3AM

متاسفم برای اینکه مجبوریم از چیزهای که دوست داریم بگذریم.

‏لطفا ساکت بودن رو برای صبح‌ها نرمالایز کنید.

یه زمانی فکر می‌کردم آدما عوض می‌شن الان متوجه شدم بیشتر خودشونو نشون می‌دن.

اون یادت خواهد افتاد، وقتی آهنگ مورد علاقت اتفاقی پلی بشه، اون یادت خواهد افتاد، وقتی یکی از کنارش رد بشه که بوی عطرش شبیه تو باشه، اون یادت خواهد افتاد، وقتی کسی ازش قول انگشتی بخواد، اون یادت خواهد افتاد، وقتی کسی نتونه اندازه تو دوسش داشته باشه.

مامانت راست می‌گه ولی تو بعدا می‌فهمی.

در موردش کاری از دستم برنمی‌آد جز این‌که فقط قبول کنم بعضی چیزها از کنترل من خارجه و هرچقدر هم بخوام، همیشه یه جایی هست که ناچار می‌شم با واقعیت روبه‌رو بشم.

من کلاً دیگه رو هیچ قولي حساب وا نمی‌کنم حالا این قول از طرف هر کی که می‌خواد باشه.

دوست داشتن یه مجموعه رفتاره نه یک کلمه.

خودم که نه، ولی چِشمام باهات حرف دارن؛ زیاد.

خیلی راحت می‌تونم آدمارو کنار بذارم؛ و نمی‌دونم می‌تونه خوشبختانه باشه یا متاسفانه.

من همیشه رو حرف آدمای زندگیم حساب کردم، ولی متاسفانه اینو فهمیدم که حقیقت رو باید از رفتار آدم‌ها فهمید نه حرفایی که میزنن.

من منطقی تصمیم می‌گیرم و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

من بهت گفتم “اشکال نداره” ولی تا دلت بخواد اشکال داشت.

این روزا بیشتر از هر چیزی دلم برای روزایی تنگ می‌شه که زیاد فکر نمیکردم.

لیاقت نمیبینم، وگرنه من اصلا آدم کم گذاشتن نیستم.

آدما اولش بهت می‌گن "تو تا الان کجا بودی!" و بعدش کاري باهات می‌کنن که برگردی به همون‌جایی که بودی.