طاقچه کتاب

🔴آلن بدیو، در کتاب «در ستایشِ عشق»، مطلب مهم و درخورِ توجهی نوشته است: «عشقِ واقعی از تصمیم و حسابگری می‌گریزد. به همین دلیل است که ما همیشه نسبت به وقوع عشق امیدواریم. امید به اینکه روزی ما را در بر خواهد گرفت و ناگهان درخواهیم یافت وسط یک رابطه‌ی عاطفی هستیم و یک شخصِ سابقاً ناآشنا چه‌اندازه برای ما اهمیت پیدا کرده است...» او در ادامه می‌نویسد: «تصادفی بودنِ عشق زیباست، چون دو عامل جدا و مستقل را غیرمترقبه به‌هم می‌چسباند و در هم فرو می‌برد. در عشق آرامش و وقاری وجود دارد که گویا در بهشت هستی...» ‌ خب، هرکس این متن را بخواند، بی‌گمان ذهنش به سمت و سویی خاص می‌رود و یادِ چیزهایی می‌افتد که یا قلبش را به تپشی بیشتر می‌خوانند و یا او را گرفتارِ حزنی کهنه می‌نمایند... ولی پرسشی مهم نیز همین‌جا پیش می‌آید: اگر عشق از حسابگری می‌گریزد، چه چیزی روی داده که ما، بی‌وقفه، در حالِ حساب کردنیم؟ شاید عشقِ واقعی، همان لحظه‌ی کوتاهی باشد که از دفترِ حسابمان جا می‌ماند؛ همان لحظه‌ای که کسی را ناگهان وسطِ یک موقعیت خاص در زندگی قرار می‌دهد، بی‌آن‌که اجازه‌ی ورود گرفته باشد. ‌ دنیای ما، دنیای شگفتانه‌هاست و پر از رویدادهای تصادفیِ غیرمترقبه‌ای که عاشقانه زیستن را برایمان ممکن می‌کنند و چه خوب می‌شد اگر رویدادها و دیدارهای این جهان، ما را بدونِ حساب و کتاب، همواره امیدوار و سرشار از رویا و عشق نگه می‌داشتند... #وحید_قرایی @kermanvakil