دالون

The poor stay poor, the rich get rich That's how it goes Everybody knows

تو توییتر یه بنده خدایی نوشته بود لیبرال آمریکایی مغزش تو کص مادرش جا مونده، چقد قشنگ نوشته بود.

دیروز صبح که پیش تراپیست بودم و داشتم سراسیمگی هایم رو براش شرح میدادم یک دفعه حرفمو قطع کرد و گفت، بنظرت این سراسیمگی هایی که الان تو وجودتن علت وجودشون چیه ؟! گفتم کهگیلویه و بویراحمد

دلیل این‌همه بی‌تابی و هرج‌ومرج رو واقعاً نمی‌فهمم. چه لزومی داره این‌طور به پروپاگاندای جمهوری اصحالی پر و بال بدیم؟ انگار بعضی‌ها بدون این حجم از هیاهو و بازتولید روایت، چیزی برای ادامه ندارن. تنها کاری که می‌شه کرد اینه که همین تغییر فضا رو همون‌طور که هست دید، بی‌نیاز از این همه بزرگ‌نمایی و نمایش. از اینکه هوادارانش در اشک و زاری فرو رفتن و تلاش می‌کنن شکست رو در قالب مراسماتی پرطمطراق و مصنوعی بازسازی کنن، بیشتر از هر چیز یک چیز معلوم می‌شه: فاصله‌ی واقعیت با این نمایش‌ها هر روز بیشتر از قبل شده. واقعیت ساده‌تر از این صحنه‌سازی‌هاست. هرچقدر هم آب‌وتاب بدن، این اصل که بعد از اینهمه گنده گوزی خودت کل خانوادت کص پر شدی عوض نمی‌شه،فقط صداها بلندتر می‌شن و ادعاها پررنگ‌تر، نه حقیقت.

. در دنیا هیچ چیز ناراحت‌کننده‌تر از نگران استطاعت مالی بودن نیست. من از آن‌هایی که پول را حقیر می‌شمرند خیلی بدم می‌آید. این‌ها یا ریاکارند یا احمق. پول مثل حس ششم می‌ماند که اگر نباشد آن پنج حس دیگر هیچ سودی ندارند. این را هم می‌شنوی که می‌گویند فقر بهترین انگیزه‌ی هنرمند است، این‌ها نیش فقر را هرگز در جان و تن‌شان حس نکرده‌اند، این‌ها نمی‌دانند که فقر چه بر سر و روزگار آدم می‌آورد، تو را به ذلت و حقارتی بی‌پایان می‌اندازد. بال تو را از جای می‌کند و روحت را مثل سرطان می‌خورد. بلاتار 📽️The Turin Horse

به نام بقراط. پزشکان ماهرانه ترین روش شکنجه را ابداع کرده اند که همان زنده ماندن است. با آخرین نفسهایم لوئیس بونوئل

بزرگ‌ترین اشتباه این است که تصور کنیم براندازی از لوله تفنگ شروع می‌شود. تاریخ سیاست چیز دیگری می‌گوید؛ هر حکومتی قبل از آنکه در خیابان سقوط کند، در ذهن مردم سقوط می‌کند. تا زمانی که یک ایدئولوژی بتواند برای خودش مشروعیت تولید کند، نیروی نظامی فقط آخرین لایه دفاعی آن است، نه اولین. من نه از مذاکره ناراحت می‌شوم و نه آن را پایان دشمنی می‌دانم. اما اگر امروز یک تنفس سیاسی به وجود آمده، بهترین استفاده از آن انتظار برای معجزه یا دخالت خارجی نیست؛ بهترین استفاده، حمله بی‌امان به سرمایه نمادین جمهوری اسلامی است. باید آن‌قدر تناقض‌هایش را آشکار کرد که دیگر نتواند حتی برای هواداران خودش روایت قابل دفاعی بسازد. هر ایدئولوژی روی چند ستون می‌ایستد: تقدس، مشروعیت اخلاقی، کارآمدی و ترس. اگر این چهار ستون فرو بریزد، ساختار قدرت دیر یا زود ترک می‌خورد. بنابراین باید نشان داد که چگونه دین به ابزار قدرت تبدیل شده، چگونه شعار عدالت به فساد سیستماتیک رسیده، چگونه استقلال به انزوای اقتصادی و سیاسی ختم شده و چگونه ادعای دفاع از مردم با سرکوب همان مردم جمع شده است. براندازی فقط شورش نیست؛ براندازی یعنی سلب مشروعیت. یعنی هر شهروندی که روایت رسمی را با واقعیت مقایسه می‌کند، هر پژوهشگری که دروغ را افشا می‌کند، هر هنرمندی که ریاکاری را به تصویر می‌کشد، هر معلمی که تفکر انتقادی را ترویج می‌دهد و هر رسانه مستقلی که حقیقت را مستند می‌کند، در حال فرسایش ستون‌های ایدئولوژیک قدرت است. اشتباه است اگر فکر کنیم هیچ انتخابی جز اسلحه وجود ندارد. قدرت سیاسی فقط با زور حفظ نمی‌شود؛ با رضایت، عادت و پذیرش اجتماعی هم بازتولید می‌شود. اگر مردم از بازتولید این مشروعیت دست بکشند، اگر تبلیغات را نپذیرند، اگر دروغ را عادی نکنند، اگر تقدس جعلی را به رسمیت نشناسند و اگر روایت رسمی را به چالش بکشند، بزرگ‌ترین ضربه را به بنیان قدرت زده‌اند. اگر امروز فرصتی ایجاد شده، باید آن را صرف خشکاندن ریشه ایدئولوژی کرد، نه صرف امید بستن به اینکه قدرتی خارجی سرنوشت ما را تعیین کند. حکومتی که نتواند ذهن‌ها را قانع کند، دیر یا زود مجبور می‌شود فقط با زور حکومت کند و حکومتی که تنها سرمایه‌اش زور باشد، از لحظه‌ای که مشروعیتش فرو بریزد وارد مسیر فرسایش و زوال شده است. انقلاب واقعی از تغییر افکار آغاز می‌شود؛ از روزی که جامعه دیگر حاضر نباشد دروغ را تکرار کند، تقدس ساختگی را بپذیرد یا از ترس، مشروعیت تولید کند. آن روز، حتی اگر ساختمان‌های حکومت هنوز پابرجا باشند، ستون اصلی قدرتش فرو ریخته است.

بهرام که تمام عمر گور می‌گرفتی دیدی که چگونه گور هم گردنت نگرفت