آموزشکده معارف الهی

ابو حمزۀ ثمالى گويد:به در خانۀ على بن الحسين(عليهما السّلام) آمدم و هنگامى كه از خانه بيرون مى‌شد به آن حضرت رسيدم، فرمود: بسم اللّٰه آمنت باللّٰه و توكلت على اللّٰه. ،سپس فرمود:اين ابا حمزه راستى بنده چون از منزلش بدر آيد شيطان سرِ راهش آيد و هر گاه بسم اللّٰه گويد آن دو فرشته(كه همراه اويند)گويند:كفايت شدى،و هر گاه گويد آمنت باللّٰه گويند:هدايت شدى،و هر گاه گويد:« تَوَكَّلْتُ‌ عَلَى اَللّٰهِ‌ » گويند:محفوظ‍‌ شدى،و شيطانها از او دورى كنند و به يك ديگر گويند:چه راهى است براى ما به كسى كه هدايت شده و كفايت شده و در حفظ‍‌ الهى است.گويد:سپس امام فرمود:بار خدايا من امروز آبروى خود را به تو واگذاردم(يعنى هر كه به من بد گويد و آبرويم را بريزد براى خاطر تو و يا براى تقيه جوابى به او ندهم -از مجلسى ره).سپس فرمود:اى ابا حمزه،اگر دست از مردم بردارى،مردم از تو دست برندارند و اگر آنها را ترك كنى آنها تو را ترك نكنند.گفتم:پس من چه كنم‌؟فرمود:از آبروى خود به آنها بده و آنها را ذخيرۀ روز فقر و نياز خود كن. 📚 الکافي ج ۲، ص ۵۴۱ ، كِتَابُ اَلدُّعَاءِ ، بَابُ اَلدُّعَاءِ إِذَا خَرَجَ اَلْإِنْسَانُ مِنْ مَنْزِلِهِ @Amuzeshkadeh