بخردا

همیشه باید دوباره از جایی شروع کرد. نه لزوما از همان جایی که قبلا در آن متوقف شده‌بودیم؛ جایی عقب‌تر، دورتر و خالی‌تر. جایی که شبیه به گذشته نیست چون ما آدم‌های گذشته نیستیم، شرایط‌مان مثل گذشته نیست و مثل گذشته هم نمی‌شود. آرزوهای‌مان دورترند و دست‌هایمان خالی‌تر. چون از نقطه بازگشت ناپذیری عبور کرده‌ایم که ما را به عقب رانده؛‌ در امکانات‌مان، در آرزو‌ها و باورهای‌مان و حتی فضاهای امن و دوستانه‌مان. دنیای‌مان عوض شده و گریزی از مواجهه با وضعیت تازه نیست. وقتی ما عوض شده‌باشیم، دنیای پیش‌رو و شرایط‌‌‌‌‌مان هم تغییر کرده‌باشند،‌ راه‌های گذشته را نمی‌شود دوباره رفت. باید دوباره فهمید، دوباره حس کرد و دوباره ساخت. یعنی خوب که فکر کنی همین کارهای دوباره هم فرق دارند. وقتی محکوم به تجربه تغییری اجباری باشی، وقتی از دل تلاطم‌هایی بیرون بیایی که بود و نبود تو نقشی در آنها نداشته،‌ فرصتی داری تا تو هم راه همیشگی را نروی، راهی تازه بیابی،‌ حرفی تازه بزنی. با تمام احساسات تلخی که به یادت می‌آورند که این نقطه شروع دوباره جایی است عقب‌تر، دورتر و خالی‌تر. @bekhradaa