دلباختهِ خانوم .

☁️گفتم: چرا انقدر سختی رو باید تحمل کنم!؟ ‏+ "اِنَ مَعَ العُسرِ یُسرا" قطعا بعد ‌هر⁩سختی⁩ آسانی‌ست :) ‏گفتم: دیگه خسته شدم ‏+ "لا تُقنِطو مِن رَحمه الله" از رحمت من نا امید نشو:)🕊

ـ شهید‌احمد‌مشلب؛

ـ شهیدحسین‌معزغلامی

- خوشبخـت ؟!🤍🤌🏼

امسالم مثل همیشه جا موندم... از همون روزای اول با خودم عهد کرده بودم که امسال دیگه هرجوری شده میام. حتی با خودم می‌گفتم اگه سنگم از آسمون بباره، اگه هزار تا مانع هم سر راهم باشه، باز خودمو به کربلا می‌رسونم. اما انگار یه چیزایی دست ما نیست... تا وقتی خودت نخوای، تا وقتی خودت دعوت نکنی، زمین و زمان رو هم به هم بدوزی، باز هم قسمت نمیشه. آخ... نمی‌دونی آقای امام حسین، چقدر حرفِ نگفته جمع کرده بودم. دلم می‌خواست بیام حرمت، یه گوشه بین اون همه شلوغی و ازدحام زائرها بشینم، سرمو بندازم پایین و هرچی این مدت توی دلم مونده رو برات بگم. از روزای سختی که گذشت، از بغضایی که بی‌صدا قورتشون دادم، از گریه‌های نصف شبم که فقط خدا شاهدش بود... از لبخندای کوتاهی که بین همه خستگی‌هام زدم، از دلخوشی‌های کوچیک، از روزمرگی‌هام، از آرزوهام، از ترسام... از همه چیز. همه میگن از راه دور هم میشه زیارت کرد، میشه سلام داد، میشه درد دل کرد... می‌دونم، قبول دارم. اما دلم اون حس رو می‌خواد... همون حسی که بین‌الحرمین قدم می‌زنی، باد آروم صورتت رو نوازش می‌کنه و فقط دلت آروم می‌گیره. دلم می‌خواست بشینم همون‌جا و با تمام وجودم باهات حرف بزنم، بدون اینکه نگران زمان باشم یا چیزی حواسمو پرت کنه. دلم میخواست با ذوق زائرات نگاه کنم ؛ برای اشکایی که بی‌اختیار روی صورت آدم می‌شینه، برای اون لحظه‌ای که اولین بار چشم آدم به گنبدت می‌افته و قلبش یه جوری می‌لرزه که هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه توصیفش کنه. همون اشکایی که بی‌اجازه میان، همون حالی که فقط خودت می‌فهمیش... اربعینت که نشد بیام، باز هم جاموندم... ولی آقای امام حسین... تو که صاحب دلایی، تو که صدای دلتنگی بنده‌هاتو از هر فاصله‌ای می‌شنوی، ازت فقط یه خواهش دارم؛ این دوری رو یه روزی به وصال تبدیل کن. یه روزی خودت صدام کن... اون‌قدر که دیگه هیچ چیزی نتونه بین من و حرمت فاصله بندازه. امیدم به دعوت خودته... چون فهمیدم کربلا رفتن، بیشتر از اینکه خواستنِ ما باشه، خواستنِ توئه... -