سایت پانویس

‌ اتوریته این را دیشب دوستی تعریف و یادآوری می کرد به بنده و کلی خندیدیم که در یکی از سفرهای اخیرمان، که بگمانم به اطراف شهرکرد و روستای «یاسه چاه» بود، یکی از همسفرها همراه بنده در صف دستشویی بوده و می گوید: فکرش رو هم نمی کردم که یک روز با اتوریته ام در صف توالت بایستم! @Panevisdotcom

‌ این گوزن: ‌ ۱. سرش را بطرف ماه برمی‌گرداند و آن را تماشا می‌کند. ‌ ۲. سرش را بسمت ما برمی‌گرداند و ما را تماشا می‌کند. ‌ ۳. گاهی ۱ و گاهی ۲ ‌ ۴. می‌توانم هر دو حالت را باختیار خودم ببینم.‌ ‌ کدامیک؟ در نظرسنجی زیر شرکت کنید. @Panevisdotcom

چالش چند شب پیش با دوستانی صحبت بر سر این بود که: «دیکتاتورها و ظالمان تاریخ یک عذاب برایشان کافی نیست، این همه ظلم کرده اند و این همه انسان را از زندگی محروم کرده اند. پس قاعدتاً جریان هستی یا همان خدا باید مجازاتی برای اینها تدارک ببیند که به تعداد افرادی که به آنها ظلم کرده اند، عذاب ببینند». دوستی (که بعداً معلوم شد خیلی هم اهل قرآن خواندن و آشنایی با اسلام نیست) گفت: «به نظر من اسلام در این زمینه کم کاری کرده، شاید ایدهٔ تناسخ بهتر بتواند این عدالت را محقق کند. یعنی فرد ظالم را بارها به این دنیا بر می گرداند و انقدر عذاب می کشد در همین دنیا تا تقاص همهٔ ظلمهایی که کرده را پس بدهد». یکی گفت: اولاً آن عزیز دل انگیز در قرآن هم فکر این چیزها را کرده است. نقل به مضمون، از کسی شنیدم که در قرآن گفته شده بعضی ها را چنان می سوزاند که فقط استخوانشان باقی می ماند و سپس باز بر آن استخوان گوشت می رویاند و دوباره کباب شان می کند! می بینید که فکر اینجاها را هم کرده، قربانش بروم! ثانیاً اصلاً من نمی دانم کل این ماجرا چه فایده ای دارد؟ یکی ظالم بوده و ظلم کرده، حالا شما چه در این دنیا و چه در آن دنیا او را بگیری و عذاب کنی، حتی بدترین عذابها. که چه بشود؟ مگر با عذاب دیدن او زندگی به مظلومها بر می گردد و جبران مافات آنها می شود؟! (ظاهراً جبران نمی شود. اما چه بسا که بشود! شاید سیستم طوری است که جبران کند. نمی دانم.) ثالثاً دوستانی که اهل بررسی شرطی‌شدگی های ناشی از دوران کودکی و خردسالی هستند بهتر می دانند، همان دیکتاتور هم خدا می داند چه میزان از ظلمش را واقعاً خودش سهم و قدرت انتخاب داشته است. موضوع اصلاً به این سادگی ها به نظر نمی رسد. آنچه به نظر می رسد این است که سیستم مو را از ماست می کشد. اما اینکه با چه مکانیسمی، الله اعلم! بنابراین تو کار خودت را بکن. صحیح زندگی کن. زندگی کار خودش را بلد است. @Panevisdotcom

‌ سر و ته یک کرباس تفاوتی بین ایده‌آل‌ها و طبعاً ایده‌آل‌گراها نیست. چه تفاوتی هست بین کسی که ایده‌آلش ثروت و پول است و ادای ثروتمند بودن را درمی‌آورد و پز دارایی و توانایی داشته یا نداشته‌اش را می‌دهد با پانویس و امثال پانویسی که با لحن سخن گفتن‌شان و شعر خواندن‌شان ادا و پز کار سلوکی و درک و بینش عرفانیِ نداشته‌شان را می‌دهند؟ هیچ! ما، هویت‌فکری‌ها، همه سر و ته یک کرباسیم. فقط حوزه‌های نمایش و پزمان متفاوت است. همه باطناً چیپ، سطحی و مبتذلیم. فقط جلوه‌های برونی‌مان متنوع است و احیاناً پرجلوه. می خور که شیخ و واعظ و مفتی و پانویس چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند @Panevisdotcom

‌ سر و ته یک کرباس تفاوتی بین ایده‌آل‌ها و طبعاً ایده‌آل‌گراها نیست. چه تفاوتی هست بین کسی که ایده‌آلش ثروت و پول است و ادای ثروتمند بودن را درمی‌آورد و پز دارایی و توانایی داشته یا نداشته‌اش را می‌دهد با پانویس و امثال پانویسی که با لحن سخن گفتن‌شان و شعر خواندن‌شان ادا و پز کار سلوکی و درک و بینش عرفانیِ نداشته‌شان را می‌دهند؟ هیچ! ما، هویت‌فکری‌ها، همه سر و ته یک کرباسیم. فقط حوزه‌های نمایش و پزمان متفاوت است. همه باطناً چیپ، سطحی و مبتذلیم. فقط جلوه‌های برونی‌مان متنوع است و احیاناً پرجلوه. می خور که شیخ و واعظ و مفتی و پانویس چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند @Panevisdotcom

‌ گروه‌های «رابطه» گروه «رابطه»، برای متأهل‌ها و مجردها، شامل مباحث مرتبط با رابطه(روانشناسی تکاملی، رابطه از دیدگاه محمدجعفر مصفا، جیدو کریشنامورتی، فروید، یونگ و دیگر نویسنده‌ها)، جمع‌خوانی کتاب‌های مرتبط با رابطه و چکیده‌گویی و بحث، تماشای فیلم‌ها و سریال‌های مرتبط با موضوع رابطه، جلسات لایو جمعه‌ها مرتبط با مباحث رابطه، چالش‌ها، گفتگو و بیان تجربیات است. دوستانی که تمایل به شرکت دارند، جهت شرکت در این گروه‌ به »خانم صبا در تلگرام« پیام دهند. شروط: ۱. عضویت در یکی از دوره‌های خودشناسی ۲. گذراندن حداقل بیست و پنج جلسه + شرکت در این گروه‌ها رایگان است. + پذیرش عضو جدید تا جمعهٔ همین هفته است. @Panevisdotcom

فوتبالیات به نظر شما علت اشتیاق به دانستن نتیجهٔ بازی فوتبال چیست؟ آیا این اشتیاق به دلیل شوق به دانستن «من چی میشم؟»، «آیا من مهم دانسته خواهم شد؟» نیست؟ فوتبال علی العموم به معنای یکی دانستن خود با یک نماد، یک تیم، یک گروه است. و وقتی ذهن، خودش را با پدیده‌ای(تیم) یکی می داند، هر چه بر سر آن پدیده بیاید، انگار می کند بر سر خودش آمده است. و خیلی واضح است که این توهم است. اگر تیم موفق شود و در چشمها دیده شود، ذهن فرض می کند خودش موفق شده و مهم دیده شده است. و اگر تیم ببازد، ذهن انگار می کند خودش ناچیز و ناموفق تلقی شده است. لذا اشتیاق به اینکه: "خبر بگیرم روز و زمان و نتیجهٔ بازی فوتبال «تیم من» چیست"، در حقیقت اشتیاق به دانستن این موضوع است که «زودتر می خواهم بدانم آیا مهم دانسته خواهم شد یا ناچیز؟». اگر اهل آگاه شدن از مکانیسم «خود» و رنج های ناشی از آن هستی و جدیت داری، اهمیت هر پدیده‌ای(اعم از فوتبال) که موجب تثبیت و واقعی انگاشتن «خود» است را از چشمت بیانداز. از این جریانی که در ذهنت می گذرد آگاه شو. اگر واقعاً آگاه شوی، خودبخود دست از آن برمی‌داری. نه اینکه بدون شناخت این مکانیسم، از فوتبال پرهیز کنی. متوجه هستی؟ شناخت مهم است، نه دستور العملِ بدون شناخت. و اگر اهل بازی بازی با خودشناسی هستی، خودت را با لذت و رنج اینگونه امور، همچون فوتبال، مشغول بدار، و مانند اکثر انسانها دروناً سطحی زندگی کن. اگرچه ممکن است در ظاهر سخن از مطالب عمیق فلسفی یا حتی خودشناسی و عرفان نیز بگویی. توجه کن که سخن این نیست که فوتبال بد است یا خوب است. سخن اینست که به آنچه درونت می گذرد آگاه باش. وجود انسانی‌ات را تقلیل مده. فوتبال تنها یکی از وسیله‌هایی است که جلوه های «خود» آشکار می کند. @Panevisdotcom

‌ چالش قطار بخش سوم ‌برای پاسخ به این چالش، به »این صفحه« مراجعه کنید. @Panevisdotcom

‌ پستانک مورد علاقه تان را انتخاب کنید. @Panevisdotcom

‌ ۹۴۸ موضوعات: چکامه، شعر، ادب، تک بیت، صائب تبریزی، آزادی فکر آزادی گرفتاری به دام تازه‌ای‌ست ما که خود را در قفس بی بال و بی پر ساختیم @Panevisdotcom

‌ پشه و باد انسانِ واقعاً خوشبخت، خوشبختی را در بوق و کرنا نمی‌کند. جار نمی‌زند. چون خوشبختی واقعی، خوشبختیِ او نیست! اگر او باشد، خوشبختی نیست. و اگر خوشبختی باشد، او نمی‌تواند باشد. بنابراین باور نکن کسانی را که داد می‌زنند که «من خوشبختم». (این داد زدن البته که بطور غیرمستقیم و با استفاده از علائم و نمایشات زیرکانه هم هست.) خوشبختی، ساده و طبیعی و بای‌دیفالت(پیش‌فرض) است. مثل نفس کشیدن. آیا دیده‌ای کسی فریاد بزند که «آی مردم، من نفس می‌کشم»؟! کسی که نفس می‌کشد به تنفس خود إشعار ندارد. یعنی اصلاً نمی‌داند که دارد نفس می‌کشد. خودبخودی است. به آن افتخار هم نمی‌کند! با نفس کشیدنش سلفی هم نمی‌گیرد. خوشبختی واقعی هم اینطور است. @Panevisdotcom

‌ «من» این کاراکتری که به عنوان خودت می‌شناسی فقط برای خودت وجود دارد(آن هم وجود ذهنی). کسانی که با شما ارتباط دارند یا حتی کسانی که یک لحظه به شما نگاه می‌کنند و عبور می‌کنند، یک «شما» از شما دارند که با آن کاراکتری که شما از خودت داری هم منطبق نیست. آنها هر کدام یک ورژنی از «تو» در ذهن‌شان دارند. فکر می‌کنی آن تصویری که مادر از تو دارد همان «تو»یی است که پدر از تو می‌شناسد؟ اینطور نیست. تصاویری که پدر، مادر، هر یک از همکاران و هر یک از آشنایان از «تو» دارند، هیچکدام با هم یکی نیستند. «تو» در ذهن دیگران به تعداد تجربیات آنها از تعامل با تو وجود داری. کدام‌شان «تو»یی؟! ز این دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم؟ @Panevisdotcom

‌ چالش قطار بخش دوم برای پاسخ به این چالش، به »این صفحه« مراجعه کنید. @Panevisdotcom

‌ شکرانه شو آیا می‌دانی بهترین شکرانه چیست؟ شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها هل مال را "خود را بده" شکرانه شو شکرانه شو ‌ ‌ ‌