💌 دلنوت

مهم نیست پل‌ها را از کدام سویِ رودِ بزرگ بنا می‌کنند ما به آب خواهیم زد ما از پرده‌هایِ تو در تویِ این تقدیرِ مزخرف عبور خواهیم کرد... #سيدعلی_صالحی @delnote

♥️ عشق‌ورزیدن مثل نیایش، احتیاج به حضور قلب دارد. #مسکوب روزها در راه @delnote

بهار پیش از آنکه حادثه‌ای در طبیعت باشد حادثه‌ای است در قلب آدمی #نادر_ابراهیمی @delnote

محبوبم! حالا دیگر یکسره وقت با هم بودن ماست، زمستان تمام شده و در فصل بهار عزیزمان به‌سر می‌بریم. دیگر هر روز خیس و تریم. از حالا دیگر هرروز، هر روز باران می‌ریزد. دیگر دست به هرچه می‌زنی خیس است. خیس‌خیس! جانم سراغ تو را می‌گیرد. خانه‌ام، کوچه‌ها به دنبال تو می‌گردند. میدان‌ها، خیابان‌ها و بزرگراه‌ها. محبوب من! کجایی؟ #محمد_صالح_علاء از کتاب: دست بردن زیر لباس سیب @delnote

♥️ گفت: در دل دوستان آتشی پدید کرده است از شوق، که اگر ذره‌ای بیرون آید، از عرش تا ثری بسوزد و در دلِ دوستان آبی پدید کرده است از محبت، که اگر قطره‌ای بیرون آید همه عالم پر شود، همچون سبویی. از کتاب تذکرةالاولیا ذکر ابولحسن خرقانی عطار @delnote

تو‌ در آغوشی و من کشته‌ی از دور دیدن‌ها #بیدل_دهلوی @delnote

مثلِ بارانِ بهاری که نمی‌گوید کِی بی‌خبر در بزن و سرزده از راه برس! #حسین_منزوی @delnote

روی چمن از شکوفه‌ها رنگین شد وز عطر اقاقیا هوا سنگین شد در نغمهٔ هر چلچله پیغامی هست: کای خفتهٔ روزگار، فروردین شد #فریدون_مشیری @delnote

« مهم ادامه دادن است، ولو به قیمت کورمال‌کورمال در دل تاریکی شب پیش رفتن ». #رومن_رولان @delnote

بی‌رمق با پای لنگی تا بهاران آمدیم با دلی افسرده از باغ زمستان آمدیم سال سختی را به سر بردیم و هر شکلی که بود زنده از اعماق آن امواج و طوفان آمدیم #آرین_کشوری @delnote

♥️ من روز نخست فروردین فرمان یافته‌ام شناسنامه‌ام صادره از اقلیم سپیده‌دم است، محل تولدم حلول ترانه در توفان‌هاست. از مادر به ماه می‌رسم از پدر به پروانه‌های پاییزی. من از این جهان چاره ناپذیر هیچ بهره‌ای نبرده‌ام جز کلمات روشنی که عشق را دوست می‌دارند که آدمی را دوست می‌دارند که دوست می‌دارند را دوست می‌دارند. حالا اگر ممکن است مرا به عنوان پرستار ماه و پروانه قبولم کنید.... معرف یک لاقبای من حضرت حافظ است. #سیدعلی_صالحی @delnote

با همین دیدگانِ اشک آلود از همین روزنِ گشوده به دود به پرستو به گل به سبزه درود ‌ سالها می‌رود که از این دشت بوی گل یا پرنده‌ای نگذشت ‌ شاید ای خستگانِ وحشت دشت شاید ای ماندگان ظلمت شب در بهاری که می‌رسد از راه گل خورشید آرزوهامان سر زد از لای ابرهای حسود ‌‌ شاید اکنون کبوترانِ امید بال در بال آمدند فرود... ‌ #فریدون_مشیری ‌ ‌@delnote