Stolen Stars

پاییز می‌شه، هوا خنک میشه، بارون میاد، هودی و بوت می‌پوشیم و می‌ریم بیرون قهوه گرم می‌خوریم. دووم بیار.

‏بسه دیگه، دلم زود تاریک شدن و هوای ابری و بارون و بوت و سرما و هودی و قهوه گرم می‌خواد:))

کمی بی‌اعصاب، غمگین، دلتنگ، خوابالو، نیازمند بغل و کلافه هستم.

زندگی تو ایران تو همین یه بیت شعرِ فروغی بسطامی خلاصه شده : یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند :)

در دفترش نوشته بود : (تولدت مبارک به من... که هنوز باور دارم آزادی می آید.) #جاویدنام‌آیداعقیلی

اونارو میبینی اقای رنگو، نمیدونن یک ساعت بعد نت دارن یا نه

وما حرامه٫حرامزادگی ی مشت حرام زاده شده ایم.

بیماری‌های روانیم توی گرما خودشو بیشتر نشون میده.

من اتفاقا آدمِ موندنم. ولی اگه رفتم، تونستی پیدام کن.

صدای رفتار آدما اونقدر بلنده که دیگه نیاز نیست حرفاشون رو بشنوی.

اصلیه چشمای من بود، که ازش افتادی.

حموم ظاهراً آخرین سنگره. بعدش حالت خوب نشد باید بمیری.

‏برای سلامتیم باید احساساتم رو حذف کنم نه قند.

6 ماه گذشت و داغ و خشم ما همچنان تازه‌ست...

جنگ ها میان و میرن ، اما این سربازای مان که جاودان میمونن . به نام آزادی، به نام خون و به یاد تمام آنانی که جانشان را برای این سرزمین فدا کردند. شش ماه گذشت و من هنوز در همان سرما و بُهتِ جمعیت و شجاعت هم میهنانم مانده ام . این جنایت در تاریخ ثبت شده و نسل ما هیچ وقت از ادامه دادن راه جاویدنامان دست نخواهد کشید .( ما ادامه داریم پاینده ایران )

من . اگه خدا کوره نمیبخشم اونکه قاتل رقص خدانوره نمیبخشم.