کرانه‌ها

زمانی گلی چون نرگس، وجودی بود، داستانی داشت، روحی در آن زندگی می‌کرد، عشق بود، زندگی بود. امروزه همان گل—و هر چیز دیگر چون او—مقداری کربن است، اتم است، مولکول! برای مقداری کربن و هر کوفت و زهرمار دیگر چه می‌خواهی بسازی؟ به او می‌خواهی چه بگویی؟ بهمن محصص نامه به سهراب سپهری رم به تهران، ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳ ◾️ @karanehaa