مَرثیه‌ای برایِ وطن 🤍

پیج ما : matin_poem

آدم‌ها برای ساختنِ ظاهرشان هر روز وقت می‌گذارند؛ برای پول، خانه، لباس و جایگاهشان می‌دوند، اما چه بسیارند کسانی که سال‌هاست یک‌بار هم برای ساختنِ ذهن و جهانِ درونشان قدم برنداشته‌اند؛ غافل از اینکه زندگی، پیش از آنکه زیبا دیده شود، باید زیبا فهمیده شود.

پرسیدند : از کجا تفاوت آدم تقلبی و اصیل را تشخیص بدهیم؟ گفتم: با آدم اصیل هر چی بیشتر آشنا بشوی، جهانش برایت دلنشین‌تر میشود! «این در مورد آدم‌های تقلبی برعکس است.»

00:00 🤍

به نام اهورامزدا، ای سرچشمهٔ خرد و روشنایی؛ در این شامِ آرام، غبارِ اندوه را از دل‌های ما بزدای و فروغِ اَشَه را در جانمان زنده نگاه دار. به ما دلی ببخش که کینه در آن خانه نکند، زبانی که جز به راستی نگشاید و دستانی که در جهان، جز نیکی نیافرینند. ما را در راهِ نیک‌اندیشی، نیک‌گفتاری و نیک‌کرداری استوار بدار؛ تا در میانِ تاریکیِ جهان، خود چراغی برای دیگری باشیم. ای اهورامزدا، بر ایرانِ کهن، آرامش و آبادانی بباران؛ دل‌های مردمانش را به مهر نزدیک کن و ما را شایستهٔ نام و میراثِ نیاکانمان گردان. فروهرِ نیکان را در روشناییِ مینوی آرامش بخش و به ما توان ده تا آنچه آنان با خرد و رنج ساختند، با راستی و مهر به آیندگان بسپاریم. امشب، آرامش را در دل، امید را در جان و راستی را در راهِ خویش نگه می‌داریم. اَشِم وُهو وَهیشتِم اَستی...راستی، بهترین نیکی است؛ و خوشبختی از آنِ کسی است که در راهِ راستی گام بردارد. درود بر اشوزرتشت؛ درود بر فروهرِ نیکان؛ درود بر ایران.🤍

بیشتر آدم‌ها وقتی می‌شنوند تا امروز وارد هیچ رابطه‌ای نشده‌ام، تعجب می‌کنند؛ انگار تنهایی، نقصی‌ست که باید هرچه زودتر درمانش کرد. اما نمی‌دانند معیار من برای عشق، شبیه معیار این روزها نیست. من رفاقت و عشق را امری مقدس می‌دانم؛ چیزی که اگر یک‌بار به آن قدم گذاشتم، قرار نیست تاریخ انقضا داشته باشد. برای من رابطه یعنی ماندن، وفاداری، تعهد و دوست‌داشتنی که در روزهای سخت هم از یاد نرود. شاید به همین دلیل است که هنوز تنهایم؛ چون وقتی «همیشه» برایت معنای واقعی داشته باشد، به هر «فعلاً»ای دل نمی‌بندی.

همه جذبِ اصالت نمی‌شوند؛ اصلاً هرکسی بلد نیست آدمِ اصیل را انتخاب کند. معمولاً فقط کسی قدرِ بی‌ریایی را می‌فهمد که خودش سال‌ها بی‌ریا زیسته باشد. وقتی به چنین آدمی می‌رسی، تازه می‌فهمی رابطه‌ها آن‌قدرها هم پیچیده نبودند؛ ما پیچیده‌شان کرده بودیم. نه لازم است تکنیک‌های هزار بلاگر را حفظ کنی، نه سیاست بلد باشی و نه بازی دربیاوری. آدمِ بالغ حرفش را می‌زند، می‌ماند، وفادار است و مسئولیتِ دوست‌داشتنش را می‌پذیرد و همان‌جا می‌فهمی که برای دوست‌داشتنِ درست، هیچ تکنیکی لازم نبود؛ فقط آدمِ درست لازم بود. این آدم‌ها در روزگار ما کمیاب‌اند. چون به‌جای ساختنِ تصویری برای دیگران، سرگرمِ ساختنِ زندگیِ واقعیِ خودشان‌اند؛ بی‌نیاز از نمایش.

روزهای عجیبی را از سر می‌گذرانم، در عین اینکه از ارتباط با آدم‌ها می‌گریزم، شب‌ها می‌نشینم و با خودم فکر می‌کنم امروز هم کسی نبود تا به او از لحظات بیهوده یا ارزشمند زندگی‌ام بگویم. اینکه چقدر با دیدن یک منظره به ظاهر ساده ذوق کردم، یا اینکه باهم از آینده‌ای حرف بزنیم که معلوم نیست چطور باشد و سه صبح از خستگی خوابمان ببرد. همه‌ی این‌ها را در سرم می‌چینم و بعد ناگهان می‌بینم در اتاقم نشسته‌ام ، زل زده‌ام به دیوار و فکر می‌کنم که چگونه ایجاد ارتباط با انسان های امروزی که از اصول اخلاقی دور شده‌اند و سیاست و دورویی روزمره زندگی‌شان است ، ممکن است و چگونه قرار است منی که اعتقاد دارم رفاقت ، عشق و ارتباط باید خالی از سیاست باشد قرار است با آنها ارتباط بگیرم.

پیج شعر و ادبیات ما : matin_poem

دیگران را نمی‌دانم، اما در نگاه من؛ هیچ چیز به اندازه‌ی مهربانی، اصالت و پاکیِ سرشت، به انسان زیبایی نمی‌بخشد. زیباییِ حقیقی نه در ظاهر، که در قلبی‌ست که می‌فهمد، می‌بخشد و بی‌هیاهو نیکی می‌کند.

هرچه انسان از درون غنی تر باشد، آرام‌تر و کم ادعاتر‌ است ؛ و هرچه درونش تهی‌ تر باشد، بیرونش پر از صدا و نمایش می‌شود. آدم های عمیق نیازی به اعلام و اثبات خویش ندارند.

درود و مهر. در آغاز، درودی بزرگ و احترامی بی‌مانند به شکیبایی و بردباریِ همهٔ هم‌میهنان و هم‌سنگرانِ خود می‌فرستم و در برابرِ همهٔ مردمِ ایران که راهشان را از ضحاکِ زمانه جدا کرده‌اند، به پاسِ این پایداریِ بی‌مانند در برابرِ ستم، اعدام و گرانی، سرِ تعظیم فرود می‌آورم. بی‌گمان، شما در تاریخِ این سرزمینِ آریایی جاودانه خواهید شد. در ادامه، دربارهٔ امید و ناامیدی و این چرخه باید گفت که ما، همچون همیشه، در برابرِ جان‌فدایانِ راهِ آزادی پیمانی بر دوش داریم و آن، پایانِ همیشگیِ ستم در این سرزمین است. تا سرنگونیِ کامل، ناامیدی برای ما معنایی ندارد. ما طبیعتاً سختیِ بیشتری از خانواده‌های جان‌فدایان نکشیده‌ایم؛ پس تا زمانی که آنان به این راه باور دارند، ما نیز خود را پایبند به امیدواری می‌دانیم. در زمینهٔ سیاست و بررسیِ وضعیتِ کنونی، نخست باید گفت که پیش از همه، مردم از این محاصرهٔ دریایی آسیب می‌بینند؛ اما متأسفانه این راهکارِ برگزیده برای سقوط، نیازمندِ شکیباییِ بسیار از سوی مردمِ باشرفِ میهنم است. زخمِ شما و دردِ شما، دردِ ما نیز هست و این گرانیِ سرسام‌آور را درک می‌کنیم؛ اما باور کنید در صورتِ ماندگاریِ جمهوری اسلامی، گرانی می‌تواند همچنان ادامه داشته باشد، در حالی که روندِ دگرگونی و گذار، گذراتر خواهد بود. در پایان، ضربهٔ نهایی را ما مردمِ ایران، که همواره در برابرِ ستم خاموش نمانده‌ایم، خواهیم زد. قطره‌قطره خونِ پاکمان را فدایِ یک غبار از خاکِ ایران می‌دانیم. ما این سرزمین را بازپس خواهیم گرفت و بار دیگر آن را آباد، آزاد و باشکوه خواهیم کرد.❤️

پیج اینستاگرام ما : matin_poem

درود و مهر. در آغاز، درودی بزرگ و احترامی بی‌مانند به شکیبایی و بردباریِ همهٔ هم‌میهنان و هم‌سنگرانِ خود می‌فرستم و در برابرِ همهٔ مردمِ ایران که راهشان را از ضحاکِ زمانه جدا کرده‌اند، به پاسِ این پایداریِ بی‌مانند در برابرِ ستم، اعدام و گرانی، سرِ تعظیم فرود می‌آورم. بی‌گمان، شما در تاریخِ این سرزمینِ آریایی جاودانه خواهید شد. در ادامه، دربارهٔ امید و ناامیدی و این چرخه باید گفت که ما، همچون همیشه، در برابرِ جان‌فدایانِ راهِ آزادی پیمانی بر دوش داریم و آن، پایانِ همیشگیِ ستم در این سرزمین است. تا سرنگونیِ کامل، ناامیدی برای ما معنایی ندارد. ما طبیعتاً سختیِ بیشتری از خانواده‌های جان‌فدایان نکشیده‌ایم؛ پس تا زمانی که آنان به این راه باور دارند، ما نیز خود را پایبند به امیدواری می‌دانیم. در زمینهٔ سیاست و بررسیِ وضعیتِ کنونی، نخست باید گفت که پیش از همه، مردم از این محاصرهٔ دریایی آسیب می‌بینند؛ اما متأسفانه این راهکارِ برگزیده برای سقوط، نیازمندِ شکیباییِ بسیار از سوی مردمِ باشرفِ میهنم است. زخمِ شما و دردِ شما، دردِ ما نیز هست و این گرانیِ سرسام‌آور را درک می‌کنیم؛ اما باور کنید در صورتِ ماندگاریِ جمهوری اسلامی، گرانی می‌تواند همچنان ادامه داشته باشد، در حالی که روندِ دگرگونی و گذار، گذراتر خواهد بود. در پایان، ضربهٔ نهایی را ما مردمِ ایران، که همواره در برابرِ ستم خاموش نمانده‌ایم، خواهیم زد. قطره‌قطره خونِ پاکمان را فدایِ یک غبار از خاکِ ایران می‌دانیم. ما این سرزمین را بازپس خواهیم گرفت و بار دیگر آن را آباد، آزاد و باشکوه خواهیم کرد.❤️

پیج اینستاگرام ما : matin_poem

کاش سهم من از این سرزمین، فقط دو روز زندگیِ خوب باشد؛ دو روز بی‌هراس از اعدام و سرکوب، بی‌خبر از گرانی و فقر، بی‌دردِ دیدن چشم‌های خستهٔ هم‌وطنانم. خسته‌ام از اینکه در ایرانِ عزیزم، دوست داشتنِ زندگی شبیه آرزو شده است. من آزادی می‌خوام ؛ من می‌خواهم در کشوری که دوستش دارم، نفس بکشم، بخندم، سفر کنم، کتاب بخوانم و به فرهنگ کهن و نجیب مردمانم بازگردم؛ به آن زندگیِ ساده و ریشه‌داری که در آن ایران فقط نام یک سرزمین نبود، بلکه شیوه‌ای از زیستن بود. من از ایران چیزی جز یک زندگی خوب در آن نمی‌خواهم؛ سرزمینی آزاد، آباد و سربلند، آن‌گونه که شایستهٔ تاریخ و مردمانش است.

اگر در جهان امروز، جایی که مرز میان شوخی و جدی از الفاظ جنسی و سطحی پر شده و بسیاری از برتری‌ها و فضیلت‌ها در نمایش‌های نامتعارف ظاهری و جنسیتی خلاصه شده‌اند؛ شما همچنان، حتی در اوج خشم، به عفت کلام پایبند می‌مانید و در افکارتان انسانیت، شرافت، معرفت و دانش را ارزش می‌دانید؛ کار می‌کنید، کتاب می‌خوانید، آثار ارزشمند می‌بینید، می‌اندیشید و هر روز بر عزت نفس و شخصیت خود می‌افزایید؛ شما یک نسخهٔ محدود، کمیاب و ارزشمند از انسانیت در جهانی خواهید بود که بسیاری از ارزش‌ها در آن رنگ باخته‌اند؛ انسانی که شاید در معیارهای سطحی امروز، متفاوت و حتی بیگانه به نظر برسد، اما در حقیقت نگهبان همان فضیلت‌هایی است که روزی مایهٔ افتخار انسان بودن بودبودند

فرزند ایران و ای‌کاش جان‌فدای میهن ، متین

وحشت تنهایی از هم صحبت بد خوش‌تر است سر به صحرا می‌نهم چون عاقلی پیدا شود تخم در هر شوره‌زاری ریختن بی‌حاصلی است صبر دارم تا زمین قابلی پیدا شود گوهر خود را مزن صائب به سنگ ناقصان باش تا جوهرشناس کاملی پیدا شود

آرامش، سهمِ کسانی نیست که کمتر می‌فهمند؛ گاهی سهمِ کسانی‌ست که کمتر از جهان انتظار دارند. آن‌که بیش از اندازه احساس می‌کند، بیش از اندازه می‌اندیشد و برای هر چیز کوچک، در درون خود جهانی برپا می‌کند، چگونه می‌تواند آرام بماند؟ شاید آرامش، نه در ندانستن و بی‌تفاوتی، که در پذیرفتنِ این حقیقت باشد: همه‌چیز ارزشِ جنگیدن ندارد، و هر چیزی که دوستش داریم، ارزشِ از دست دادنِ خودمان را هم ندارد.