💌 دلنوت

گل‌های دامنت سرزمینی شگفتی‌ساز است میانه‌ی این سراشیبی درست در آستانه‌ی این دشت پر از گل دلیرترین مردان به جنگ رفته‌اند بازنگشته هیچ مردی از عشق ‌ #عليرضا_اسفنديارى @delnote

ستاره ستیزد و شب گریزد و صبح روشن آید زند بال و پر ز نو آن کبوتر و سوی میهن آید… #سعید_سلطانپور @delnote

♥️ محبوب من، هنگامی که با شما دردِ‌دل می‌کنم، خداوند حرف‌هایم را می‌شنود؛ خداوند دردِدل عاشق‌ها را دوست دارد، برای همین عاشق‌ها به بهشت می‌روند، دنیا به‌ خاطر شما بهار می‌شود، درخت‌ها برای شما سبز می‌شوند، گل‌ها می‌شکفند، خورشید به‌ خاطر شما طلوع می‌کند و شب مهتابی دریاها بالا می‌آیند، شما با هستی چه می‌کنید؟ #محمد_صالح_علاء @delnote

در انتظار رویت ما و امیدواری #حافظ @delnote

و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم. و به نزدیکی روز، و به افزایش رنگ! به طنین گل سرخ، پشت پرچین سخن‌های درشت. و به آنان گفتم هرکه در حافظهٔ چوب ببیند باغی صورتش در وزش بیشهٔ شور ابدی خواهد ماند... #سهراب_سپهری @delnote

از غم و غصه‌ی آدم همیشه یک‌خرده، یک وزنه‌ای به قول معروف، ته دل باقی می‌ماند؛ اما می‌رود آن پایین‌ها. #گوستاو_فلوبر مادام_بوواری ترجمه: مهدی سحابی @delnote

...کجا بروی؟ و به هوای کدام فراموشیِ تند؟ بامداد که برخیزی، گیاه‌ها می‌رویند. گل‌ها می‌شکفند، و تو کنار همان دریچه‌ی آشنا، و هر روزی #سهراب_سپهری @delnote

♥️ شادمانه‌ترین لحظه‌های من، لحظاتی است که فکر نمی‌کنم، چیزی نمی‌خواهم، حتی غرق رویا هم نمی‌شوم. #پسوا، دلواپسی، ترجمه‌‌ی جهانشاهی @delnote

یادت باشد که در میان هیاهو، نفس بکشی. یادت باشد که هنوز طبیعت، ادبیات، درختان و فشردن دست‌های یکدیگر وجود دارند. ناشناس @delnote

ای ایران... من، على اكبر دهخدا، تو را نه به‌خاطر کوه‌هایت دوست دارم؛ نه به‌خاطر شاهان و افسانه‌هایت؛ بلکه چون در هر وجب خاکت، جانی خسته افتاده که صدایی ندارد... و من، نوشتم تا صدای آن بی‌صدا باشم. می‌گویند وطن را باید دوست داشت، اما من وطن را می‌فهمم و فهمیدن سخت‌تر از دوست‌داشتن است. فهمیدنِ وطنی که هزاران سال گریسته، بی‌آنکه اشکش دیده شود. #علی‌اکبر_دهخدا @delnote

در میان غوغایی که فرمانروایان به‌ پا می‌کنند، همواره می‌توان صدای ضعیف و آرام کسانی را شنید که دوست دارند و رنج می‌برند. این صدا از غریو رژیم‌ها و غرش ارتش‌ها پایدارتر است. نظام‌ها می‌گذرند اما این صدا باقی می‌ماند و با بقای خود به همگان امید می‌بخشد. از پیشگفتار #آلبر_کامو بر نمایشنامه‌ی رادیویی سکوت پاریس ، ۱۹۴۹ @delnote