3AM

خیلی آدمِ «بدغمی» هستم. یعنی غم بهم اصابت می‌کنه و وارد سلول‌هام می‌شه و کسی هم نمی‌تونه کمکم کنه.

هرچی بیشتر می‌فهمم کمتر می‌تونم زندگی کنم.

من از پایان ها بیزارم. از آخرین قسمت ها، آخرین روز ها، آخرین خاطره ها، آخرین بارها، از تمام شدن سال ها، رابطه ها و آدم ها عشق ها، حتی وقتی پایان زیباست، بازهم پایان است. و من از پایان ها متنفرم.

«نشد» کوتاه ترین پاسخ به تمام ذوق هایی که کور شد.

‏انگار همه‌ی نشدن ها برای منه.

مووان از چیزی که حتی دیدن نوتیف پیامش کل روزتو می‌ساخت واقعاً پدرتو درمیاره.

آدم‌ها میگن عاشق چشماتن، بعد اشکتو درمیارن.

واقعا آدمِ "نانا"یی هستم. ناراحت، ناکافی، نادرست و احتمالا ناپدید.

‏نیاز دارم یه جوری درست بشه که هیچ جوره باورم نشه.

هر چقدر بیشتر دوسش داشته باشی بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگشی، بهونه گیر تر میشی، همش بهش فکر میکنی و دلیل تمام اینا دوست داشتن زیاده.

حالم بد!.

تو هیچوقت قرار نیست بفهمی برای اینکه تورو ناراحت نکنم چقدر خودمو ناراحت کردم.

‏چون بهت تکست نمیدم دلیل نمیشه بهت فکر نکنم.

‏تا حالا حس کردی داری فراموش میشی؟ اینطوری که حس کنی تو یاد هیچکس نیستی، یا چمیدونم، داری به مرور زمان کمرنگ میشی. منم دقیقا همین حسو دارم. حس میکنم دیگه نباید از دنیای خودم بیرون بیام، باید همینجا بمونم. اینجا تنها جاییه که من کمرنگ نمیشه.

اشتباه زیاد داشتم، خیلی بیشتر از چیزی که بخوام انکارشون کنم. ولی هیچ‌وقت برای کسی که دوستش داشتم نقش بازی نکردم. هیچ‌وقت احساسم رو الکی نشون ندادم، هیچ‌وقت از کسی برای منفعت خودم استفاده نکردم و هیچ‌وقت برای موندن کنار یه آدم، خودمو چیزی که نبودم نشون ندادم. آره، اشتباه کردم، کم گذاشتم، بعضی وقتا بد رفتار کردم؛ ولی حداقل می‌دونم خیلی از چیزایی که بهم نسبت داده شد، من نبودم. و با همه‌ی اشتباهام، هنوز بابت یه سری چیزا وجدانم راحته.

هیچوقت دلم نمیاد بقیه رو ناراحت کنم اما بقیه در حد توانشون منو ناراحت میکنن.

تو فقط چیزایی که ازم ناراحتت کرد رو دیدی ولی ندیدی چند بار از خودم گذشتم که بمونم ندیدی چند بار قهر کردم ولی تهش دلم رفتنت رو نمی‌خواست بعضی چیزا رو نمیشه با گفتن ثابت کرد، باید از رفتاری که باهات داشتم می‌فهمیدی

واقعا اینکه یکیو دوست داشته باشی و اون دوست داشتنتو انکار کنه خیلی مزخرفه.