ستاره‌ی‌ِسبز꩜

شب بود و جهان، پشت پنجره‌های دور جا مانده بود؛ اینجا اما شمعی روشن بود،کتابی نیمه‌باز و دختری که انگار خودش تکه‌ای از آسمان بود.

واقعاً تا آخر‌ عمرم‌ عاشق‌ آدمایی‌ هستم که‌ بوی‌ زندگی‌ میدن،بوی‌ شوق‌ و انرژی‌ و امید!.

وقتی میام توی دیلی باران انگار مثلا وارد دنیای the lord of the rings یا harry potter شدم

واقعا سبز ترین ادم دنیایی.

«تو احتیاج به زنده‌‌بودن داری، زندگی کنی، زندگی رو حس کنی و نشون بدی که زنده‌ هستی.»

I feel disconnected from the things that once made me happy.

نمیدونم چطور بگم ولی باران بودن واقعا یک نوع هنره🐛