استودیو برف | ویدیوگرافی

از دست دادن دوستات اونم یواش یواش جزئی از مراحل بزرگ شدنه.

دنیا متعلق به آدماییه که صبح ها با یه عالمه آرزوهای قشنگ بیـدار میشن.. 🌱

الیف شافاک خیلی قشنگ میگه: بعضی آدم‌ها خانه‌اند؛ حتی وقتی کیلومترها از آن‌ها باشی ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

درگیر تو بودم که نمازم به قضا رفت در من غزلی درد کشید و سرِ زا رفت سجاده گشودم که بخوانم غزلم را سمتی که تویی عقربه قبله نما رفت در بین غزل نام تو را داد زدم ، داد آنگونه که تا آن سر این کوچه صدا رفت بیرون زدم از خانه یکی پشت سرم گفت این وقت شب این شاعر دیوانه کجا رفت !؟ من بودم و زاهد به دوراهی که رسیدیم من سمت شما آمدم او سمت خدا رفت با شانه شبی راهی زلفت شدم اما ... من گم شدم و شانه پی کشف طلا رفت در محفل شعر آمدم و رفتم و ... گفتند ناخوانده چرا آمد و ناخوانده چرا رفت !؟ می خواست بکوشد به فراموشی ات این شعر سوزاندمش آنگونه که دودش به هوا رفت .

با سفر درمان نخواهد شد خیالت تخت باد هر کجا باشم غمت یک تکه از من می‌شود. محسن حیدری

جمعه ها قصه ی دلتنگی بی حوصله هاست قصه ی ماتم من از غم این فاصله هاست ! آه از این مشغله ها فاصله ها و گله ها ؛ جمعه ها بی تو درون دل من ولوله هاست...

و یادتان باشد خُداوند ميتواند يک‌شبه همه چیز را تغيير دهد!

مقصدی نیست؛ بیا فلسفه بافی نکنیمهرکسی کارِ بدی کرد تلافی نکنیم ...ما چه باشیم و نباشیم؛ جهان در گذر استکاش باور بکنی فرصتمان مختصر استشاید این چای که از عطر خوشش مدهوشیآخرین چای تو باشد که از آن می نوشی!شاید امروزِ شما ختم به فردا نشودشاید این جسم بخوابد وَ دگر پا نشود شاید آن فرد که می خواست کنارت باشدصبح فردا چو گُلی روی مزارت باشد!شاید این نور که بر صورتِ تو تابیدهروزِ دیگر دمد و چهره ی تو پوسیدهشاید این جمع بماند تو نمانی دیگرشاید این خنده زدن را نتوانی دیگرشاید این راه در آغاز به پایان نرسدشاید این یوسف گم گشته به کنعان نرسد شاید این لقمه که خوب است برای بدنت آخرین لقمه ی شام تو بوَد در دهنتقصد داری بروی کافه به همراهِ کسیشاید امروز بمیری به قرارت نرسی!چقدَر عید بیاید که نباشیم رفیقداخل گور بپوسیم و بپاشیم رفیقکاش باور بکند هر که مرا می خوانَد:« نیستی » بیشتر از بودنمان می ماند!

ندادی مهلتم حتی بگویم من خداحافظ ، که حافظ در گلو ماند و چه «گریه با خدا کردم »

مواظب حرفهایی که به آدم‌ها میزنید باشید گاهی بعضی حرفها میتونند کل زندگی یه نفر رو برای مدت طولانی مختل کنند بدون اینکه حواستون باشه

میگه که : گرفتم از کلاس زندگی بسیار درس اما دقیقا از همان جا که نمی خواندم سوال آمد...

نزار قبانی یه تعریف قشنگ داره از آدم‌هایی که معجزه وار وارد زندگیمون شدن که میگه: «تولد من تویی و پیش از تو یاد نمی آورم که وجود داشتم» و به نظرم یکی از نزدیکترین تجربه ها به این متن رو شاملو داشته... شاملویی که قبل از آشنایی با آیدا ظاهرا می‌خواسته خودکشی کنه... و پس از اومدن آیدا به زندگیش نوشت: آیدا فسخِ عزیمتِ جاودانه بود...