سایت پانویس

‌ ماییم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم هر صبح منوریم و هر شام خوشیم ‌ گویند سرانجام ندارید شما ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیم ‌‌ + @PanevisDotCom

‌ ماییم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم هر صبح منوریم و هر شام خوشیم ‌ گویند سرانجام ندارید شما ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیم ‌‌ @PanevisDotCom

‌ تضمین شاعری آبادانی بر غزلی محبوب از سعدی شیرازی اجرایی جاده‌ای و پشت‌فرمونی سفر تهران به اصفهان جمعه نوزدهم دی ماه ۱۴۰۴ @PanevisDotCom

‌ کمبزه با خیار موجود جالبی‌ست آدمی‌زاد. می‌گویند این قابلیت را دارد که طیف و دامنۀ وسیعی را از نظر خُلقی و روحی داشته باشد. از آسمان تا اعماق زمین، از بلندمرتبگی تا فرودست‌ترین، از فرشته تا حیوان و بلکه فروتر از حیوان. والله ما فقط طیف زمین به پایینش را دیده‌ایم. آن آسمانی‌هایش را فقط در کتاب‌ها و ادبیات وصفشان را خوانده‌ایم. آنچه در واقعیت تجربه کرده‌ایم علی العموم یا آدمهای معمولی بوده‌اند یا حیوان و بلکه پست‌تر از حیوان. إن شاء الله آسمانی‌هایش را ببینید شما جوان‌ها. از ما که گذشت. @PanevisDotCom

‌ زبان مادرشوهر این را قبلاً هم احتمالاً گفته‌ام که در اواخر سال‌های زندگی پیرمرد بود که منزلش بودیم و از او پرسیدم که اگر فقط یک حرف بخواهد به انسان‌ها بگوید، آن یک حرف چیست. گفت: همدیگر را آزار ندهید. (به گمانم ویدیواش را هم در صفحهٔ کانال سایت محمدجعفر مصفا گذاشته باشیم.) این موضوع بسیار بسیار قابل تأملی‌ست. اینکه افراد دنیادیده و پختهٔ روزگار، موضوع آزار و اذیت را اصلی‌ترین موضوعِ شایستهٔ اجرا و توجه در روابط انسانی می‌دانند. این یعنی پرتکرارترین فاکتور در روابط انسانی، میل آزار است. الآن یادم آمد که حرف حافظ هم همین است: مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست («هر چه خواهی کن» صنعت غلو است در علم معانی و بیان برای اهمیت بخشیدن به موضوع. نه اینکه واقعاً هرچه بخواهی، بکن.) باری، شایسته است روابطم را از این بُعدِ تمایل به ارضای میل آزار مشاهده کنم و زیر نظر بگیرم. @PanevisDotCom

‌ سال‌ها پیش در یکی از جلسات فرهنگسرای اندیشه که پیرمرد سخنرانی داشت، در انتهای سخنرانی، که زمان سوال پرسیدن بود، کسی از میان جمعیت برخاست و از پیرمرد سوال کرد که نظر شما دربارهٔ «امام زمان» چیست. پیرمرد با رندی پاسخی داد و حرف خاصی نزد. بعد از جلسهٔ عمومی با جمعی پنج شش نفره رفتیم رستوران که شام بخوریم. سر میز پیرمرد می‌گفت: من نمی‌دانم این افرادی که در این جلسات عمومی چنین سوالاتی مطرح می‌کنند آیا واقعاً متوجه نیستند که گوینده امکان پاسخ به چنین سوالی را دارد یا ندارد؟! حالا حکایت ماست. هر بار که ظلمی از گوشه‌ای از دنیای انسانی مطرح می‌کنیم شخصی می‌آید و حرفهایی مانند آن سوال‌کننده می‌زند. حتی با وجود اینکه چند بار چنین چیزی را برایش مطرح کرده‌ام، باز هم کارش را تکرار می‌کند! چی بگیم والله. @PanevisDotCom

‌ آینهٔ زمانه وقتش است که یکی از ترجیع‌بند‌های پرتکرار روزگار را تکرار کنیم. (می‌گویید چرا این‌قدر پرتکرار است؟ چون ما فرزندان بحرانیم.) اما آن ترجیع‌بند چیست؟ «انسان‌ها را در بحران‌ها بشناسید». «انسان‌ها را در بحران‌ها بشناسید». میزان خردمندی و بی‌خردی، میزان شجاعت و بزدلی، میزان درایت و بی‌تدبیری، میزان وفا و بی‌وفایی، میزان صداقت و قلابی بودن ادعاهای آشکار و ضمنی، میزان حیاء و بی‌حیایی، میزان امانت‌داری و خیانت، میزان حمایت‌گری و بی‌تفاوتی، میزان دلبستگی به تعلقات و وارستگی‌ از آنها، و میزان بسیاری ویژگی‌های دیگر که در بحران‌ها رو می‌شوند. بحران فرصت شناخت است. چرا که بحران باعث کنار رفتن پرده‌های دروغ، وانمود و نمایش است. خود شما هم یک انسان هستید لذا خودتان را هم در بحران‌ها خوب می‌توانید ببینید. ببینید چه احوال درونی و چه رفتار بیرونی‌ای دارید. میزان ویژگی‌های خودتان را ببینید. تماشا کنید. این واقعیت‌تان است. @PanevisDotCom

‌ «آری شود...» گویند خدا همیشه با ماست ای غم! نکند خدا تو باشی؟! تسلیت خدمت خانواده‌هایی که عزیزان‌شان را از دست داده‌اند. امیدوارم دوستان من حیث المجموع سلامت باشند. حال‌شان هم خوب نباشد، طبیعی‌ست و جزو روال کار است(کارِ زندگی). درستش هم همین است که در این اوضاع و احوال آدم حالش خوب نباشد. سنگ که نیستیم. دیشب در مختصرپادکستی دربارهٔ وقایع جاری، و دیدگاه متفاوت خودشناسی به آن، مطالبی گفته شد که در زمانی مناسب خواهید شنید. اما آنچه در این دوران اهمیت دارد، صبوری، کمک به یکدیگر از هر نظر، جویای احوال همدیگر شدن، تنظیم و مدیریت وضعیت و هیجانات روانی، سوگواری، و نادیده نگرفتن و به رسمیت دانستن احساسات انسانی‌مان است. امیدوارم هر چه خیر است واقع شود، که جز این هم نیست و نخواهد بود. ما مردمان این سرزمین، آباء و اجدادی اهل بحران هستیم. همیشه «در این بُرهۀ حساسِ کنونی» زندگی کرده‌ایم. این را هم پشت سر خواهیم گذاشت. به قول حافظ «آری شود...». باری، آموختگانِ به هر چیز در طی روزگارشان دیگر می‌دانند چطور با آن تا کنند‌. مرغابی‌ها به آب خو گرفته‌اند، با آب زندگی کرده‌اند. از سیل و طوفان غم‌شان نیست‌. گر سیل عالم پر شود، هر موج چون اشتر شود مرغان آبی را چه غم؟ تا غم خورد مرغ هوا @PanevisDotCom

‌ ايران ايران رضا رویگری خدایش بیامرزاد @PanevisDotCom

‌ در این دوران بحرانی، بخصوص بلحاظ اقتصادی و گرانی‌ها و فشارهای شدید روی افراد نیازمند، وقتش است کسانی که امکان کمک دارند، هر قدر که می‌توانند، به یاری افراد نیازمند بروند. اگر خودتان می‌شناسیدشان(که امیدوارم چنین باشد)، به آنها کمک کنید. اگر نمی‌شناسید و به ما اعتماد دارید، به «طوبیٰ» پیام دهید تا برای رساندن کمک شما به افرادی نیازمند، که ما می‌شناسیم، اقدام کنیم. @PanevisDotCom