كافه نقاشي و شعر

شب‌ها خوابم نمی‌برد. بیدار می‌مانم و تصویر اعدامی‌ها از مقابل صورتم کنار نمی‌رود‌. تا حالا چند بار توی خواب، دارم زده‌اند. چند بار زیر جسم حلق‌آویز شده‌ام طنین الله اکبر گفته‌اند‌. و هر بار از خواب پریدم و دیدم که کابوس است. برای من کابوس است، برای مهدی و محمد و مجید و محسن حقیقت دارد. صبح‌ها با دلهره گوشی را بر می‌دارم و پیش از هر کاری خبرها را چک می‌کنم. مبادا یک نفر دیگر را اعدام کرده باشند؟ مبادا بیشتر از این از زنده بودن و نفس کشیدنم شرمنده بشوم؟ کاش این کابوس تمام می‌شد. کاش برای هیچکس به حقیقت نمی‌پیوست. کاش شب می‌رفت و دیگر نمی‌آمد. یا اگر می‌آمد، می‌ماند و صبح نمی‌شد. قبل‌تر ها شب کوتاه‌تر بود. هیچکس از آمدنش نمی‌ترسید. حالا شب طولانی است و موذن اذان مرگ می‌خواند. از خواب بیدار می‌شویم و توی گورستان‌ها، جوان می‌کارند.