- تکـہ راـہ๛

باران در نظرم تنها چیزی است که در این شهر بی در و پیکر صادقانه عمل می کند. تا جایی که در خاطر دارم، شب های بارانی برایم جالب بود، چرا که می دانستم باران می بارد تا پاک کند؛ نه می پرسد و نه قضاوت می کند. می بارد تا بشوید، انگار در حال پاک کردن رد پای ماست، پیش از آنکه فرصت کنیم ردپایی به جای بگذاریم. پاک می کند و اجازه می دهد زیر این توده خاکستری، هویت آدم ها با هم حل شود و هر قدم، ردی از یک بی نامی دیگر به جای بگذارد. در ایستگاه، زیر سایه ی سقف فلزی زنگ زده ای که زیر فشار مداوم باران می نالید، زنی ایستاده بود و کودکی که چکمه های پلاستیکی اش را در گودال آب فرو می برد. کودک ایستاد. سرش را کج کرد و با لحنی که از سن او بعید بود پرسید:«مامان؟ چرا همه جوری راه میرن که انگار دارن از خودشون فرار می کنن؟» مادر بدون اینکه نگاهش را از صفحه گوشی بردارد با صدایی که از فرط تکرار خشک شده بود گفت:« چون فردا دوباره باید همینجا باشن، باید زودتر برسن و زودتر هم بخوابن عزیز من.» جملاتش در ذهنم تکرار شد و چون پتک مغزم را کوبید؛ "زودتر برسن! زودتر بخوابن... زودتر..." لبخندی ماسیده بر لبم نشست. نه لبخندی از سر شادی که لبخندی از سر تسلیت روح؛ چرا که می دانستم این جواب، حکم اعدام تمام رویاهایی بود که در ذهن کودک می تپید. انگار همه ما مسافران ایستگاه مرگ، فقط لباس زیستن به تن کردیم تا وقتمان بگذرد. درست همان لحظه که نخ افکار به دور سرم می پیچید و دیدم را تار میکرد، نور چراغ اتوبوس به دنیای واقعی وصلم کرد. اتوبوس از دل مه بیرون خزید؛ کپسولی فلزی که انگار طراحی شده تا این اجساد متحرک را بی وقفه در مدار پوچی شان بگرداند. هنگام بالا رفتن از پله اتوبوس انگشتان پاهایم تیر می کشید، پول بلیط را با دستانی که نایی برای تکان خوردن نداشت از جیبم در آوردم و به راننده دادم. درد عصب پا دوباره تیر کشید و انگار سعی داشت تمام بدنم را متوجه خود کند، اما زمان زیادی در دنیای آدم بزرگ ها گذرانده بودم و در برابر این مرگِ جاری، درد هم برایم بی معنی شده بود. با باز کردن در، سکوت خانه به استقبالم آمد، سکوتی که بوی نا و ماندگی می داد. خانه ای که فقط قبرستان وسایلی بود که زمانی خاطره نامیده می شدند و حالا، فقط اشیا بی مصرفی بودند که فضای خالی مرا پر کرده بودند. بدون اینکه طبق معمول کتم را آویزان کنم، همانطور که قطرات سرد باران از تنم می چکید، مستقیم به سمت حمام رفتم. انگار فقط آنجا بود که می شد با شورش تنهایی مطلق روبه رو شد. دوش آب را باز کردم؛ صدای کوبیده شدن قطرات آب به سرامیک تنها صدایی بود که سکوت کرکننده خانه را می شکست. بخار آب گرم فضای کوچک حمام را پر کرد و آینه را کدر ساخت. انگار آینه هم حق داشت که از انعکاس این حال تکراری اجتناب کند! با سر انگشتانم، بخشی از بخار روی آینه را کنار زدم، خطی که کشیدم، تنها راه نفوذ نور به آن تاریکی عمیق بود! با کمی حرکت سر، چشم هایم در کادر شفاف میان تصویر بخار قرار گرفت. چشم هایم... انگار داشتم به چشمان کسی نگاه می کردم که سال ها پیش مرده بود و حالا فقط برای ادامه این نمایش مضحک در این کالبد حبس شده بود. یا شاید چشم های کسی که سال هاست پشت شیشه زمان حبس شده و دارد با حسرت، زندگی من را می بیند. دستم را به آرامی روی شیشه گذاشتم، گرمای شیشه از نوک انگشت به قلبم رسید. نبض شیشه را حس کردم. دیدم که چگونه انعکاسم چند ثانیه دیرتر از من حرکت کرد، دستش را آرام بالا آورد و به دستم چسباند. گویی انعکاسم داشت با من حرف می زد! نه ابراز با صدا بلکه کلماتی که با لرزش تار و پود آینه به قلبم نفوذ می کرد! ناگهان وحشت، همچون یک خلا ناگهانی، تمام اکسیژن وجودم را مکید. انگار دیگر بدنی نداشتم که در آینه دیده شود؛ فقط توهمی از یک بدن مانده بود که داشت فرو می‌ ریخت! روی لب های انعکاس در آینه لبخندی نشست، لبخندی که متعلق به من نبود! با چشمانی مظلوم و آرام نگاهش را به من دوخت و زمزمه ای از اعماق جمجمه ام برخاست. با صدایی که متعلق به من نبود! - «بالاخره خسته شدی؟!» عقب کشیدم شیشه ترک خورد! ترکی نازک اما عمیق.  طوری که می توانستم ببینم پشت شکاف چه دنیای تیره ای نهفته! دنیایی که در آن "منِ واقعی"، همان کودکی که سال ها پیش در ایستگاه اتوبوس جا مانده بود، دارد با دست های کوچکش به شیشه می کوبد! می کوبد تا بیاید و این منِ دروغین را که در دنیای آدم بزرگ ها گم شده و هرروز در پوشش زنده کار می کند و در تلاش است درد پایش را پنهان کند، با انگشتان کوچکش خفه کند و خود را نجات دهد! صدایی در سرم می پیچد: "من در آینه هستم یا آینه درون من؟!" و تو؟ همین حالا که داری این کلمات را می خوانی، مطمئنی که در زندگی حضور داری؟ یا شاید تو هم از آن سوی شیشه کدر به خودت نگاه می کنی که دارد این کلمات را می خواند؟ مراقب باش! آینه خیلی وقت است که دهان باز کرده... -نرگس صنوبری•

"خاله پیرزن"

جوین باشین و لفت ندین🎀