صدا ، آواز ، آموزش ، موسیقی

به نام آن‌که شب را به صبر می‌آزماید و سپیده را به امید می‌سپارد یلدا آمد اما چه یلدایی… آمد، اما نه از آن شب‌های گرمِ کرسی‌نشین که خنده‌ها چون انارِ تر، می‌ترکید و دل‌ها به گرمای هم روشن می‌شد. این یلدا، یلدای آه است و حساب؛ یلدای دل‌های در گروِ فردایی نامعلوم. کدام خوشی را شکر گوییم و به کدام شمع دل بندیم، وقتی در همین شبِ بلند، چراغ خانه‌ای به فقر خاموش است و سقفی به غربت می‌چکد؟ چگونه فال حافظ گیریم، آن‌گاه که سفره‌ای از نان تهی است و کودکی، یلدا را نه با قصه، که با سرما به صبح می‌رساند؟ یاد کنیم ؛ اگر دل هنوز یاری می‌دهد ،از خانواده‌هایی که این شب را نه به انار و هندوانه، که به صبر و سکوت سر می‌کنند؛ از بی‌خانمانانی که آسمان، سقف ایشان است و باد، هم‌صحبت شبانه‌شان؛ از آنان که درگیر هزار گره زندگی‌اند و یلدا برایشان نه جشن، که امتداد رنج است. با این همه، رسم کهن را به کلی وانگذاریم؛ یلدا اگر معنایی دارد، همان یادآوریِ نور در دلِ تاریکی است. شاید امسال، جشنِ ما نه در خوردن و خندیدن، که در دیدن و فهمیدن باشد؛ در این‌که دستی را بگیریم، چراغی را روشن کنیم، و شبِ کسی را اندکی کوتاه‌تر سازیم. یلدا مبارک… اگر مبارکی‌اش را در همدلی بجوییم، و اگر باور کنیم که هیچ شبی ، هرچند چنین بلند و چنین تلخ ، بی‌سحر نخواهد ماند. با عشق عارف احسن شب چله ۴۰۴