ＥＵＴＨＡＮＡＳ

نشسته بودم .. دیدم پوزیشن مناسبی برای غرق شدن توی توهمات مزخرفم نیست .. سرم داشت منفجر میشد چون نخابیده بودم، چون یه هفته ایی میشد قرصام تموم شده و ب دلیل انقضای نسخه پزشک و وقت نداشتن پزشک از داشتن قرصها محروم بودم .. سعی کردم دراز بکشم و چشامُ ببندم و روان بیمارمُ متصل کنم به انفجار مغزم .. ولی بدنم یاری نکرد .. نفس تنگی شدیدم نزاشت .. ریه های انباشه از پوچی .. انگار تمام استخوانهام یکپارچه شدن .. مفصل ندارم .. غضروف ندارم .. یه جور سنگ و حجم مفصلی از سنگینی با چگالی بینهایت ‌‌‌‌.. گریه کردم ... ناچار از خلقتی که متلق به من بود و من جولانگاه دردهای بیشمار که طاقتم منُ نمیاورد ..

If you reveal to others what a complicated person, [ you are you are ] no longer complicated ...

توی دنیای من فقط یه سوپر قهرمان وجود داره اونم خودمم ! همینقد خودبین و خودبزرگ پندار ..

این بچه حبس نبود ۲۵ سال .. ماریان از بوی دهنش تشخیص ندادی ماریان ؟

اگه درست فهمیدی که یه جایی نورِ پشت سرت اونقد زیاد بودش که حتا نتونستی سایه کِش اومده هیکل خودتُ روی دیوارهای ابهام تشخیص بدی ... اونجاس که باید به غم بگی خوش اومدی گرچه تمایلی بهت نداشتم .. هههه ...

هشتگ خستم ..

The old plain still crying ●●●

حقیقتن پو یه دختره 😏

دلم میخاد وقی بیدار شدم بالای سرم سرشار از ابر ماماتوس باشه .. یهو وحشت و اضطراب بگیرم و همزمانش ته دلم یه حس ضعف بهم دست بده ...

۷ سال شد ... بیخیال ●●

بعنوان یه آکواریس تاکید می کنم ۱۱۶ درجه از مانیفست های من در تضاد با چیزیایی هس ک در درونم میگذره ...