سایت پانویس

‌ تعداد جای کمی جهت خلوت‌گزینی جهت اسفند و فروردین امسال باقی مانده است. دوستانی که پیام داده‌اند، ثبت‌نام‌شان را قطعی کنند. در غیر اینصورت ممکن است جای آنها به دیگران داده شود. بعداً گلایه‌مند نشوند. ‌@mehmankosh

‌ ترجمه کنید. ‌

‌ جایی نوشته بود: «تو مملکتی که به ازای هر ۱۲ ازدواج ۶ تا طلاق ثبت میشه روز ولنتاین یا مناسب های دیگه به هم کتاب کادو بدید. رابطه نیاز به فهم و درک داره نه شکلات و عروسک.» این سخن معترضانه ظاهراً صحیح به نظر می رسد اما صحیح نیست. رابطه هم نیاز به شناخت، مطالعه، درک و شعور دارد و هم گل و شکلات و عروسک و ماکارانی. ‌این را هم اضافه کنم که این ابراز عشق‌ها لزومی ندارد سر تاریخ معینی، مانند روز ولنتاین، باشد. اتفاقاً خلاف روند حرکت جمع عمل کردن بهتر هم هست. @PanevisDotCom

‌ ترجیع‌بند حرف ذهن این است: «الآن نه»! ‌

‌ آیا می‌توانید اینطور به زندگی اعتماد کنید؟ @PanevisDotCom

ارث! (طنزی ذن‌بودیسمی) @PanevisDotCom

🔔 دوستانی که منتظر شروع دورهٔ خودشناسی جدید (با مثنوی معنوی) هستند، چه برای خودشان و چه برای دوستان و آشنایان، به اطلاع‌شان‌ می‌رساند که آغاز ثبت‌نام این دوره بزودی از طریق همین صفحه اعلام می‌شود. دورهٔ جدید مثنوی همراه با ویرایش و بازبینی جدید است. همچنین محتوایی جداگانه برای افرادی که سن بالایی دارند افزوده شده است. @PanevisDotCom

‌ کس ندانم که در این شهر گرفتار تو‌ نیست مگر آنکس که به شهر آید و غافل برود ‌

‌ تربیت سخنی هست از امام علی(ع) به این مضمون که: فرزندانتان را برای زمان خودشان تربیت کنید. «لا تَقسِروا اَولادَكُم عَلى آدابِكُم ، فَاِنَّهُم مَخلوقونَ لِزَمانٍ غَيرِ زَمانِكُم» (شرح ابن ابى الحديد، ج 20، كلمه 102، ص 267). ترجمه: آداب و رسوم خود را به فرزندانتان تحميل نكنيد، زيرا آنان براى زمانى غير از زمان شما آفريده شده‌‏اند. جایی دیدم کسی نوشته بود که منظور امام علی از این سخن این است که مثلاً به بچه هایتان یاد دهید به جای چرتکه از ماشین حساب استفاده کنند و چنین مواردی! سخن امام علی خیلی عمیقتر از این امور ظاهری است. اگر تأمل کنیم، خیلی روشن است. یعنی این میراث شومِ هویت را به فرزندانتان منتقل نکنید. واقعیت این است که این ارث نکبت از نسلی به نسلی انتقال پیدا می‌کند. در قالب مجموعه فرهنگ و افکار و عقاید عرفی. ما تمام ارزشها و معیارها و محک‌هایمان را از نسل قبلی‌مان و آنها هم از نسل‌قبلشان به ارث برده‌ایم و برده‌اند. و این معیارها و محکها و ارزشها را به نسل بعدی‌مان، بطور ناخودآگاه، در قالب یک سری ارزش‌ها و ویژگیهای فرهنگی، منتقل می‌کنیم. حال، سوال این است که چطور می‌شود این شجرهٔ خبیثه را قطع کرد؟ این میراث، یا بقول امام علی(ع) آداب و رسوم، چگونه ممکن است انتقال نیابد؟ با شناخت خویش! در حقیقت، پشت سخن امام علی(ع) این است که شما، ای پدر و مادر، ای عمو و دایی و خاله و عمه، ای کسی که در جایگاه و نقش تربیتی هستی، خودت از این آداب و رسوم و میراث شوم خلاص شو! و تا زمانی که متوجه نباشی گرفتارش هستی، چطور ممکن است از چیزی که نمی‌دانی به آن مبتلا هستی، خلاص شوی؟ چرا که تا وقتی انسان خودش گرفتار افکار و عقاید و آداب و رسوم و معیارها و محک‌ها و ارزش‌گذاری‌ها هست، بناچار و به ناگزیر و ناگریز آن را به دیگران و مخصوصاً کودکان منتقل می‌کند. پس تربیت کودک باید از سالها قبل از به دنیا آمدن او شروع شود. یعنی در حقیقت ما نیاز به خودسازی داریم، تا تربیت کودکان! @Panevisdotcom

‌‌ معیت جمع‌های دوستانه می‌توانند محیط‌های گرم و دلپذیری باشند که با گل گفتن و گل شنیدن، با بیان تجارب، سفر رفتن‌های جمعی، بازی‌ها، غم‌خواری‌ها هنگام بروز مشکلات و بحران‌ها برای همدیگر، به امری زیبا و دلپذیر تبدیل شوند، اگر افراد این جمع‌ها قدردان باشند و آنچه لازمهٔ این دورهمی‌هاست را بیاموزند و رعایت کنند. هر امری در زندگی نیاز به شناخت دارد. شناخت آفات، شناخت روش‌های تقویت همدلی و همراهی در زندگی به عنوان دوست. این را به تجربه دریافته‌ام که هیچ جمعی ثبات همیشگی ندارد. همه چیز در این دنیا موقتی است. اصل عدم ثبات برای جمع‌های دوستانه نیز صدق می‌کند. لذا همین موضوع بیشتر انسان عاقل را وامی‌دارد تا همین چند صباحی که دوست هستند و دور هم، بیشتر و بادقت‌تر به شناخت آفات و رعایت حال همدیگر و جمع بپردازند. بنده چند مورد از این موارد را امشب در گروه رابطه بیان کردم. شما هم می‌توانید مواردی که به نظرتان می‌رسد را ذکر کنید. ‌