𝑼𝒏𝒔𝒂𝒊𝒅 𝑻𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 ׁ֪ 

صادق هدایت جمله خیلی قشنگی داره: می‌گه که "اندوه که از حد بگذرد جایش را می‌دهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آن‌چه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه می‌کنی و نگاه می‌کنی."

صادق هدایت جمله خیلی قشنگی داره: می‌گه که "اندوه که از حد بگذرد جایش را می‌دهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آن‌چه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه می‌کنی و نگاه می‌کنی."

تنها موندن گاهی وقت‌ها اصلا هم بد نیست. وقتی همه تایم زندگیت رو به خودت اختصاص می‌دی، دید شفاف‌تری نسبت به خود واقعیت پیدا می‌کنی، یه‌سری خلاء هارو می‌پذیری‌و برای پر کردن‌ش قدم برمیداری، و در نهایت مسیر رشد برات هموار می‌شه، و از اون نقطه به بعد راه درست خودت رو پیدا می‌کنی.

“When I speak less, I feel much better. I don’t need the praise or approval of society. What I mean is, let them think whatever they want about me.”

قبلاً هرکی حرفمو باور نمیکرد... همش توضیح میدادم قانع بشه ولی الان دیگه برام مهم نیست چی درباره ی من فکر میکنه... از یه جایی به بعد آدما به اندازه سر سوزنم برات ارزشی ندارن نه خودشون،نه حرفاشون،نه رفتاراشون!

یه‌سری خاطرات هست که آدم خجالت می‌کشه حتی تو خلوت خودش مرورشون کنه چون از خودش خجالت میکشه؛ از حماقت زیاد، از خریت بی‌انتها، از اهمیت دادن به آدم‌های بی لیاقت...

بعضی آدما ی کارایی میکنن که نه ازشون ناراحت میشی نه ازشون متنفر میشی فقط با خودت میگی؛ «چرا تا الان فکر میکردم این با همه آدما فرق داره» واقعا چرا؟!