-ردخـون؛-

-ز- کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

If my head is down, I'm afraid of myself not you...

اگر واکنش تو شدید تر از اتفاق بود بدون داستان؛ داستان الان نیست .

دانی که چرا سر نهان با تو نگویم یا باتو بگفتم وَتو را راهی نمودم طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

Now it seems like I've become more patient but instead a light in me that I wanted to keep forever is extinguished

تُ‌به‌مرگ‌لبـخند‌خواهی‌زد وقٰتی‌که‌شـرافـتـمندانه‌زندگی‌کرده‌باشی

-س- ما به سوی میدان نبرد پرواز می‌کنیم، در دل شب، بی‌هراس و استوار؛ تا سپیده‌دم که از پشت کوه‌ها سر برآورد، و زمین دوباره رنگ آرامش بگیرد. باد در گوشمان قصهٔ فردا را می‌خوانَد، و ستاره‌ها راه دورمان را روشن می‌کنند؛ ما می‌رویم، با امیدی در سینه، به سوی صبحی که هنوز نیامده است. اگرچه راه، بلند و پر از سایه‌هاست، دل ما به روشنایی ایمان دارد؛ و هر جا که قدم بگذاریم، رویای صلح را با خود خواهیم برد.

شايد باغجه ات رشد نمى كند، جون هر بار گلى مى رويد، آن را ميچينى تابه كسى ثابت كنى باغبان هستى. دست از قربانى كردن اصالتت براى راضى كردن ديگران بردار ، بى نياز از تشويق مداوم تماشاچيان شو...

دورمـان را شـکست خوردگانِ خـود مُدِرن اندیـش گرفته اند

چوی مالش در شونه اما حرف مالش در نشونه

دوچرخه سواری رو وقتی یاد میگیری که کسی که بهش اعتماد داری پشتتو ول کنه