جرئت دانستن داشته باش

نامش بتول عباسی بود. زاده‌ی ۱۲۸۳ و درگذشته‌ی ۱۳۶۳. خودش می‌گوید که استاد علی‌نقی وزیری بود که نام روح‌‌انگیز را برایم برگزید. وزیری پس‌از چند بار شنیدن صدایش گفته بود: «چون‌ صدای شما حالت روح‌انگیز دارد، پس بهتر است که نام شما را روح‌انگیز بگذاریم.» و به‌راستی هم که چنین است. روح‌انگیز درکنار زنانی چون قمرالملوک وزیری و ملوک ضرابی و روح‌بخش، از نخستین زنان خواننده‌ی رادیو بود که بدون توجه به محدودیت‌های زمانه کنسرت برگزار کرد. او در آغاز امر سواد چندانی هم در خواندن و نوشتن نداشت و کارها و تمرین‌های آغازینش از راه گوش و تکرار در شنیدن اجرا می‌شد. آواز بالا روی غزلی از هلالی جغتایی (شعر غزل) از زیباترین و ناب‌ترین و ماندگارترین آوازهای دشتی و گوشه‌ی عشاق است که تأثیر بسیاری بر دیگر آوازهای دشتی گذاشت و کسانی آن را بازخوانی نیز کرده‌اند. حسین سنجری، پس‌از کشف صدایش، او را به مدرسه‌ی موسیقی می‌برَد و آن‌جا بود که گاهی آثاری را درکنار مهدی مفتاح و مجید وفادار و دیگران ضبط می‌کرد. در همین دوران و سال ۱۳۱۲ بود که این شاه‌کارِ دشتی ضبط شد و خودش می‌گفت: «این آواز برای من بسیار خاطره‌انگیز است.» @REsearchers ‌