سایت پانویس

«من مهم هستم» فساد در روابط بین انسان‌ها امری بیرونی نیست. از درون خود انسان، از نحوهٔ اندیشیدن انسان بر اساس من‌محوریت است که فساد جریان پیدا می‌کند. وقتی منِ انسان، توِ انسان، از درونمان ستایش‌گر ارزش‌های جامعه، مانند مهم بودن ثروتمند بودن، هستیم، لاجرم وقتی در جایگاه مدیریت یک شرکت، یک کارخانه، یا هر مجموعه‌ای قرار بگیریم، جهت و سمت و سوی مدیریت‌مان را به سوی اهمیت «من»، مثلاً از جهت ثروتمند شدن، قرار می‌دهیم. و از همینجاست، از همین من‌محور بودن، از همین مهم انگاشتن «من» است که تمام مناسبات‌مان در جریان مدیریت مجموعه را معنی می‌دهیم. فساد به همین صورت شکل و جریان می‌گیرد. مهم انگاشتن خانه‌ها و ماشین‌های لوکس، مهم دانستن شهرت و محبوبیت، جایگاه اجتماعی و ارزش‌گذاری روی شغل‌ها همه و همه در حقیقت در پشت‌شان مهم انگاشتن «من» است. چطور ممکن است منِ مدیر و رئیس، منِ پزشک، منی که هر شغلی داشته باشم هدفم ارتقای «من» باشد(توسط ثروتمند شدن، مشهور و محبوب شدن و غیره)، و در عین حال عشق در زندگی‌ام جاری باشد؟ مهم دانستن «من» نمی‌تواند با عشق جور در بیاید. نمی‌شود. و آنجا که عشق نیست و صرفاً محوریت و اهمیت «من» مطرح است، لاجرم فساد هست. دروناً و بیروناً. هم دروناً افسردگی و احساس ناخوشبختی، و هم بیروناً عدم عدالت و نابرابری اجتماعی. این روشی است که جامعه به افرادش، به جوانان و نوجوانان می‌آموزد: «روی مهم بودن خودتان سرمایه‌گذاری کنید. خودتان را ارتقاء دهید. از دیگران جلو بزنید و تمام دغدغه‌تان را خودتان بدانید.» @Panevisdotcom

‌ توهم و واقعیت ۱. ندیدن واقعیت، اعنی انکار واقعیت، به دلیل توهم است. ۲. خودِ توهم‌مند بودن، یک واقعیت است. ۳. انکار توهم‌مند بودن، خودش کار توهم است! فلسفی مر دیو را منکر شود هم در آن دم سخرهٔ دیوی بود! این است معنای: Seeing the truth in the false @Panevisdotcom

‌‌ چرا «شخصیت قدرتمند» جذابیت دارد؟ موضوعات: شخصیت قدرتمند، من برتر، استواری شخصیت، ثبات شخصیت، انسان اسیر "من"، ماشین شاسی‌بلند، حس قدرت گرفتن از ماشین، درون انسان، شخصیت ذهنی، امر فکری، امر اعتباری، من ذهنی، آیدنتیفای، جبران پوکی "من" به وسیلۀ چیزهای بیرونی، جذابیت وعدۀ قدرت، احساس پوچی و پوکی، تمثیل سرماخوردگی و اودکلن زدن، امر بیرونی و احساس درونی @Panevisdotcom

‌ کور و کر عشقیم؛ تو کر، من ز تو کرتر تو خاک‌به‌سر هستی و من خاک‌به‌سرتر گویند که: عشاق جهان عقل ندارند یعنی تو خری، من به مراتب ز تو خرتر! ‌ + زیرکی @Panevisdotcom

‌ برای نوجوانان یادگیری زبان، از جمله زبان انگلیسی، از ضروریات زندگی عصر ماست. ما یک کلاس زبان کوچک برای نوجوانان محدودهٔ سنی ده الی چهارده سال داریم که در حال حاضر پذیرای عضو است به تعداد محدود. هر کس(نوجوان) مایل است، می‌تواند به خانم صبا پیام دهد و شرکت کند. @Panevisdotcom

‌ انسان یکی از دریافت‌هایی که فرد طی شناخت خویش دارد، دیدن خودش به عنوان «نوع انسان» است. خودش را کل انسان می‌بیند. احتمالاً برای شما نیز چنین تجربه‌ای دست داده باشد. کودک از ابتدا چنین درکی دارد، بدون إشعار به آن. اما رفته‌رفته بر اثر القاء محیط خانواده و جامعه که «تو جدای از باقی انسان‌ها هستی»، «تو باید موفق شوی»، «تو باید متمایز و برتر باشی»، «تو هیچی نمیشی»، «تو چیز مهمی خواهی شد»، که در همهٔ اینگونه القائات جدایی از کل انسان مطرح است، فرد توهم برمی‌دارد که انسانهای دیگر همه یک طرفند و «من» یک طرف. باری، انسان در طی جریان شناخت، فریبی که خورده را درمی‌یابد. پس از درک این موضوع، اموری مانند موفقیت، برتری از دیگران، مسابقه، رقابت و جلو زدن، از چشمش می‌افتد و چنین چیزهایی را بسیار سطحی و مبتذل می‌بیند. درک اینکه هر انسان، نوع انسان است، کل انسانیت در یک انسان هست، تأثیر عمیقی بر رابطهٔ فرد با انسانها و کل زندگی دارد. در اسلایدهای فوق، رگه‌ای از چنین نگاهی وجود دارد. اینکه انسان به فکر اقامت در سیارات دیگر است برای تداوم بقاء. تداوم بقای نوع انسان، نه یک فرد یا عدهٔ بخصوص. @Panevisdotcom

‌ از برق این زمرد هین، دفع اژدها کن! @Panevisdotcom

‌ از جمله تبعاتِ organised religion @Panevisdotcom

‌ جلسهٔ ششم کلاب‌هاوس، اندر بررسی قصه‌ای از مثنوی معنوی، تا یک ساعت دیگر(ساعت هشت و نیم شب بوقت تهران) آغاز می‌شود. جزوهٔ جلسه و نیز لینک ورود به اتاق کلاب‌هاوس، هنگام آغاز جلسه، در اینجا قرار داده می‌شود. شرکت برای عموم آزاد است. @Panevisdotcom

‌ آیا یک روز بدون ترس زندگی کرده‌ام؟ یک روز. امتحانش کنم. @Panevisdotcom

‌‌ ایماژ آیا تابحال دقت کرده‌اید که مکاتب فلسفی، دینی، عرفانی و مانند آنها تصاویری که از زندگی ترسیم می‌کنند چقدر از هم متفاوت است؟ و اینکه فرد زندگی را چطور ترسیم کند، نه تنها بر شیوهٔ زندگی‌اش، بلکه بر کیفیت روحی‌اش بسیار موثر است. مثلاً اینکه فرد به دنیای پس از مرگ و آتش و عذاب معتقد باشد، و لذا با ترس زندگی کند، قطعاً بر احوال روحی او تأثیری دارد که فردی که به اینها معتقد نیست، آن تأثیر(ترس) بر روح و روانش نخواهد بود. اینکه فرد یک ایماژ رقص از زندگی داشته باشد، و فردی دیگر ایماژ سفر و رسیدن به مقصد، مسلماً در کیفیت زندگی آن دو تفاوت ایجاد می‌کند. در جلسهٔ پس‌فردا در کلاب‌هاوس، ذیل مبحثی از مثنوی معنوی در این مورد بیشتر صحبت خواهد شد. @Panevisdotcom

‌ طبیعت + در یوتیوب @Panevisdotcom