دالون

این اختلاف کوچیکی نیست، اتفاقا مهم‌ترین اختلافه

کسی می‌تونه صادقانه منتقد حکومت باشه و حتی برای آزادی مردم هزینه هم بده، ولی همچنان اعتقاد داشته باشه این ساختار باید اصلاح بشه، نه اینکه از بین بره

یکی دنبال اصلاحاته، یکی دنبال تغییر بنیادی، یکی منتظر فلان چهره‌ست، یکی منتظر انتخابات بعدی، یکی هنوز امید داره فلان جناح از داخل حکومت کاری بکنه حکومت هم لازم نیست همه این آدم‌ها رو قانع کنه کافیه اجازه بده بخشی از جامعه همچنان به امکان اصلاح امیدوار بمونه

و درست همین‌جا صفی که می‌تونست حول یک خواسته مشترک(نابودی جمهوری اسلامی) شکل بگیره، دوباره تکه‌تکه می‌شه

چون بخشی از جامعه شروع می‌کنه به ساختن امید،«شاید این آدم با ماست»، «شاید اگر شرایط عوض بشه، اینا هم بیان کنار مردم»، «شاید هنوز بشه از داخل درستش کرد»

همین ابهام می‌تونه کافی باشه

ممکنه یکی سال‌ها از فساد و سرکوب و ناکارآمدی بگه، کنار مردم بایسته، از کشته‌شدن مردم ناراحت بشه و حتی هیچ‌وقت هم صراحتاً از جمهوری اسلامی دفاع نکنه. اما وقتی نوبت به سؤال اصلی می‌رسه، یعنی «این سیستم باید اصلاح بشه یا باید ازش عبور کرد؟»، عمداً یا سهواً جواب روشنی نده

و اینجاست که باید حواسمون به یک چیز ظریف‌تر هم باشه لازم نیست کسی بیاد جلوی دوربین بگه "جمهوری اسلامی باید بمونه" تا نقشی در حفظ وضع موجود داشته باشه. اتفاقاً سیاست همیشه به این صراحت پیش نمی‌ره

یک نفر چند بار از فساد، فقر، سرکوب یا ناکارآمدی حکومت انتقاد می‌کند، ناگهان برای بخشی از جامعه می‌شود "همراه مردم" اما یک سؤال ساده را فراموش می‌کنیم: وقتی پای اصل جمهوری اسلامی وسط می‌آید، طرف کج ایستاده؟

مشکل از جایی شروع می‌شود که ما هم بازی را باور می‌کنیم

نه. تاریخ پره از حکومت‌هایی که برای بقا، به مخالف قابل‌کنترل هم احتیاج داشتن، کسی که بتواند خشم مردم را نمایندگی کند، اما سقف خواسته‌هایشان را پایین نگه دارد. اصلاحات، اپوزیسیون خاکستری، انتخابات، چهره محبوب و "منتقد خودی" می‌توانند دقیقاً همین کار را بکنند. نارضایتی را از "این سیستم باید برود" تبدیل کنند به "این سیستم فقط باید بهتر اداره شود"

یکی از خطرناک‌ترین اشتباهات ما اینه که فکر کنیم هرکس علیه جمهوری اسلامی حرف زد، پس لابد طرف ماست

co-optation

سران اصلاحات دارن سفت و سخت کونشوری می‌کنن

کون گهی بزرگ

بزرگسالی شوخی بدی بود که با تینیجریم شد

و جبران آن هدر رفت با مالیات‌ها و هزینه‌های سرسام‌آور

هدر رفت بی‌رویه و احمقانه به گونه‌ای که انگار به منبعی بی‌پایان از انرژی دست پیدا کرده‌اند

آخرین دستاوردهای نظام‌های سوسیال کمونیست خمینیسم

آب و برق را مجانی خواهیم کرد.