آرشیوِ چرندیاتِ شهبانویِ خسته

متانفتامین: نوعی مواد مخدر💆🏻‍♀😂

شات جوینی+تگ چنلت رو بده بات!!

چنلت پرایوت(خصوصی) نباشه!

Bot: @Ravenafolderbot

تکست رو فور کردی اکت بده✨

همین تکست فور چنلت نباشه و شات نفرستی تو فولدر نیستی .

جوین باشین و پرایوتو بدین ناشناس پین

این پیام+این پست بفورید و ریاکت بدین؛

بگم شبیه چه گل یا گیاهی هستی:)🌱

نفرین بر تو اگه جوین نشی😎

مطهره تنها تکنسین ایستگاه فضایی «آرام» بود. سه سال گذشته بود و هیچ پیامی از زمین نیامده بود. فقط سکوت و صدای نفس‌کشیدن خودش در فلز سرد. هر روز همان کارها: بررسی سیستم‌ها، شارژ باتری‌ها، نگاه به صفحه‌ی خالی پیام‌ها. شب‌ها رو به پنجره می‌ایستاد و به زمین نگاه می‌کرد نقطه‌ای آبی که کم‌کم رنگ می‌باخت. می‌دانست آنجا دیگر چیزی نمانده. جنگ، قحطی، یا چیزی بدتر. کسی نگفته بود، اما سکوت خودش حرف می‌زد. روزی، سیستمی که سال‌ها خاموش بود، روشن شد. یک سیگنال ضعیف. مطهره گوش داد. صدایی آشنا بود. صدای مادرش. «مطهره... اگه اینو می‌شنوی... ما هنوز هستیم. ولی نه اونجا. ما... منتقل شدیم. یه جای دیگه. منتظرت هستیم.» مطهره خشکش زد. مختصات سیگنال را چک کرد. از زمین نبود. از جایی آن‌سوتر. بسیار دورتر. دستش لرزید. باید انتخاب می‌کرد: بماند و امیدوار باشد کسی بیاید؟ یا برود به سمت سیگنالی که ممکن بود تله باشد، توهم باشد، یا آخرین دروغ یک دنیای مرده؟ مطهره به پنجره نگاه کرد. زمین کوچک‌تر از همیشه بود. بعد به سیگنال نگاه کرد. زنده بود. نفس می‌کشید. نشست. برای اولین بار پس از سه سال، لبخند زد. «اگه تنها چیزی که مونده یه دروغ باشه، حداقل دروغی‌ست که ارزش رفتن داره.» سیستم را روشن کرد. مسیر را تنظیم کرد. و ایستگاه آرام، برای اولین بار، حرکت کرد. پشت سرش زمین ماند ، ساکت، سرد، فراموش‌شده. جلوتر، در تاریکی، نقطه‌ای کوچک می‌درخشید.