مجله روانشناسی و شعر

قیمت کتاب ها تو نمایشگاه کتاب مجازی رو دیدین؟!! قیمتا یه جوری شده که انگار ناشر و نویسنده رو هم با کتابا برامون ارسال میکنن

شاید بزرگترین جنایت این سرزمین، عادی شدن رنج است

صرف گناه پای تو امری مقدس است. بوسیدمت ثواب کنم، پس نگو بس است...! @alidarbani

ما خواسته‌هایمان را از یارمان طلب مـی‌کنیم، و کنارشان بسیار غیرمنطقی می‌شویم. چون باور داریــم کسی کـه بخش‌های مبهم وجود ما را درک می‌کند و حضورش بسیاری از غصه‌هامان را از بین می‌برد؛ باید بتواند هر چیز دیگر زندگی‌مان را هم درست کند. 📗سیر عشق #آلن_دوباتن @alidarbani

این ترامپرو نتان چیز خورش کرده مگرنه این همه حرف گوش کردن عادی نیست

هزار فرسنگ فاصله است میان «هم‌نفسی» و «هم‌قفسی». هم‌قفس‌ها به اسارت یکدیگر رضایت دارند اما هم‌نفس‌ها، ذوقِ هم‌پروازی به سرشان افتاده و دیوانگی‌های مشترکی دارند. اصلاً شاید معنای عاشقی همین باشد که آدم‌ها به «دیوانگی‌های مشترک» برسند والا که زندگی در چارچوب را همه ما به یک شکل و با یک صورت، می‌توانیم سپری کنیم @alidarbani

من همانم که تویی از همه عالم جانش! @alidarbani

چون دیگر آینده‌ای ندارند از گذشته حرف می‌زنند، وقتی خیلی دویده باشیم و‌ نفس‌مان بند آمده باشد، برمی‌گردیم و راهی را که دویده‌ایم اندازه می‌گیریم. 📒میرا #کریستوفر_فرانک @alidarbani

إخفاء الاِشتياق اختِناق! کتمانِ دلتنگی بند آمدن نفس است! #جبران_خليل_جبران @alidarbani

. همین حوالی بود ک پر کشید جانم رفت دستم بریده شد و هیچ وقت جزعی از وجودم ارامش نگرفت 🖤

‏_چه میوه‌ای رو هرروز استفاده می‌کنی؟ +اضطرابری.

‏كان علينا أن نقتطع من فرح الطفولة زاداً لبقية الطريق .. باید از شادیِ کودکی، توشه‌ای برای باقیِ راه برمی‌داشتیم.. #غسان_كنفاني #غفران_عبیات @alidarbani

و ما چندیس در "رویای آینده" غرق و در "کابوس حال" سرگردانیم...! ‌

این حقیقت دارد که ما در زمانه‌ای «غم زده» زندگی می‌کنیم. اما بسیار زیادند کسانی که غم و ناامیدی را با هم اشتباه می‌گیرند. 📒 تابستان #آلبر_کامو @alidarbani

یه جا هایی باید یاد بگیری بگی next باید بتونی رد کنی حرفایی که بهت میزنن حرفایی که پشتت میزنن ادمهای سمی دور ورت تیکه هایی که بهت می ندازن هنر نکس باعث میشه اروم آروم‌ ارامش بیاد توی زندگیت ....

‌تو صبح همه‌ شب‌های غمگین من بودی… @alidarbani

ما نیستیم! اما دوباره باغِ نومیدان گُل می‌کند بر شاخه‌ی شب، مرغِ آمینش ما نیستیم! اما زمستان می‌رود روزی با زخم‌های لایَزال و برفِ سنگینش... #عبدالحمید_ضیایی