『آوای دریا』

آدما جا می مونن، تو فرودگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرآت، تو آخرین بغل:)))

گاهی آدم از کسی ناراحت نیست؛ فقط از خودش دلگیره که چرا اینقدر زود باور کرد.

آدما میتونن خیلی مهربون تو چشمات نگاه کنن و به نابودیت فکر کنن میتونن دستاتو بگیرم ولی از پشت بهت خنجر بزنن میتونن آرومت کنن و خودشون یه زخم بدتر از قبلی بهت بزنن میتونن عاشقونه نگاهت کنن حتا وقتی پیششون قلبشون تند تند بزنه اما در نهایت رهات کنن آدما همیشه میتونن از اعتمادت سواستفاده کنن حتی وقتی تو اغوششونی. این به این معنی نیست که همه بدن، به این معنیه که هرکسی دستتو گرفت نمیخواد بلندت کنه. پس هیچوقت به هیچکس اعتماد نکن

من جایی فهمیدم فقط خودمو دارم که از کسایی آسیب دیدم که فکر میکردم قراره بیشتر از بقیه هوامو داشته باشن

انقدر برای بقیه خوب بودم که یادم رفته خوب بودن برای خودم چطوریه. همیشه برای بقیه زندگی کردم نه برای خودم.

و تو آهسته آهسته بلند می‌شوی، راه می‌اُفتی، می‌روی، و در این راه رفتن، دست و بالت بارها زخمی می‌شود، اما آبدیده می‌شوی و‌ می‌آموزی؛ که از جاده‌هایِ ناشناس نهراسی، از مقصدِ بی‌اِنتها نهراسی، از نرسیدن نهراسی، تنها بروی و بروی و بروی...

اگر جایگاهی در زندگی کسی داشته باشی، او هرگز در برابر دیگران وانمود نمی‌کند که تنهاست.

-عباس معروفی.

ساکنان قلب‌ات را با دقت انتخاب کن زیرا هیچ‌کس به غیر از تو بهای سکونت‌شان را نخواهد پرداخت.

یه جا یه تعریف قشنگی از اشک خوندم که می‌گفت: "و اشک تاوانی است که چشم‌ها، باید بابت درست ندیدن بپردازند."

خاطراتی که آدم هایش رفته اند دردناکند ولی خاطراتی که آدم‌هایش حضور دارند اما شبیه گذشته نیستند به مراتب، دردناکترن

گوشش بدید 🫠 حال این روزامونه..

گفت: من میرم تا همه چیز را بدتر نکنی، من میروم چون نمیخواهم تصویرت در ذهنم خراب تر از این بشود

ما فقط دوتا چيز را در آدمها مي بينيم چيزي كه دلمون ميخواد ببينيم، چيزي كه آنها دلشون ميخواد به ما نشون بدن.

《اشتباه نکردن》 هزار بار ارزشمندتر از 《هیچ کاری نکردن》 هست

انسان مجموعه ای از حرف های ناگفته زخم های عفونت کرده استخوان های شکسته و دردهایست که اشک شدند و باریدند

گاهی نباید صبر کرد باید رها کرد و رفت که بدانند اگر مانده بودی رفتن را هم بلد بودی