دالون

گونه‌ای که بنده در وایومینگ به نظر می‌رسم هنگامی که پس از سال‌ها کلنجار رفتن با اراده‌ی کور هستی، بالاخره پذیرفته‌ام که جهان نه به من بدهکار است و نه اساسا می‌داند من وجود دارم. حالا در کلبه‌ای چوبی میان دشت‌های سرد وایومینگ زندگی می‌کنم، با یک فورد قدیمی، چند هکتار زمین و گاوهایی که احتمالا از من هدف مشخص‌تری در زندگی دارند. صبح‌ها چای‌ لاهیجان می‌نوشم و به کوه‌هایی نگاه می‌کنم که پیش از تولدم آنجا بوده‌اند و پس از مرگم هم خواهند بود. عجیب است که آدم تمام عمرش را صرف پیدا کردن معنایی می‌کند که طبیعت حتی زحمت اختراعش را هم به خودش نداده. شاید رستگاری همین باشد که یک روز دست از جست‌وجو برداری، تفنگت را از کنار در برداری، به حصارهای مزرعه سر بزنی و بپذیری که قرار نیست اتفاق خاصی بیفتد، نه برای جهان، نه برای تو.

باز خداروشکر برای سرحال شدن سر صبح معتاد قهوه و این کصشعرا نیستم، چون با شناختی نسبت به کون‌گشادیم موقع بیدار شدن دارم اصلا بیدار نمی‌شدم

این شب هورنی خوابیدن و صبح هورنی بیدار شدن منم شده حکایت سیزیف کامو، صبح سنگ‌رو می‌برم بالا و شب مي‌ندازمش پایین، یه لوپ بی‌پایان از تکرار

بیدار شدم و به اولین چیزی که فکر کردم موزیک ویدئو آهنگ "بامرام" حسین تهی بود

واقعا ما مجبوریم همه‌ی اینکارا رو بکنیم؟ منظورم همین یه سری کاراییه که هرروز میکنیم.

تو زندگیم 10 بار سوتی دادم 9 بارش پیش دانیال بوده

خار و مادر بحث

انبلاک نشد

اونی که دیشب قرار بود انبلاک شه چیشد

حرف بزنید حیوانات یکمی ناطق

خوب بخوابی عزیزم

من داره خوابم میاد شبت بخیر نازی https://t.me/Dalonnnn/6026

شولیزم راحت نیست خوابم نمی‌بره

بخوابیم رضا؟

بچه‌ها خیلی چیزای قشنگی هست که می‌تونید ببینید، می‌تونید گوش بدین، می‌تونید بنویسید؛ چرا اینقدر کصشعر هستین

کصشعر نگید تو ناشناس

من 1 جمهوری اسلامی 0