« I‌M‌O‌V‌I‌E‌ M‌L‌D‌ - آیمووی میلاد »

,

بلافاصله بعد از این‌ که گاردمو میارم پایین و به آدما اجازه میدم بهم نزدیک بشن میفهمم چرا اصلاً این گارد وجود داشته تا الان.

همچنان بر در همان خانه نشسته ام اما حتی به عنوان یه رهگذرم رد نشده ای.. هنوزم جاهایی میروم، که زمانی با تو قدم میزدم اما حتی آنجا هم نیستی این فقط فط یه معنی میدهد که تو دیگر به من فکر نمیکنی .

MLD🖊

چیو ببخشم؟! تو قلبِ آدمیو شکوندی که طاقت یک لحظه ناراحتیتو نداشت.

دفعه بعد که من رو ببینی دیگه عاشقت نیستم، دیگه برات نمیجنگم، دیگه بیخیالت شدم و نبرد بین ما تموم شده.

,

در به درک‌ترین حالت زیستن.

پیش کی میری احمق تو تراپیت منم؟

بعضی آدما مجبورن به چشم هاى هم زل بزنن و وانمود كنن هيچ خاطره اى با هم ندارن.

‏طاعون روسی ، در زمان کرونا ساده و خام بودم که ماسک زدم، اینبار با آغوش باز پذیرای تو هستم.

بخشیدن، شروعِ فراموش شدنه.

خیلی کثافتی..

خیلی کثافتی، من چه تقصیری داشتم که حالا مجبورم صبح با بوی دود سیگارو طعم تلخ بغضو سردردو سرگیجه و بی خوابی از خواب پاشمو باز نخواب تا شبو خیلی کثافتی !

خیلی کثافتی؛

راجبش رو تخت دراز می‌کشم و ساعت‌ها به سقف خیره میشم.

‏نه تو قراره بفهمی، نه من قراره چیزی بگم.