سن‌پترزبورگ؛

سرانجام به ادبیات روی آورد، که پیوسته پناهگاهِ کسانی‌ست که نمی‌دانند سر پر شور خود را کجا بر زمین بگذارند...!.

من دورم از جسمم،منو نشناس از اسمم.

اگر قطع شدیم ما اینجاییم: سروش:https://splus.ir/divaneh_913

این چشم‌های سیاه را می‌بینی؟ این‌ها را از خاکِ غم‌انگیز خاورمیانه سُرمه کشیده‌اند، برای همین است که همیشه غمگین‌اند.

بیا با گیسوی بلند زیرِ خلوتِ مهتاب، در جاده‌های نقره‌پوشِ شب قدم بزنیم در خیال. نسیمِ آرامِ دشت عطرِ گل‌های وحشی را بیاورد، و ماه قصهٔ روشنِ ستاره‌ها را بر شانهٔ شب بخواند. آن‌گاه سکوت، چون پرنده‌ای سپید، بر شاخه‌های رؤیا بنشیند و شب را لبریزِ آرامش کند. -ناشناس

وااای ولی نقاشی کشیدن🛐

و درنهایت امیدت تو را ناامید می‌کند.

(★)از آدمایی که به همه‌ی قسمتای پیامت جواب می‌دن خیلی خوشم میاد.

توی زندگی کسی رو بخشیدی که حتی نگفت ببخشید . . . و این نهایت قدرته!

HBD🎂.

به هر حال آدمیزاده دیگه؛ گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه دراز میکشه خیره میشه به سقف. یه کم گریه میکنه و خوابش می‌بره!