💌 دلنوت

حالا همه می‌دانند که من برای چه گریه می‌کنم! عزیزِ من، تمام اشک‌های من فقط برای «ایران» و «تو» است. #یلدا_سیدی @delnote

رد کن مرا از آتش چشمانت من آن سیاوشم که نمی‌سوزم #مهدی_موسوی @delnote

ای درخت آشنا شاخه‌های خویش را ناگهان کجا جا گذاشتی؟ یا به قول خواهرم فروغ دستهای خویش را در کدام باغچه عاشقانه کاشتی؟ این قرارداد تا ابد میان ما برقرار باد: چشمهای من به جای دستهای تو من به دست تو آب می‌دهم تو به چشم من آبرو بده من به چشمهای بی‌قرار تو قول می‌دهم: ریشه‌های ما به آب شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد ما دوباره سبز می‌شویم!    #قیصر_‌امین‌پور @delnote

♥️ آخر هذیان این هیولا چقدر باید طول بکشد که بالاخره از رمق بیفتد و از پا در بیاید؟ یک چنین دیوانه‌بازی تا کی می‌تواند ادامه داشته باشد؟ چند ماه؟ چند سال؟ تا کِی؟ سفر به انتهای شب #لویی_فردینان_سلین ترجمه: فرهاد غبرایی @delnote

♥️ یا تو سرنوشتت را کنترل می‌کنی یا سرنوشتت تو را کنترل می‌کند. زندگی برای تعلل‌ها و تعویق‌های تو متوقف نمی‌شود. حتی به‌خاطرِ پریشانی‌ها و ترس‌های تو هم مکث نمی‌کند. زندگی دقیقاً در کنار تو جریان دارد. چه تو نقش فعالی داشته باشی، چه نداشته باشی، نمایش ادامه دارد. خودت را به فنا نده #گری_جان_بیشاپ @delnote

به راستی من جنگلی هستم و شبی از درختان تاریک اما آن‌که از تاریکی‌ام نهراسد، زیر سروهایم دامنه‌های گل سرخ نیز خواهد یافت. #نیجه چنین گفت زرتشت ترجمه‌ی داریوش آشوری @delnote

♥️ مهم این است که بدانید فقط شما نیستید که حس می‌کنید تمام جهان مأیوس‌تان کرده است. از کتاب «عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست» #مگان_دیواین @delnote

عشق همه چیز است و واقعاً ارزشش را دارد که برایش بجنگی ، برایش شجاعت به خرج بدهی و همه چیز را به خطر بیندازی؛ و اگر چیزی را برایش به خطر نینداختی، بزرگ‌ترین خطر را کرده‌ای. #اریکا_جونگ از مقدمه کتاب محکم در آغوشم بگیر، نوشته «سو جانسن»، با ترجمه‌ی سمانه پرهیزکاری @delnote

♥️ بعضی آدم‌ها در ثبات و تداوم است که خودشان را تعریف می‌کنند: انگار در سرزمین‌های‌ِ ثبات، شادتر و چه بسا خلاق‌ترند. یک‌جا می‌مانند و می‌بالند. و بعضی آدم‌ها در پراکندگی‌های کولی‌وارشان، سفرِ بی‌سامانِ زندگی را به پایانِ بی‌پایان‌اش می‌رسانند: هیچ‌جا نمی‌مانند. سرگردانی، ساده‌ترین نام برایِ بی‌قراری‌های‌شان است. هیچ‌کدام لزوماً بهتر نیست؛ دو جور «بودن-در-جهان» است. اما در «دومی» چیزی هست که در اولی نیست: به رسمیت شناختنِ بی‌ثباتی، زیستن با بی‌قراری، و دل‌کندن از احتمالِ پایداری. بچه که بودم، بادبادک‌باز بودم. بادِ تند که می‌وزید، گاهی هوس می‌کردم نخِ نازکِ بادبادک را رها کنم. «دومی» مثل رها کردنِ نخِ نازکِ بادبادک است. #ابراهیم_سلطانی @delnote

♥️ من قطاری دیدم، که سیاست می‌برد (و چه خالی می‌رفت) #سهراب_سپهری از شعرِ صدای پای آب @delnote

«آخ، عزیزم ، دوری از او که دوست می‌داریم چه قدر طاقت‌فرساست. از چهره‌ات محرومم و در این جهان چیزی از آن عزیزتر ندارم.» از میان نامه‌های #آلبر_کامو به ماریا کاسارس @delnote

جهان هیچ تضمینی نداده، که برای رنج‌های ما معنایی هست. #معین_دهاز @delnote

♥️ آنچه از زندگی یک شخص می‌تواند برای دیگران سودمند باشد و به بازگفتنش می‌ارزد، سوانح و حوادث زندگی و کنشها و واکنشهایی که در طول عمر داشته و حتی مراتب و مدارج و مراتب علمی که طی کرده است نیست، بلکه بازمانده‌ها و رسوباتی است که بر اثر گذر این امور در ژرفای ذهن و ضمیر شخص نشست کرده و جزو وجدانیات و تجارب وجودی وی شده است. #مصطفی_ملکیان کتاب مشتاقی و مهجوری، ص۹ @delnote