ویرانه‌نشین

آدما رو مجبور نکن برات وقت بذارن، اگر واقعا دوستت داشته باشن بیشتر وقتشون مالِ توئه.

دلم می‌خواد انقدر بیرون از خونه باشم که سهمم از خانواده، فقط یه «شب بخیر» باشه.

من حرف‌های امیدوار کننده زیاد می‌زنم، اما این به معنی امیدوار بودنِ خودم نیست.

من وقتی ساعت از ۱۰ شب می‌گذره:

صبحی که با دیدن قیافه‌های شما و صدای نکره‌تون شروع بشه بی‌شک روز گوهی خواهد بود.

بمالید که نون تو مالیدنه.

چرا تموم نمی‌شید. 😭

در مترو چه می‌گذرد.....

ذات واقعا رو قیافه تاثیر داره. عرازشه همه شکل داشاقن.

نمی‌دونم واقعا این چه وضعیه که یه دختر، بعد از ساعت ۸ شب، باید با ترس و لرز تو خیابون راه بره. قدم هاش رو تند تر کنه و مدام پشت سرش رو نگاه کنه و فقط به این فکر کنه که سالم برسه خونه. بعد اون‌وقت بازم یه مادرجنده پیدا می‌شه که بگه: 《خداروشکر حداقل امنیت داریم.🤡》

من آدمی‌م که اگه شخصی رو دوست داشته باشم تمام تلاش‌م رو می‌کنم تا باهاش بمونم و مشکلات‌ رو درست کنیم، اما همه‌‌ء اینا بستگی به شعور و شخصیت اون فرد داره.

طبیعی است که آغازها زیبا باشند، زیرا منطقی نیست کسی نزدت بیاید و بگوید: (سلام، من آدم پستی هستم.)

داستایفسکی

مگه تو چقدر تاکسیک بودی که بعد از رفتنت، این‌همه حال خوب اومد سراغم؟

بعد از یه روز خسته‌کننده‌ی کاری، چی بیشتر از همه می‌چسبه؟ آفرین. خونه‌ خالی.