luv u .

حداقل دلم به دیدن و بودنش خوش بود

الان اگه پیشم بود یه دلخوشی داشتم

فرستادممم

بفرست پی ببینم

واسه مارال:)

اما

بازم نوشتم

بهار

:)))))

خیلی وقته

برام بنویس لیای

نوشتم بلاخره بهار...

من خودتوو

لیلی وای.

میپرستمت‌ !!!

دختری بود که آن‌قدر با غم جنگید تا بالاخره تسلیم شد؛ نه چون دیگر توانِ جنگیدن نداشت، بلکه چون از بس نقشِ آدم‌های قوی را بازی کرده بود، یادش رفته بود خودش هم حق دارد جایی، در آغوشِ امنی، فرو بریزد و اعتراف کند که دیگر از این‌همه درد و ترس، خسته است.

پرنیانه