𝙋𝘼𝙕𝙀𝙇

حق با تو بود من دوقطبی بودم، ولی قطبِ خوبم مال تو بود.

🖤

من آدمیم که جواب لبخند دیگران رو با لبخند می‌دم؛ با اشک بقیه قلبم مچاله می‌شه، وقتی پیشرفت و خوشحالی دیگران رو می‌بینم ذوق زده می‌شم، اگه توی خیابون یه سگ یا گربه ی گرسنه ببینم و بهش غذا ندم عذاب وجدان می‌گیرم، وقتی راه می‌رم چک می‌کنم مورچه هارو له نکنم، و همیشه اول برای همه آرزوهای خوب می‌کنم و بعد خودم. ‌پس اگه اون روی سياه منو دیدی توی خودت دنبال دلیل بگرد. -دیاکو.

انقدر به حس شیشمم اعتماد دارم که هر هشداری بهم بده بدون تحقیق می‌پذیرم.

اسکار مزخرف ترین حسو می‌شه به زمانی داد، که هم از ته دلت یکیو دوست داری و هم ازش ناراحتی

از اینکه آدما متعدد ناراحتم کنن خوشحال می‌شم؛ داری یکاری میکنی موقع کنار گذاشتنت ذره‌ای دلسوزی نکنم.

نه کشت نه قوی‌ترم کرد؛ منو از زندگی انداخت.

دوست دارم اول بشناسنم،‌ بعد درکم کنن، بعد دوسم داشته باشن وقتی یه راست میرن سراغ دوست داشتن حس بدی میگیرم حس میکنم یه جای کار میلنگه.

تو خیره کننده بودی؛ برای منی که از نگاه کردن به آدما متنفر بودم.

اگر کسی درباره گذشته‌ام ازم بپرسه، همیشه میگم همه‌چیز لازم بود تا تبدیل به فردی بشم که امروز هستم. اما حقیقت اینه که قلبم برای نصف چیزهایی که مجبور شد ازشون عبور کنه هم نبود.

درد داره ... موقعی که هنوزم دوسش داری اما نباید به روی خودت بیاری ...

مولانا: شمس، چرا بعضی آدم‌ها می‌آیند و تمام زندگی ما را تغییر می‌ دهند؟ شمس: چون بعضی آدم‌ها برای ماندن نمی‌آیند؛ برای بیدار کردن می‌آیند. مولانا: پس چرا رفتن‌شان این‌قدر درد دارد؟ شمس: چون تو به حضورشان وابسته شدی، نه به درسی که برایت آورده بودند.

بی آن‌که بخواهم تمام شدی. همان‌طور که بی آن‌که بخواهم، تمامِ من شده بودی.

تمومش کردم؛ وقتی که فهمیدم دارم خودمو واسه کسی که هیچ ترسی برای از دست دادنم نداره از دست میدم.