سایت پانویس

‌ ماه را امشب دریابید. ‌

‌ گل و دل اما بعد. می‌گویم: حتی اگر میخ طلای اسبت را به گل کوبیده باشی و نه به دل، در صورتی که ببینی کسی به پول آن میخ طلا نیازمند است، نابخردی می‌کنی. اگر ببینی! اما اگر نبینی، به طور دستوری عمل کردنت به دادن میخ طلا به نیازمند، غنایی درش نیست. درک تو مهم است. بینش تو مهم است. آن بینش را پیدا کن. ‌

‌ ملا نصرالدین زنش را کتک می زد. گفتند چرا کتکش میزنی؟ گفت خرجی که بهش نمیدم، تفریح هم نمی‌برمش، غذا و لباسی هم براش تهیه نمی کنم، پس از کجا بفهمه من شوهرشم؟ اولاً اگر مسئولان مدیریت این سرزمین اینترنت را فیلتر و وضع اقتصاد را اینگونه نکنند، ما از کجا بفهمیم مسئولین امور مدیریتی داریم؟ ثانیاً اگر ذهن ما دائماً ما را ملامت نکند، مقایسه نکند و رنج ندهد، از کجا بدانیم عضوی برای مدیریت زندگی‌مان داریم؟ ‌

‌ جای جای این فیلم حدیث نفس شخص کیومرث پوراحمد است. "زندگی همینه دیگه. پیش میره در هر صورت." سکانس آخر: "تمومش کنید." ‌

‌ خدمت تازه‌واردها عارضم که ما یک گروه حافظ‌خوانی هم داریم که ماهی، دو ماهی یک بار غزلی از آن بزرگوار را به روش خودمان بررسی می‌کنیم. امشب جلسهٔ سی و چندم از سری جلسات درس حافظ است و علاوه بر غزل «ای دل به کوی عشق... » غزل فوق را نیز خواهیم خواند و شرح ادبی و عرفانی می‌کنیم، إن شاء الله. معمولاً هم اگر وقت جلسه اجازه دهد، در انتها به شب شعر و بازی‌هایی ادبی مانند سعدی‌بازی می پردازیم. جلسهٔ لایو امشب ساعت هشت به وقت ایران است. دوستانی که مایل به شرکت هستند، تا ساعت هفت در کلاس مذکور ثبت‌نام کنند تا به جلسهٔ لایو برسند. پیام به »خانم صبا«. ‌

‌ ترجمهٔ کدام بیت است؟ ‌

‌‌ مسابقه خشونت است هر مسابقه‌ای در دل خود خشونت را دارد. هر مسابقه‌ای در دل خود إشعار را دارد، تعین را دارد. نمی‌شود بدون موضع در یک مسابقه باشید. همچنین است بازی پرخشونت ملیت. عزیزی که فوق دکترای نورولوژی دارند ذیل ویدیوی فوق که در آن، دو جوان دارای سندروم داون مسابقه داده‌اند و یکی برنده و یکی بازنده شده است، نوشته‌اند: "آدم بودن هوش بالایی نمی خواد، قلب بزرگ و مهربون می خواد!.صحنه غرور آفرین از فرزاد صفوی پس از قهرمانی پاراکاراته آسیافرزاد صفوی نماینده پاراکاراته کشورمان دسته سندروم داون، پس از قهرمانی در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۳، خوشحالی‌اش را با حریف عربستانی خودش تقسیم کرد. این حرکت زیبای قهرمان فرزاد صفوی مورد تشویق تمامی حاضرین در سالن شد. مدال طلا پاراکاراته آسیا مبارک‌ این‌ قهرمان عزیزمان ❤️" بنده علت دلجویی برنده‌ها از بازنده‌ها را، لااقل یکی از علل را، وجدان بیدار و احساس گناه آنها نسبت به بازنده می‌بینم. شما وقتی در مسابقه‌ای از کسی می‌برید، او احساس سرشکستگی می‌کند و عامل آن احساس شما هستید. این را شما در باطنتان بخوبی درک می‌کنید. درک می‌کنید که کسی را آزرد‌ه‌اید. و اگر دل‌آگاه باشید، نمی‌توانید نسبت به خشونتی که ورزیده‌اید بی‌تفاوت باشید. خشونتی که اتوریتهٔ «جمع»، اتوریتهٔ «همه» شما را به آن تشویق کرده است. جداسازی انسانها با برچسب‌هایی از جنس فکر، با عنوان ایرانی و امریکایی و غیره، کار خردمندانه‌ای نیست. این کار نیز لاجرم خشونت در پی دارد. و متأسفانه انسان‌ها نسبت به این موضوع ساده بی‌توجه‌اند. عجیب نیست که ما انسانها از طرفی از جنگ و خشونتی که در جهان برقرار است شاکی‌ هستیم و از طرفی دیگر در آتش ملیت می‌دمیم؟! افرادی مانند دوست‌داشتنی‌هایی که سندروم داون دارند می‌توانند باعث شوند ما بر این موضوع تأمل کنیم و در حقیقت بر کار خودمان، بر دمیدن در آتش ملیت، جدایی، مسابقه، برندگی و بازندگی. اختلاف خلق از نام اوفتاد چون به معنی رفت آرام اوفتاد از خیالی جنگشان و صلحشان از خیالی نامشان و فخرشان + جناب دکتر شهرام صفری متخصصی درجه یک در حوزهٔ نوروساینس است و بنده چند سال پیش در یکی از دوره‌های آموزشی ایشان شرکت کرده‌ام و بسیار آموخته‌ام. ‌

‌ چرا افرادی که سندروم دی دارند اینقدر دوست‌داشتنی هستند؟ ‌

‌ به تو چه چند شب پیش در جمع دوستان علاقمند به سخن حافظ، ضمن بررسی غزلی به موضوع حسرت خوردن رسیدیم و دربارهٔ آن گفتگو کردیم. بنده خدا خواجه بود که در آن حیص و بیص زیر مشت و لگد نقادی ما رفت. البته چون حواسمان به این موضوع بود، خواجه را از زیر دست و پا بیرون کشیدیم و شنیدیم می‌گوید: عیب رندان مکن ای زاهد فرخنده‌سرشت که گناه دگران بر تو نخواهد نوشت من اگر نیکم اگر بد، تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت و همانجا بود که به خودمان یادآوری کردیم که موضوع مورد بررسی ما «حسرت» است، نه حسرت خوردن خواجه یا هر شخص دیگر. حسرت در آدمی، نوع انسان. باری، چه بسیار احوال درونی انسان‌های دیگر که به زبان حال به فضولان سرک‌کشیده در آنها می‌گویند: ایتس نان آو یور بیزنس. + ورژنی قدیمی از حسن آقا + «آخ به تو چه ای صنم» سانسورنشده (من که می‌دانم بدو می‌روید سراغ این یکی!) @Panevisdotcom

‌ ‌گیرم که گناه و جرم از من انباشته در دلم چو خرمن گیرم که منم به ظلم مشهور مظلوم‌تر از تو نیست اصلا من شمر و یزید و عمر و عاصم تو عیسی و حاتم و تهمتن من جاهل و خیره‌سر، تو لیکن الفاظ، متین و دیده، روشن تو عارف و فاضل و مصفا من کوردلی بخفته در تن «خوشبوی کنی اذا تنفس» هر صبح تو باغ و راغ و گلشن از جلوه‌ی تو، چو رخ نمائی  رشک است نصیب شمس و سوسن با این همه حسن در تو متقن با این همه عیب جمله در من آخر تو به ما چه کار داری؟ سراینده: سرکار خانم مریم قربانی ‌

‌ رابطه وقتی با کسی ازدواج می‌کنید، رابطهٔ معنی‌دار برقرار می‌کنید، با یک مجموعه ارتباط می‌گیرید: با آسیب‌هایی که او در زندگی‌اش در گذشته‌‌اش، در کودکی و نوجوانی‌اش دیده است، با عقاید و باورهایش، با عقاید و باورهایی که حتی خودش ممکن است به آنها آگاه نباشد، با الگوهای ارتباطی رفتاری‌اش، با ترس‌هایش، با شرطی‌شدگی‌هایش، با آرزوهایش، با ضعف‌هایش. با یک مجموعه رابطه می‌گیرید. دوران روابط سنتی تمام شده است. در دنیای امروز، دانستن حداقل‌های امور درونی از ملزومات رابطه است. @Panevisdotcom

‌ ‍ کشتی تیزس ویدیوی فوق داستان و چالش کشتی تیزس را بیان می‌کند. انتهای ویدیو را متأسفانه خوب تمام نمی‌کنند. بهرحال برای آشنا شدن با این چالش، خوب است و زحمت بنده را نیز کم کرده است. اما یادداشتی مرتبط را که قبلاً منتشر شده بود: پارادوکس کشتی تزوس بدن انسان هر روز تعدادی سلول قدیمی را از دست می‌دهد و سلول‌های جدید جایگزین می‌کند. ظاهراً بطور علمی نیز ثابت شده است که بدن انسان در طی هر هفت سال، سلول‌هایش بطور کامل عوض می‌شوند. طوری که هفت سال به هفت سال، بدنی کاملاً متفاوت، با سلول‌های کاملاً متفاوت از هفت سال پیش دارد. لذا تغییر، امری جاری و رایج در طبیعت است. در زمینهٔ‌ روان هم همینطور است. کلمه‌ «روان» هم بمعنی «در حال حرکت، در حال تغییر، رونده، روان» است، مثل رود. همان که جلال‌الدین می‌گوید: عمر همچون جوی نو نو می‌رسد مستمری می‌نماید در جسد اما ما، یعنی ذهن، خودمان را فیکسه و ثابت می‌بینیم. باورش سخت است برایمان که آن آدمی، آن کسی، آن منی که دیروز «بود»، حتی پنج دقیقه پیش بود، امروز و الآن نیست! به همین سادگی! منِ انسان تصویری از خودم دارم و این تصویر را ثابت فرض می‌کنم. و جالب اینکه در عین اینکه می‌پندارم این تصویر ثابت است، آن را ناقص می‌دانم و «باید» آن را به چیز دیگری که آن هم تصویری دیگر است، تبدیل کنم. یعنی هم می‌خواهم ثابت باشد، و هم می‌خواهم آن را تبدیل به چیز دیگری کنم! غافل از اینکه اصلاً خود تصویر اولیه - که ثابت مفروضش گرفته‌ام - وجود ندارد و چیزی جز حاصل توهم نیست. یکی از علل رنج روانی انسان همین است که دنیا، چه در باطن و ذاتش و چه در ظاهر و فیزیکش، در حال تغییر است و ما تصویری ثابت از آن داریم و می‌خواهیم همین تصویر ثابت بماند. و این، باعث رنج است. دنیا، باطناً و ظاهراً، بطور دائم در حال تغییر و تحول است. «خلق دائم» همین است. «کل من علیها فان» همین است. تا ما این واقعیت را درک نکنیم، از از دست دادن دوست و فرزند و عزیزان، از از دست دادن متعلقات، از جدایی از دوستان و تغییر آنها و از بسیاری امور دیگر زندگی رنج خواهیم برد. و از بُعد روانی بطور محافظه‌کارانه به امور زندگی چنگ می‌اندازیم و سفت به آنها می‌چسبیم. @Panevisdotcom

‌‌ رابطه    ما انسان‌ها موجودات بسیار تأثیرپذیری هستیم. لذا یکی از مفیدترین کارها در زندگی، قرار دادن خود در جمع‌های مفید است. جمعی که اولاً معترف به ابتلا به بلای «من» است، ثانیاً دائماً و هر روز یادآوری کنند، هی بزنند تا بیدار باشند و بقول محمدجعفر مصفا، به خواب نروند. بودن در چنین جمع‌هایی بسیار مفیدتر از صرف خواندن و شنیدن کتابهای خودشناسی است. تعامل و ارتباط واقعی بسیار موثرتر است.    جمع‌های طبیعت‌گردی دوستان در شهرهای مختلف، و همچنین گروه «رابطه» نیز مصداق چنین جمع‌هایی است. توصیه می شود شرکت کنید. طرح مباحث مفید و به گفتگو و بحث گذاشتن آنها بصورت گروه و نیز بصورت جلسات لایو. در تصویر فوق بخشی از تاپیک های گروه رابطه آمده است. گروه رابطه برای اعضای دوره‌های خودشناسی رایگان است. یعنی برای شرکت در گروه رابطه ابتدا در دورهٔ خودشناسی ثبت‌نام کنید و سپس بطور رایگان در گروه رابطه نیز می توانید شرکت کنید. دوره‌های خودشناسی نیز هزینه‌ای بسیار ناچیز دارد، نگرانش نباشید.    بهرحال بهر صورت و هر کجا که می دانید، خودتان را در جمع‌هایی مفید بگذارید. محیط فرهنگی جهت رشد بسیار بسیار تأثیرگذار است. @Panevisdotcom