Oceanium

⚓ . 📘دوره مقدماتی آموزش نرم افزار MAESTRO 🖥 بصورت آنلاین 📆تاریخ برگزاری : چهارشنبه ها، شروع از ۶ آبان ۱۴۰۵ ⏰ساعت برگزاری : ۲۰ الی ۲۲ 💵هزینه ثبت نام :آزاد ۵.۰۰۰.۰۰۰ تومان ، دانشجویی ۴.۰۰۰.۰۰۰ تومان 📌10 درصد تخفیف برای اعضای انجمن مهندسی دریایی ایران 👨🏻‍💼مدرس: جناب آقای مهندس ولی الله گیل 📜ارائه مدرک معتبر از انجمن مهندسی دریایی ایران (دو زبانه) راه های ثبت نام : ۱-دایرکت ۲- ادمین های پیج تلگرام  مرین اینفو @marine_info ۳- ارسال پیام به شماره های زیر 09171663345 - 09210375549 #صنایع_دریایی #maestro #طراحی_کشتی #سازه_شناور #اجزا_محدود

#offshore_operation

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان

#بخش_آخر سوال و کنش آخر اینجاست که این بحث برای ایران چه اهمیتی دارد؟ در ایران نیز مطالعات علمی، ظرفیت باد فراساحلی در خلیج فارس و اطراف برخی جزایر ایرانی را بررسی کرده‌اند؛ هرچند این موضوع به معنی توسعه گسترده و عملیاتی مزارع بادی فراساحلی در کشور نیست اما اگر قرار است این صنعت در آینده توسعه پیدا کند، منطقی است که از همان ابتدا فقط به انتخاب محل، طراحی جکت، نصب توربین و تولید برق فکر نکنیم. باید از ابتدا بپرسیم: ین سازه چند سال کار خواهد کرد؟ چگونه بازرسی و تعمیر می‌شود؟ در صورت نوسازی چه اجزایی قابلیت استفاده مجدد دارند؟ و در پایان عمر، برداشت و تعیین تکلیف آن‌ها با چه هزینه و روشی انجام خواهد شد؟ اهمیت  Decommissioning  دقیقاً همین‌جاست: این موضوع صرفاً یک عملیات در انتهای عمر پروژه نیست؛ بخشی از مهندسی چرخه عمر سازه‌های فراساحلی است که باید از ابتدای طراحی و برنامه‌ریزی مورد توجه قرار بگیرد. در نهایت، چه به‌دلیل پایان ذخایر یک میدان نفت و گاز، چه به‌دلیل نیاز به نصب سکوی فشارافزا، جایگزینی یا ارتقای تأسیسات، پایان عمر مفید سازه، آسیب‌دیدگی بر اثر خوردگی و خستگی یا حتی حوادثی مانند انفجار و حملات موشکی و پهپادی، ممکن است ادامه بهره‌برداری از یک سکو دیگر امکان‌پذیر یا از نظر اقتصادی توجیه‌پذیر نباشد. در چنین شرایطی، باید درباره آینده آن تصمیم گرفت؛ تصمیمی که لزوماً به معنی برچیدن کامل سکو نیست و می‌تواند بررسی امکان تعمیر، تغییر کاربری و استفاده مجدد از آن برای اهدافی مانند پایگاه جمع‌آوری داده‌های دریایی، ایستگاه پایش محیط‌زیست یا حتی گردشگری دریایی را نیز دربر بگیرد. از سوی دیگر، اگر در آینده توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر و به‌ویژه انرژی باد فراساحلی با فونداسیون‌های جکتی به یکی از مسیرهای بهره‌برداری از ظرفیت‌های دریایی ایران تبدیل شود، موضوع دیکامیشنینگ اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد. در آن صورت، همان‌طور که نصب سکوهای فشارافزا و توسعه تأسیسات دریایی می‌توانند زمینه‌ساز پروژه‌های مهندسی باشند، برچیدن، ارزیابی عمر باقیمانده و تغییر کاربری سازه‌های فراساحلی نیز می‌تواند به حوزه‌ای جدی برای تحقیق و پژوهش، تعریف پروژه‌های تخصصی و شکل‌گیری فرصت‌های جدید در بازار مهندسی دریایی کشور تبدیل شود.

Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان

#بخش_چهارم کنش بعدی اینجاست ترند تقاضای جهانی توربین های باد فراساحلی و کارایی جکت های دریایی چیست؟ چرا Decommissioning  در آینده مهم‌تر می‌شود؟ آن هم در ایران تا اینجا درباره برچیدن سکوهای نفت و گاز و این صحبت کردیم که پایان عمر تولیدی یک سازه الزاماً به معنی پایان عمر خود سازه نیست. اما یک سؤال دیگر وجود دارد: آیا این مسئله فقط مختص صنعت نفت و گاز است؟ خیر. صنعت توربین‌های بادی فراساحلی هم با همین موضوع روبه‌روست. امروزه در بسیاری از مزارع بادی فراساحلی، توربین‌ها روی سازه‌های ثابت متصل به بستر دریا نصب می‌شوند که یکی از انواع مهم آن‌ها، سازه‌های جکت است. بنابراین با توسعه این صنعت، موضوع پایان عمر توربین‌ها، ارزیابی فونداسیون‌ها، برداشت تجهیزات و تصمیم‌گیری درباره آینده زیرساخت‌ها نیز اهمیت پیدا می‌کند. به دلایل مختلفی ممکن است  یک مزرعه بادی فراساحلی به مرحله  Decommissioning  برسد؛ برای مثال:

۱_ پایان عمر طراحی:  عمر طراحی بسیاری از توربین‌های بادی فراساحلی حدود ۲۰ تا ۲۵ سال است؛ اما ممکن است عمر توربین و فونداسیون آن یکسان نباشد و هرکدام به ارزیابی جداگانه نیاز داشته باشند. ۲_ پیشرفت فناوری و نوسازی: با بزرگ‌تر شدن توربین‌ها و افزایش ظرفیت آن‌ها، ممکن است تعویض یا نوسازی توربین‌های قدیمی مطرح شود؛ اما سازه و فونداسیون موجود لزوماً برای توربین جدید مناسب نیستند. ۳_ آسیب و فرسودگی سازه: خوردگی، خستگی ناشی از بارهای تکراری باد و موج و آب‌شستگی اطراف فونداسیون می‌توانند هزینه تعمیر و نگهداری را افزایش دهند و ادامه بهره‌برداری را با چالش مواجه کنند. ۴_ تغییر شرایط اقتصادی و قانونی: پایان مجوز بهره‌برداری، افزایش هزینه‌های نگهداری یا تغییر شرایط اقتصادی و محیط‌زیستی نیز ممکن است تصمیم به ادامه کار، نوسازی یا برچیدن سازه را تحت تأثیر قرار دهد.

در نتیجه، پایان عمر یک مزرعه بادی الزاماً به معنی برداشت فوری تمام سازه‌ها نیست. سه مسیر اصلی پیش روی بهره‌بردار قرار دارد:  افزایش عمر، نوسازی و جایگزینی تجهیزات، یا برچیدن و جمع‌آوری. به طور عادی، جابه‌جایی یک مزرعه بادی فراساحلی به‌صورت یک مجموعه کامل، پروسه معمولی صنعت نیست و شرایط ویژه ای به شمار می‌رود.  آنچه بیشتر مطرح است، برداشت توربین‌ها و اجزای سازه‌ای، انتقال آن‌ها به ساحل یا محل دیگری، نوسازی در همان محدوده دریایی یا در برخی موارد کنار گذاشتن سایت و توسعه پروژه‌ای جدید است. البته برداشت توربین، برداشت فونداسیون و جابه‌جایی تجهیزات سه عملیات یکسان نیستند. ممکن است توربین از برج جدا شود، اما جکت و شمع‌ها در بستر باقی بمانند؛ یا در یک پروژه، برداشت کامل فونداسیون نیز لازم باشد. انتخاب روش به شرایط سازه، مقررات، بستر دریا، تجهیزات دریایی و هزینه عملیات بستگی دارد اما موضوع پایان عمر در صنعت باد فراساحلی دیگر صرفاً یک مسئله آینده و دوردست نیست. در سال‌های اخیر، نهادهای تخصصی بین‌المللی نیز بر ضرورت برنامه‌ریزی برای کل چرخه عمر این زیرساخت‌ها تأکید کرده‌اند؛ از افزایش عمر و نوسازی گرفته تا برچیدن ایمن، بازیافت مواد و استفاده مجدد از اجزا. برای نمونه، مجمع جهانی باد فراساحلی کمیته تخصصی پایان عمر را با هدف توسعه رویکردهای ایمن‌تر و پایدارتر برای مدیریت پایان عمر زیرساخت‌های این صنعت ایجاد کرده است. این موضوع نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی برای پایان عمر باید از مراحل طراحی و توسعه پروژه در نظر گرفته شود، نه اینکه پس از فرسوده شدن سازه تازه به فکر آن بیفتیم.

Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان

#بخش_سوم سوال و کنش و منطق مهندسی بعدی آن است آیا بعد از پایان عمر، فقط باید سکو را برداریم؟ چرا وقتی عمر تولیدی یک سکو تمام شد، اولین سؤال ما این باشد که: «چطور آن را از دریا خارج کنیم؟» شاید سؤال مهم‌تر این باشد: «آیا می‌توانیم به آن یک عمر دوم بدهیم؟» 📘 امروز در مطالعات مختلف، استفاده مجدد از زیرساخت‌های قدیمی نفت و گاز برای کاربری‌های جدید مورد توجه قرار گرفته است؛ از انرژی‌های تجدیدپذیر گرفته تا تحقیقات دریایی، آبزی‌پروری، پایش محیط‌زیس برای ایران هم می‌توان به‌صورت مفهومی و در افق دید ایده‌آل گرایانه به یک جکت قدیمی، به‌عنوان پایگاه تحقیقاتی دریایی، ایستگاه جمع‌آوری اطلاعات موج، باد و جریان، مرکز پایش محیط‌زیست دریایی، ایستگاه مخابرات و رادیویی، پایگاه لجستیکی و در شرایط مناسب حتی یک مرکز گردشگری دریایی یا هتل فراساحلی فکر کرد. البته این به آن معنا نیست که هر سکوی قدیمی را می‌توان مستقیماً تبدیل به هتل یا مرکز تحقیقاتی کرد. ابتدا باید ازامات سازه ای و فنی و مهندسی چند وجهی مانند بررسی ظرفیت سازه، خوردگی، خستگی، وضعیت شمع - سازه، چگونگی دسترسی، بارهای . بارگذاری های جدید، ایمنی، هزینه بازسازی و شرایط محیطی با هدف و دید چند معیاره بررسی شود.

اما اصل موضوع مهم است: پایان عمر نفت و گاز الزاماً به معنی پایان عمر سازه نیست

Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

خبر کوتاه و ساده بود!

ناو آبراهام لینکن با تمامی خدمه صحیح و سالم بازگشت.

این در حالیست که بر خلاف شایعه های مطرح شده در رسانه های داخلی خارجی، پس از 231 روز خدمت و عملیات این ناوهواپیما بر در سن دیگو پهلو گرفت.

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان

#بخش_دوم از طرف دیگر، برای ایران فقط بحث پایان عمر اقتصادی مطرح نیست؛ بحث ایمنی، ریسک و امنیت زیرساخت‌های دریایی هم اهمیت دارد. تجربه تاریخی خلیج فارس نشان داده که سکوهای نفتی صرفاً سازه‌های صنعتی معمولی نیستند و در شرایط بحران و درگیری می‌توانند در معرض آسیب قرار بگیرند. بنابراین وقتی یک سازه قدیمی دیگر ارزش اقتصادی قابل‌توجهی ندارد اما همچنان یک جرم بزرگ فولادی، تجهیزات، خطوط و تأسیسات زیرآبی را در دریا نگه داشته است، باید از سال‌ها قبل برای آینده آن تصمیم‌گیری شود. در نتیجه، برچیدن را باید بخشی از مدیریت چرخه عمر، ریسک، ایمنی و محیط‌زیست زیرساخت‌های فراساحلی کشور دانست، نه صرفاً پروژه‌ای برای جمع‌کردن یک سکوی قدیمی که الزام به برداشت آن داریم.

شروع بهتر است از اینجا باشد! خود عملیات برداشت چگونه انجام می‌شود؟

از دید یک عملیات و پروسه مهندسی، برداشت یک جکت تقریباً یک نصب معکوس یا فرایند نصب ولی از انتها به ابتدا است است؛ یعنی همان فرآیند نصب، اما این بار در جهت معکوس. ابتدا وضعیت سازه بررسی می‌شود؛ میزان خوردگی، خستگی و چرخه های آن، وزن واقعی، ظرفیت و قابلیت انتقال یا تحمل بار اعضا، چگونگی اتصال شمع به جکت ، شرایط بستر و رفتار خاک یا برهم کنش بین خاک - سازه باید مشخص شود. بعد تجهیزات بالای سکو و بخش‌های لازم جدا می‌شوند و عملیات زیرآبی شامل بررسی با استفاده از ROV و نیز برش با تجهیزات انجام می‌شود. در مرحله بعد، اتصال جکت به شمع‌ها باید  آزاد ‌شود. با توجه به ابعاد، وزن و ظرفیت تجهیزات دریایی، چند سناریو قابل بررسی است. اگر وزن و شرایط اجازه بدهد، جکت می‌تواند به‌صورت یکپارچه یا لیفت مجزا توسط شناورهای مجهز به جرثقیل‌های سنگین برداشته شود. در شرایطی که وزن یا محدودیت جرثقیل اجازه ندهد، سازه به چند بخش تقسیم شده و به‌صورت تکه تکه خارج می‌شود و قطعات روی بارج منتقل می‌شوند. بعد از انتقال به ساحل، اجزا می‌توانند برای بازیافت، استفاده مجدد یا تعیین تکلیف شوند و در پایان نیز وضعیت شمع‌ها، قطعات باقی‌مانده و بستر دریا باید بررسی و پاکسازی شود.

نکته مهم اینجاست که برداشت کامل همیشه بهترین گزینه نیست. متناسب با هر سازه و سکو باید ، افزایش طول عمر مقاوم‌سازی، برچیدن بخشی از سازه ، استفاده مجدد و تغییر کاربری دادن با هدف کاربری جدید نیز در کنار فرایند و تصمیم برچیدن کامل بررسی شوند. یعنی قبل از اینکه بگوییم «این سکو باید برداشته شود»، باید بپرسیم کدام گزینه از نظر فنی، اقتصادی، محیط‌زیستی و HSE منطقی‌تر است؟

Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان

#بخش_اول Decommissioning سکوهای فراساحلی در ایران؛ فقط «برداشت یک سازه» نیست   دی کامیشنینگ یا برچیدن تأسیسات فراساحلی دیگر صرفاً به معنای خاموش‌کردن و اتمام فعالیت یک سکو نیست؛ بلکه یک پروژه کامل مهندسی است که از ارزیابی سازه، ایمنی و محیط‌زیست شروع می‌شود و تا قطع اتصالات، جداسازی تجهیزات، آزادسازی جکت از شمع‌ها، برداشتن در زیرآب، حمل، بازیافت یا تعیین تکلیف اجزا تشکیل دهنده ادامه پیدا می‌کند.  بحث برچیدن سازه های فراساحلی در ایران را نباید فقط از این زاویه دید که «یک میدان تمام شده و حالا باید سکو را جمع کنیم». موضوع خیلی بزرگ‌تر از این است. بخشی از سکوهای نفت و گاز خلیج فارس سال‌هاست در دریا کار می‌کنند و با افزایش سن سازه، خوردگی، خستگی، فرسودگی تجهیزات و محدود شدن عمر اقتصادی میدان، بالاخره باید درباره آینده آن‌ها تصمیم گرفته شود. این تصمیم می‌تواند ادامه بهره‌برداری و افزایش عمر باشد، می‌تواند مقاوم‌سازی باشد، می‌تواند برداشت کامل یا جزئی باشد و حتی می‌تواند تغییر کاربری و استفاده مجدد باشد.

Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

Decommissioning: ضرورت، چگونگی و ترند آینده آن در ایران و جهان Decommissioning یا برچیدن تأسیسات فراساحلی دیگر صرفاً به معنای خاموش‌کردن و قطع فعالیت یک سکو نیست؛ بلکه یک پروژه کامل مهندسی است که از ارزیابی سازه، ایمنی و محیط‌زیست شروع می‌شود و تا قطع اتصالات، جداسازی تجهیزات، آزادسازی جکت از شمع‌ها، برداشت زیرآبی، حمل، بازیافت یا تعیین تکلیف اجزا ادامه پیدا می‌کند. من بحث Decommissioning در ایران را نباید فقط از این زاویه دید که «یک میدان تمام شده و حالا باید سکو را جمع کنیم». موضوع خیلی بزرگ‌تر از این است. بخشی از سکوهای نفت و گاز خلیج فارس سال‌هاست در دریا کار می‌کنند و با افزایش سن سازه، خوردگی، خستگی، فرسودگی تجهیزات و محدود شدن عمر اقتصادی میدان، بالاخره باید درباره آینده آن‌ها تصمیم گرفته شود. این تصمیم می‌تواند ادامه بهره‌برداری و افزایش عمر باشد، می‌تواند مقاوم‌سازی باشد، می‌تواند برداشت کامل یا جزئی باشد و حتی می‌تواند تغییر کاربری و استفاده مجدد باشد.

از قله‌های افتخار تا دره‌های سقوط و رکودی انجمن؛ ادبیاتی حوزوی و به دور از فن، علم، و جایگاه مهندسی چندی است وجود انجمن، خود به یک سؤال و ابهام برای تمامی اقشار جامعه دریایی، به‌خصوص دانشجویان و دلسوزان انجمن مهندسی دریایی ایران، تبدیل شده است. سؤال‌هایی که معمولاً به چند کلمه کلیدی ختم می‌شوند: «انجمن چیست؟ کجاست؟ چه می‌کند؟ اصلاً انجمن چیست؟» انجمنی که زمانی سرآمد بود و سکان‌دار جامعه مهندسی دریایی؛ انجمنی که قرار بود همه را در کنار یکدیگر قرار دهد، امروز شاید بیشتر نماد جدایی است. شاید یا البته هر جا سلیقه شخصی و نفع عده‌ای خاص، با تکیه بر ادبیاتی به دور از علم، دانشگاه و فضای تخصصی حاکم شود، نتیجه چیزی جز این نخواهد بود؛ چیزی که این روزها چندان هم دور از دسترس نیست. گفتن از وحدت، زمانی معنا و مفهوم دارد که برای فشردن دست جامعه و اساتید، دستی خالی از شعار و عاری از مسئولیت‌های چندپسته وجود داشته باشد. در مقایسه با همتای وهم صنف خود، «انجمن کشتیرانی»، انجمن مهندسی دریا با چنین فضای حاکم کنونی، مقیاسی مانند ژیان با پورشه ۹۱۱ پیدا کرده است. عقب‌ماندگی‌ای که ممکن است ناشی از اهمال‌کاری، عدم شفافیت، ادبیات به دور از فن و تخصص و علم، سمت‌وسوی خاصی داشتن و البته تاثیرات هوش مصنوعی در بالاترین نهاد مردمی و اجتماعی مهندسی دریا باشد. فعالیت‌هایی که گه‌گاه شاید به نامه‌های سرگشاده، پر از متن‌های تولیدشده با هوش مصنوعی، و بیانیه‌هایی بدون پشتوانه علمی و عملی ختم می‌شوند، و با جمله هایی کاملا دور از فن و مهندسی و به کار بردن عباراتی که آشفتگی میان کدام سمت و سو را گرفتن را نمایش می‌دهد. بیانیه‌هایی که نه‌تنها مسئله‌ای از صنعت و جامعه دریایی حل نمی‌کنند، بلکه پتانسیل نسل آینده و انگیزه آنان را نیز در همان دم می‌کشند. شاید با وضعیت فعلی، نبود انجمن بهتر از بودنش باشد. شاید! حرف دل خیلی هاست. چون تصویری که امروز از انجمن در ذهن بسیاری شکل گرفته، اتاقی خالی، سیاه، کدر و نامناسب است؛ در حالی که انجمن باید محل انگیزه، حرکت، تخصص و رمق قلم‌های جوانان فن و علم باشد،(( نه محلی برای تولید ادبیاتی غیر تخصص و علمی، ایدئولوژیک و بیگانه با گفتمان دانشگاهی و مهندسی با پرامپت‌های هوش مصنوعی که قرار است به جای جوانان، درباره آینده آنان بنویسد.)) فراتر از آن می توان گفت مسئله این است که آیا انجمن حرفی برای گفتن دارد یا فقط متنی برای منتشر کردن با ادبیاتی نادرست؟ یا فقط دچار خطای باصره در تشخیص اولویت‌های روز مهندسی دریا و شایستگی ها مرتبط با آن می شود؟ انجمنی با این جایگاه، باید زبان علم، تکنیک، صنعت، دانشگاه و فناوری را با جامعه خود صحبت کند؛ نه ادبیاتی که بیشتر رنگ و بوی حوزوی و تعابیر غیرتخصصی دارد و با مسائل امروز مردم، مهندسان، دانشجویان و صنعت فاصله گرفته است. اگر قرار است از روحیه، همبستگی و اتحاد میان جوانان و صنعت صحبت شود، باید ادبیاتی به کار گرفته شود که جوان امروز با آن ارتباط بگیرد؛ ادبیاتی که مسئله را بفهمد، راه‌حل ارائه کند و خروجی قابل اندازه‌گیری داشته باشد، نه صرفاً مجموعه‌ای از کلمات سنگین و شعارهای زیبا. این روزها کلماتی مانند توسعه دریامحور، سیاست‌گذاری، پیوند دانشگاه و صنعت، گلوگاه‌های فناورانه، تاب‌آوری زیاد به گوشمان می‌خورد که شعارند؛ این مورد هم به سان دیگر مطالب آقایان از همین جنس است. انجمنی که قرار است خانه مهندسان دریایی باشد، ولی شده است، خانه ای دور از هر گونه شایستگی و اتاقی خالی، سیاه، کدر و نامناسب. نه صدایی، نه حرکتی، نه پویایی. شبیه به هشدار های خطر ناشی از نابودی است. این فضا، رخدادی است که مطلوب و خواسته هیچکس نیست. باشد تلنگری باشد جهت دگرگونی و شاید بازگشت این بیمار سکته قلبی و مغزی کرده در حال مرگ، باشد که نگوییم صد حیف و هزار پشیمانی. تغییر کنید!

«یک بعلاوه،چهارنفر» یک حادثه عجیب و ناگوار در روز های اخیر دریایی: این حادثه مرتبط با کشتی یدک کش «Umkhuseli»،تحت فعالیت سازمان دریایی آفریقای جنوبی رخ داده است. اطلاعیه اولیه حادثه را به این صورت شرح می دهد: یکی از خدمه هنگام کار روی عرشه، به داخل آب سقوط کرد. در واکنش به این اتفاق، یک قایق نجات سریع (FRB) با چهار سرنشین برای نجات فرد مذکور به آب انداخته شد. این قایق نجات متعاقباً واژگون گردید و در نتیجه، مجموعاً پنج نفر به داخل آب افتادند. پس از یک عملیات جستجوی مشترک بین (SAR)و(MRCC) گسترده با استفاده از امکانات هوایی و دریایی، سه جسد از آب گرفته شد، در حالی که دو نفر همچنان مفقود هستند. Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

«سکوی حفاری سحر 2 | SAHAR-II» دکل حفاری دریایی ایران در خلیج فارس وقتی صحبت از حفاری در دریا می‌شود، یکی از تجهیزات کلیدی، دکل‌های حفاری دریایی هستند؛ سازه‌هایی که باید هم‌زمان با شرایط متغیر دریا، وزن تجهیزات سنگین و الزامات پیچیده حفاری مقابله کنند. این سکو یکی از دکل‌های حفاری دریایی شرکت حفاری شمال است که از نوع جَکاپ بوده و سابقه فعالیت در پروژه‌های مختلف خلیج فارس، از جمله فاز ۱۹ پارس جنوبی و میدان نفتی ابوذر را دارد.

مشخصات فنی ▪️ نوع: Jack-up ▪️ ظرفیت اسمی: ۳۰۰ فوت ▪️ سال ساخت: ۲۰۱۳ ▪️ طول کلی: ۹۲ متر ▪️ عرض: ۶۰ متر ▪️ تناژناخالص: ۹۷۴۷ تن ▪️ قدرت حفاری اعلام‌شده: ۳۰۰۰ اسب بخار

یک رکورد قابل توجه در حفاری: سحر ۲ در پروژه فاز ۱۹پارس جنوبی، از ۳ خرداد ۱۳۹۲ الی تا ۲۹ اسفند ۱۳۹۳ فعالیت داشت. در این دوره: مجموع حفاری: ۱۹۸۷۴ متر تعداد چاه‌ها: ۵ حلقه چاه تکمیل‌شده: ۱ حلقه یکی از رکوردهای ثبت‌شده این دکل، حفاری ۳۲۲ متر در ۲۴ ساعت بود.

عملکرد در میدان ابوذر سحر ۲ در سال ۱۴۰۳ در میدان نفتی ابوذر در خلیج فارس نیز به‌کار گرفته شد. در یکی از پروژه‌ها، این دکل برای حفاری ۴ حلقه چاه در پلتفرم A21 مورد استفاده قرار گرفت.

عمق دو حلقه نخست در گزارش منتشرشده: 🔹 چاه اول: ۱۹۰۰ متر 🔹 چاه دوم: ۲۰۵۰ متر بر اساس گزارش منتشرشده، تکمیل هر حلقه چاه می‌توانست حدود ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ بشکه در روز به تولید نفت میدان اضافه کند.

نحوه ی کار این جک آپ چگونه است؟ سحر ۲ در هنگام جابه‌جایی روی آب شناور است. پس از رسیدن به محل حفاری، پایه‌های عظیم خود را تا بستر دریا پایین می‌برد و با استفاده از سیستم Jacking، بدنه اصلی دکل را از سطح آب بالاتر می‌برد. در نتیجه، هنگام عملیات حفاری، سازه اصلی دکل نسبت به بستر دریا موقعیتی ثابت‌تر پیدا می‌کند. این ویژگی باعث شده Jack-upها به یکی از انواع مهم دکل‌های حفاری برای آب‌های کم‌عمق تبدیل شوند. Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

«سکوی حفاری سحر 2 | SAHAR-II» دکل حفاری دریایی ایران در خلیج فارس وقتی صحبت از حفاری در دریا می‌شود، یکی از تجهیزات کلیدی، دکل‌های حفاری دریایی هستند؛ سازه‌هایی که باید هم‌زمان با شرایط متغیر دریا، وزن تجهیزات سنگین و الزامات پیچیده حفاری مقابله کنند. این سکو یکی از دکل‌های حفاری دریایی شرکت حفاری شمال است که از نوع جَکاپ بوده و سابقه فعالیت در پروژه‌های مختلف خلیج فارس، از جمله فاز ۱۹ پارس جنوبی و میدان نفتی ابوذر را دارد. مشخصات فنی ▪️ نوع: Jack-up ▪️ ظرفیت اسمی: ۳۰۰ فوت ▪️ سال ساخت: ۲۰۱۳ ▪️ طول کلی: ۹۲ متر ▪️ عرض: ۶۰ متر ▪️ تناژناخالص: ۹۷۴۷ تن ▪️ قدرت حفاری اعلام‌شده: ۳۰۰۰ اسب بخار یک رکورد قابل توجه در حفاری: سحر ۲ در پروژه فاز ۱۹پارس جنوبی، از ۳ خرداد ۱۳۹۲ الی تا ۲۹ اسفند ۱۳۹۳ فعالیت داشت. در این دوره: مجموع حفاری: ۱۹۸۷۴ متر تعداد چاه‌ها: ۵ حلقه چاه تکمیل‌شده: ۱ حلقه یکی از رکوردهای ثبت‌شده این دکل، حفاری ۳۲۲ متر در ۲۴ ساعت بود. عملکرد در میدان ابوذر سحر ۲ در سال ۱۴۰۳ در میدان نفتی ابوذر در خلیج فارس نیز به‌کار گرفته شد. در یکی از پروژه‌ها، این دکل برای حفاری ۴ حلقه چاه در پلتفرم A21 مورد استفاده قرار گرفت. عمق دو حلقه نخست در گزارش منتشرشده: 🔹 چاه اول: ۱۹۰۰ متر 🔹 چاه دوم: ۲۰۵۰ متر بر اساس گزارش منتشرشده، تکمیل هر حلقه چاه می‌توانست حدود ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ بشکه در روز به تولید نفت میدان اضافه کند. نحوه ی کار این جک آپ چگونه است؟ سحر ۲ در هنگام جابه‌جایی روی آب شناور است. پس از رسیدن به محل حفاری، پایه‌های عظیم خود را تا بستر دریا پایین می‌برد و با استفاده از سیستم Jacking، بدنه اصلی دکل را از سطح آب بالاتر می‌برد. در نتیجه، هنگام عملیات حفاری، سازه اصلی دکل نسبت به بستر دریا موقعیتی ثابت‌تر پیدا می‌کند. این ویژگی باعث شده Jack-upها به یکی از انواع مهم دکل‌های حفاری برای آب‌های کم‌عمق تبدیل شوند. Join us | @Oceaniumm | Sea Talks

Me wake. Sun high. 🌞 Me far from shore. 🌊 Good morning from the offshore field. ☀️🚢