EirȺ

چون صداقتِ دردناکِ نبودنو به لبخندای دروغینِ بودن ترجیح می‌دی.

می‌گی نور نمی‌خوام ، چشمم به تاریکی عادت کرده

می‌گی من هدف نمی‌خوام ، مسیر خودِ منم

یه روزی می‌شی اون ضد قهرمانی که بالاخره با خودش یکی شده

می‌فهمی هرروزی که می‌گذره ، یه تیکه ازت سنگ تر میشه ، یه لایه از اون آدمِ قدیمی می‌ریزه ؛ تا آخرش فقط تو بمونی و خودت و سکوتی که حالا دیگه ازش نمی‌ترسی

می‌فهمی چقدر سرو صدا داشتن بی‌فایدس

وقتی همه می‌رن تازه می‌فهمی چقدر جا داشتی برای خودت

می‌دونی چی عجیبه؟

هرکی اومد سهمشو برداشت و رفت ، حالا نوبت منه که سهممو بگیرم

دنیا معامله‌ست و من دیگه چیزی برای معامله کردن ندارم

نه رفیق ، نه عشق ، نه فهمیده شدن .

دیگه دنبال کسی نمی‌گردم .

قرص‌تر ، سردتر ، و واقعی‌تر از همیشه

من اونقدر موندم تو دهنش که خودش خسته شد ، منو تُف کرد بیرون

نه

فکر می‌کنی تنهایی من و خورد؟

از جایی که صدا نمی‌مونه ، از جایی که اسما خاک می‌شن و یادا پوسیده