Misty Moon

برای فرزندانی که سهمشان از این وطن طناب دار بود.

علم‌الهدی: اگر روزی ما بمانیم یا برویم، این خاک را چنان به آتش بکشیم که صد سال هم نتوانید ایران را دوباره بسازید.

از این متنفرم که ازم می‌پرسن چرا حرف نمی‌زنم. واقعاً چیزی برای گفتن ندارم، لطفاً ولم کنین.

کاش می‌شد مثل آدمای عادی غمگین بشم. چرا وقتی غمگینم، انگار کل بدنم درد می‌گیره؟ چرا حتی حس می‌کنم اعضای داخلیم هم درد می‌کنن؟

تروماهای اون دو روز داره برمیگرده

ادم از زنده بودنش خجالت میکشه.

متنفرم از ساعت ۳.۴۲

دارم به اینکه چطور می‌تونم به تو فکر نکنم، فکر می‌کنم.

‏کاش این دفعه به جای برقا من برم.

کاش تو دنیا یه نسخه‌‌ی دیگه ای از تو وجود داشت، با این تفاوت که اون منو بخواد.

می‌دونی من خیلی چیزا رو یادم نمیره فقط دیگه راجبش صحبت نمیکنم.

نه اونی شدم که خانواده می‌خواستن نه اونی هستم که خودم می‌خوام.

بنظرم زندگی انقدر ارزش فکر و بگایی نداره.

به تو فکر میکنم به سهم غذایی که مادرت آن شب برایت نگه داشته بود..(: