- تکـہ راـہ๛

اونجا احتمالا این از ذهن میگذره که چرا من؟

چون یه جاهایی می فهمیم خواستن لزوما به معنی توانستن نیست! خیلی اوقا ما چیزی رو، شرایطی رو، موقعیتی یا شخصی رو با تمام وجود می خوایم و تلاشمونم می کنیم و صدمونم می ذاریم ولی تهش با بیلاخ کائنات روبه رو میشیم

و در نهایت آدما به جایی می رسن که می فهمن تمام چیزایی که دارن قابلیت از دست رفتن داره و کنترلش دست اونا نیست هرکسم بهتون گفت خواستن توانستن است می تونید بهش فحش ناموس بدین یا یکی محکم بخوابونین تو دهنش یا حتی جوابشم ندین!

گشنته اما می دونی تا اون بی صاحاب پخته نشه خبری از غذا نیست (گاهی حتی مطمئن نیستی غذایی که رو گازه تهش سهم توام میشه یا نه!)

دلت تنگ میشه اما بهونه نمیگیری

خسته میشی اما مثل قبل داد و بیداد و غرغر نداری

یه جور تسلیم درونی اینکه هرچی میشه دیگه شوکه نمیشی میگی آها که اینطور حست هست اما واکنشت به حس زمانی که می دونی کاری از دستت بر نمیاد و می پذیری و باهاش نمی جنگی نصف میشه

و راستش یه زمانایی هست که تو حتی گریه هم نمیکنی! چون می دونی چیزی تحت کنترلت نیست، وایمیستی و سوختن و جلز ولز زدن همه رویاها و زندگیتو نگاه می کنی

گفتم خدایا چیو می خوای ثابت کنی؟ که بگم کم آوردم؟ بخدا کم آوردم خیلی وقته فهمیدم زورم بهت نمی رسه دنبال چی ای؟

چند وقت پیش یکی از سخت ترین شبای عمرم داشتم سعی می کردم با تمام خستگی و کم آو دن بدن و اشکایی که قورت داده بودم تا مبادا داداشام دلشون بگیره یا مامانم حس کنه اوضاع بده و کلی حس منفی و جایی که انگار هیچجوره نمیشد هیچکار بکنم تو تاریکی داشتم می رفتم... تا اون لحظه جدی انگار هیچوقت تا اون حد رو من فشار نبود! ولی جالب بود برام می دونستم بیشتر از اون کاری ازم بر نمیاد و گلایه ای از خودم نداشتم اما از خدا چرا

تا وقتی باهاش بجنگی هیچیو درست نمی کنه

از جمله ی میگذره درست میشه هم به شدت متنفرم؛ چون اینیکه توقع دارن منتظر گذشتن و درست شدنش باشم عمرمه اما اینو فهمیدم که جدی خیلی اوقات کاری از دست ما ساخته نیست و لحظاتی هست که جدی اون ناتوانیه رو حس می کنیم

خیلی اوقات دلم میگیره و حس می کنم خیلی چیزا حیف شده، خیلی چیزا شاید تو شرایط بهتر، بیشتر شکوفا میشد، خیلی چیزا هست که می بینم و کاری برای درست کردن و بهتر کردنشون از دستم بر نمیاد. حتی شرایط گاهی طوری پیش میره که خندم میگیره و میگم با این روند احتمالا تهش فقط سقوطه!

نمی دونم تعریف آدمای مختلف از موفقیت چیه. من فعلا کار ندارم (پیدا نکردم)، امسال به خاطر یه سری شرایطی که پیش اومد برام نمی تونم برم دانشگاه. وضع مالی خانواده مم توپ نیست که بگم هرچی بشه تا اخر ساپورت میشم. گاها حتی از شدت فشار کنترل از دستمون در میره... تو مدرسه به مشکل خوردم و سال آخر حتی تا پای اخراجم رفتم، بهم گفتن توانایی نداری و هزارتا چیز دیگه... ولی بنظرم یه آدم با 90 درصد موفقیتم. چون من موفقیتو تو رضایت تعریف می کنم. من نمیگم شرایطم عالیه ولی از عملکرد خودم تو این شرایط راضیم. هیچکس نمی دونه چه شبایی گذشته و تو چه حالی بازم سعی کردم خودمو حفظ کنم، چقدر سعی کردم بعد بدی دیدن بد نباشم و چقد سعی کردم در حد توانم کمک کنم، و فرد مفیدی باشم برای خانواده م. همیشه هم عالی نبودم، اما جدی ته تلاشمو کردم و از خودم و خانوادم و حسم راضیم.

داشتم فکر می کردم چند درصد خودمو آدم موفقی می دونم...

سوالیه که جای بحث داره می دونی؟

قانون میگه 18 سالگی، از لحاظ علوم اعصاب و رشد مغزی تو زیست شناسی میگن 25 سالگی و تو روانشناسی اونجور که من می دونم چند تا مرحله بزرگسالی هست که تو سنای مختلف تعریف میشه ولی بنظر من چیزی نیست که با سن تعریف شه تو حالت کلی فکر می‌ کنم بزرگسالی از وقتی شروع میشه که آدم دیگه به دلیل نیاز نداشته باشه، بلکه یاد بگیره با بی‌ دلیلی دنیا کنار بیاد. از وقتی که فهمیدن، به جای پناهگاه براش تبدیل به یه بار سنگین روی شونه‌ ها بشه و جایی که حین فهمیدن اینو بدونی که در برابر هستی فهمی نداری! و جایی که روند جستجوی هویت درونیت به رسیدن به نتایج جدید منجر شه نه صرفا خوره فکری. خیلیا تو سن بالا درک یه بزرگسال رو ندارن و خیلیا تو سن پایین از بزرگسال ها هم بیشتر می فهمن... و من در نظر شخصی به سن محدودش نمی کنم✨

خب داشتم میگفتم

گوشیم هنگ کرده خدایا شکرت

سوالتو از چند تا وجه میشه جواب داد چون بزرگسالی از وجه های مختلف تعریف بازه زمانیش فرق داره.