𝑷𝒂𝒔𝒕 𝑺𝒊𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆

1:2

اگه میبینید سر کوچیکترین چیزا ناراحت و عصبی میشم بدونید انقدر ریختم تو خودم که دیگه نمیکشم.

اون شب گریه نکردم ولی بعدش به اتوبوس نرسیدم گریه کردم، کلاسم دیر شد گریه کردم، غذای مورد علاقم نبود گریه کردم عصبی شدم گریه کردم و همه ی این ها بخاطر اون یک شب بود.

جامعه ما این شکلیه که بهت میگن بیا باهامون حرف بزن خودتو خالی کن و وقتی حرف میزنی هزارتا ایراد در میارن از حرفات که فاز چسناله گرفتی، خیلی لوسی بچه ای، تکلیفتون مشخصه واقعا؟! طرف از درداش گفته میتونی همدردی کنی که ممنون ازت نمیتونی هم لازم نیست حتما نظراتی بدی که باعت شه اون طرف بدتر از این بشه، یه لحظه به این فکر کنین شاید حرف کوچیک شما 100 درصد طرفو پر کنه و کار اشتباهی ازش سر بزنه فکر کردن به احساسات مردم انقدر سخته؟

باهاش کنار میام، اما من لیاقت تجربه کردن اینارو داشتم؟

نمیدونم شروعش از کی بود ولی از یه تایمی به بعد هرشب ناراحت بودم.

You left me.

میتونستم بگم منم میتونستم حرف بزنم، منم میتونستم درد و دلاشونو توی بحث به عنوان نقطه ضعفشون استفاده کنم اما من همیشه یادم بود اونا به من اعتماد کرده بودن که گفته بودن بهم، همیشه از کلاس اول بهم میگفتن خدا همیشه اون بالا داره نگاه میکنه.