سایت پانویس

‌‌ آغاز چلهٔ رمضان ماه نورخواری نزدیک است و شایسته است خود را آمادهٔ این ضیافت کنیم. یکی از بهترین اوقات برای خلوت‌نشینی ماه رمضان است. مخصوصاً اگر بتوانیم چلهٔ رمضان را بگیریم که نور علی نور است. از بیستم ماه شعبان شروع می‌شود و به عید فطر ختم می‌گردد. اگر چله برایمان میسر نیست، حتی بخشی از ماه رمضان را خلوت گرفتن نیز مطلوب است. خلوت‌گاه مهمان‌کُش نیز مهمانانش برای این ایام را پذیرفته است و در کار است. دو زمان در ایام عید باقی مانده است در خلوت‌گاه، اما قبل از ایام عید ظرفیت تکمیل است. شرایط رزرو و نیز آنچه در این دوره آموزش داده می‌شود را می‌توانید با پیام به »مدیر ثبت‌نام« جویا شوید. صفحهٔ خلوت‌گاه: @mehmankosh

‌ وقتی کسی به من اعتماد می‌کند و اجازه می‌دهد ولو تا حدی به زندگی خصوصی‌اش نزدیک شوم، آیا انسانیت، ابتدائیات انسانیت، اجازه می‌دهد من به او خیانت کنم؟! نیازی نیست انواع کلاس مثنوی، رواقی‌گری، خودشناسی، قرآن، روانشناسی، فلسفه و چه و چه بروم. کافی‌ست اندکی، فقط اندکی، انسان باشم. کفِ کفِ انسانیت را دارا باشم. وقتی کسی مرا به عنوان معتمدش انتخاب کرده است، ثابت‌کنندهٔ حُسن اعتمادش باشم. @PanevisDotCom

۸۹ نسخه‌برداری از کارها، زندگی، زندگی روزمره، واقعیت زندگی، قرآن، دقت، خیالات، فکر، گذراندن زندگی، حسرت، آرزو، دیدن واقعیت، کارهای روزانه، نوشتن روزانه، بیان سورئال روز در خوابی، مگو کاین خواب نیست @Panevisdotcom

‌ سال‌ها پیش در مورد جایزهٔ یک میلیون دلاری جیمز رندی برای کسی که بتواند معجزه یا کرامتی بکند نوشته و گفته بودم. ویدیوی فوق که مشخص است برای سال‌ها پیش است نمونه‌ای از آن است. تماشایش کنید. مدعیان کارهای ماورایی را باور نکنید. سای‌باباها همیشه هستند و خواهند بود، مهم این است که خریدار نداشته باشند. + مرتبط @PanevisDotCom

‌ خواجه یک روز امتحان کن گنگ باش! @PanevisDotCom

‌ واقعیت! واقعیت بیرونی چیست؟! آیا می‌توان به این، «خطا»ی بصری گفت؟ آیا در آن، خطای دیدی اصلاً هست؟ آیا واقعیت وابسته به ناظر است؟ آیا این انسان ناظر است که به امور بیرونی معنی و هستی می‌بخشد؟ یا امر بیرونی مستقل از ناظر است؟ آیا زندگی به خودی خود معنی‌دار یا بدون معنی است، یا ناظر(فرد) است که به آن معنی می‌دهد؟ اگر «خطا»های بصری و شنیداری قبلی را ندیده و نشنیده‌اید، در این کانال جستجو کنید و ببینید و بشنوید. بسیار قابل تأمل‌اند. از این جهت که درک ما از جهان را زیر سوال می‌برند. و لذا، بسیار تعصب‌شکن. @Panevisdotcom

‌ مقصد، شدن وقتی مقصدی نیست، گم شدنی نیست. وقتی شدنی وجود نداشته باشد، ناامیدی‌یی نیست. «امیدی نیست». کسانی که در دوران کودکی و نوجوانی محیط پیرامونشان «شدن» و بجایی رسیدن(بلحاظ روانی) را به آنها القاء کرده، عموماً دچار سرگشتگی، چالش بی‌معنی بودن زندگی، پوچی فلسفی و حالات مشابه می‌شوند. پدر انسان را درمی‌آورد این میل به «شدن». و اکثر ما انسانها به آن مبتلا اما از این ابتلا بی‌خبریم. خلاف‌آمد آن، «بودن» است. که مفصل در کلاسها توضیح داده‌ایم و می‌دهیم بکرات. @Panevisdotcom