ویرانه‌نشین

ما مردم خاورمیانه هزار پیرهن بیشتر از مردم بقیه‌ی دنیا پاره کردیم؛ هزار پیرهن سیاه.

خیلی گرمه، یه لحظه به خامنه‌ای که تو یخچاله حسودیم شد.

این چاوشی‌ام یه‌جوری خراب کرد که اصلا نمیتونم دیگه به آهنگاش گوش بدم.

بعضی روزها بیشتر از همیشه می‌فهمم که چقدر وجود دوستام توی زندگیم ارزشمنده. امروز یکی از همین روزها بود.

اعتماد برای من فقط یه کلمه نیست. یه حس امنیته. اینکه لازم نباشه مدام شک کنم، حدس بزنم یا نگران باشم. اینکه بدونم حرف و عملِ آدم مقابل شبیه همه. شاید به همین خاطر باشه که ساختن اعتماد زمان می‌بره، اما از بین رفتنش فقط یه لحظه‌ست.

چه لزومی هست که به هم دروغ بگیم؟ من ترجیح می‌دم از حقیقت ناراحت بشم تا از دروغ ناامید.

اکثر آدم‌ها قرار نیست تا آخر داستان بمونن؛ فقط میان که بهت درس بدن و برن.

من با چایی و موزیک، خودمو تا شب رسوندم.

اتفاقا به نظرم به آدما فرصتِ دوباره بدید، انقدر فرصت بدید تا کامل از چشم‌هاتون بیفتن؛ بعد با خیالِ راحت قید‌شون رو بزنید.

چقدر تنهایی‌ام امن بود، امن‌تر از دوستت دارم‌ها.

رشت عزیزم.❤️

مثل یک سایه میان دوستانم ول می‌گردم، و نمی‌دانم کی هستم یا چرا زندگی می‌کنم، یا چی می‌خواهم.

از امشب، هرچی احساس کنم میاد اینجا، شاید این چنل بیشتر شبیه دفتر ذهنم باشه.