تصدّقت | بیت‌الزهراء.

بریم سرکار. شب بخیر.

غیبت نکنید.

‌ سید سم تر از این ناشناس موشک و بچه اون خانومی بود که بهت درمورد شوهرش پیام داد

تازه من فوبیا دارم نسبت به آتیش معمولا. نمی‌تونم سوخت موشک بسازم بزرگواران ببخشن.

‌ نه که خودم کسی باشم اما برام عجیبه که بعضی کامنتا موشک ساختن رو رسالت یه خانم معرفی میکنن حالا درسته که دانشمند موشکی خانم که شهید شدن هم داشتیم ولی آیا واقعا لازمه که همه ی خانما وارد این چیزا بشن؟؟ به جاش فرزندان موشک ساز تربیت کنن

هیچوقت غذام نمیسوزه ولی همیشه استرس سوختنشو دارم.

اما غذام نسوخت.

روز عجیبی بود.

‌ https://t.me/tasadooqet/10095 خندم گرفت.

‌ https://t.me/tasadooqet/10095 آقا تو برو سوخت موشک درست کن! بچه هم نیاز کشور هست. بابا به ولله شما عقلتون سوراخه. این بنده خدا می‌خواد مادر باشه. تو خانمی می‌خوای سوخت موشک بسازی؟ خو برو بساز. هر وقت خواستی بچه هم بیار. خل شدن ملت

‌ https://t.me/tasadooqet/10095 چه ربطی داره😐 خدایا طلب دانوش

حالا شما ناراحتم بکنید حق الناس میاد گردنتون من باید برای شما هم دعا کنم. عیبه.

من زن بودن رو دوست دارم. من کاری که مردها براش ساخته شدن رو نمیام توی خودم پیاده کنم که زن بودنم زیر سوال بره صرفا برای رقابت با جامعه‌ی غربی. من فرهنگ ذاتی زن بودنم رو دوست دارم‌. دوست دارم اشپزی کنم، کیک بپزم، گوشه اشپزخونمو برق بندازم، دوست دارم نقاشی بکشم، دوست دارم گوشۀ خونه کتاب بخونم، دوست دارم کارهایی که لطافتم رو اذیت نکنه رو بردارم. برای من مادری کردن مقدسه. برای من چیدن خونم قشنگه، برای من پرورش گیاه بهترینه. برای من پوشیدن یه لباس راحتی که نخواد نفسمو بند بیاره لذت‌بخش‌ترینه. من ترک‌هامو دوست دارم، من موقعیتم رو دوست دارم، من خونه‌داری رو دوست دارم‌. قصه خوندن رو دوست دارم، تعریف شنیدن رو دوست دارم. محبت کردن و محبت دیدن رو ستایش می‌کنم. و هیچکدوم از این‌ها کلفتی نیست‌، عقب موندگی نیست! برای زن همونطور که معتقدید هیچ محدودیتی نیست، سر بسته بودن هم عیب نیست. مادر بودن عیب نیست. همسر بودن هم نیست. و اگر قراره به تموم کارهای من بگن جهان سومی؟ من با افتخار یه جهان سومی‌ام. من می‌خوام مادر بشم. همین.

امروز که گفتم یکی از اهدافم مادر شدنه ینفر گفت که تو مگه هدف نداری، می‌خوای بری کلفت بشی؟ تصور کن درس نخونی و کار نکنی بعدم بری پوشک عوض کنی و... خلاصه گذاشتم که عصبانیتم بگذره. الان می‌تونم همینجا بنویسم چون پیش همتون اینو گفتم. راستش آره، من دوست دارم مادر بشم. دوست دارم یه روز دست‌های کوچیک بچه‌م رو توی دستم بگیرم و براش کتاب بخونم. دوست دارم خوندن رو بهش یاد بدم، موهاشو شونه کنم، بند کفش‌هاشو ببندم و موقع زمین خوردن کنارش باشم. دوست دارم غصه‌هاشو به دوش بکشم، راه رفتن یادش بدم، غذا خوردن یادش بدم، کنارش بزرگ بشم و بزرگ شدنش رو با چشم‌های خودم ببینم. دوست دارم بهش بگم مهربونی چیه، شرافت چیه، خدا کیه و امام حسین کیه. دوست دارم شاهد شکل گرفتن شخصیت کسی باشم که از جونم عزیزتره. جگرگوشمه، توی وجود من شکل گرفته یه وقتی به من وصل بوده و برای بدنیا اومدنش درد کشیدم... آره، من تربیت فرزندم رو هدف می‌دونم و هیچ ابایی هم از گفتنش ندارم. اصلا چی قشنگتر از مادر شدن؟ مشکل اینجاست که تو و امثال تو مادری رو تا سطح چندتا کار روزمره پایین اوردین و فکر می‌کنید موفقیت فقط توی عنوان‌های شغلی خلاصه می‌شه. در حالی که پرورش یه انسان، ساختن یه نسل و تربیت یه شخصیت، از بزرگ‌ترین مسئولیت‌های دنیاست. اگه که از نظر تو این اسمش کلفتیه، پس ما خیلی جاها باهم اختلاف داریم؛ تو تعریف انسان، زن، موفقیت و حتی زندگی.

یعنی بنده دانشگاه هم می‌خوندم با توجه به رشته دبیرستانم نهایتا پرستاری دکتری می‌شدم به سوخت موشک نمی‌رسیدم.

سبحان الله.

رائفی پور گوش نمی‌دم، کم پیش میاد. مطالبی که گفتی رو خوندم.

‌ سوخت موشک نیاز کشوره نه بچه