𝆹𝅥݊ 𝆭ܝ̇ߺیܭو

توجه کردن واقعا قشنگ‌ترینه؛ فرقی نداره از کی ببینیش، کلا اینکه یکی داره به کوچکترین چیزایی که راجع به تو هستن ارزش میده یه حسِ نازه. مثلا با جمعی داشتیم راه می‌رفتیم من وایسادم دمِ غروب از آسمون عکس بگیرم، وقتی تموم‌ شد برگشتم دیدم یکی هنوز منتظرم مونده و حرکت نکرده. لبخند(:

<یه تقلبِ کوچیک>

ترسِ زیاد از هرچیزی، احتمالاتی رو توی ذهنت ایجاد می‌کنه که اصلا وجود ندارن!

بچه‌جون برگرد به زندگی؛ گورِ بابای آدمای زشتِ دنیا و روزایی که ساختنو تقصیرِ تو نبود.

برای این لحظه از ساعت فقط یه آهنگِ آروم جوابه نه؟!

برا گذروندنِ هفته‌ی پیشِ‌رو کاری از دستم بر نمیاد فقط باید شمع روشن کنم.

تو می‌گی روانت سالمه ولی به جایی رسیدی که دیگه حتی اشکِت‌هم درنمیاد.

عجله کردن خوب نبود؛ عجله برای رسیدن به مقصدی که نمی‌دونستم تهش کجاست، عجله‌ای که نمی‌ذاشت سختیارو ببینم، عجله‌ای که نمی‌ذاشت بفهمم زخمی شدم. فقط می‌دوییدم‌، می‌خواستم کجا برم؟ به مقصدی که دور بود. حالا آروم‌ترم، قدم‌هام دیگه دارن صبر رو یاد می‌گیرن. هنوزم مقصد سرِجاشه ولی این من دیگه عجله نداره. الان خوبه؟! نمی‌دونم، ولی همین‌که دیگه از خودم جا نمی‌مونم برام قشنگ‌تره.

حکمتِ اینو نمی‌فهمم که چرا کارم همیشه پیشِ یه شخصِ بی‌مسئولیت گیره. خستم‌ کردی آدمِ زشت!

چو رنج بوده فقط سهمم از جهانِ شما؛ خوشا به کنجِ اتاقم، خوشا جهانِ خودم.

سجاد رشیدی پور

اینکه هیچ سریالی دیگه یه شبه تموم نمیشه یعنی قابلیت‌های از دست رفته؟!

نمی‌دونم ولی اگه هنوز به هر نحوی دنبالِ یه نخی برای وصلِ خودتون به زندگی هستین حداقل توی این نقطه از کره‌ی زمین یعنی بُرد.

هر دفعه که تصمیم دارم یه‌خورده بیشتر به زندگیم رنگ بدم، یه واقعیتی از ایرانی بودن یه‌جوری کلِ روانمو به فنا میده که دوباره سلام به تخت و سقف و دیوار.

اون آدمایی که حرفای بعدیت‌رو ده بار تو ذهنت مرور نمی‌کنی تا یه‌وقت برداشتِ بدی نشه، اونایی که بودن کنارشون با عنوانِ زیادی بودن تلقی نمیشه، اونی که نه تنها دردش که توی خوشحالیشم تورو شریکِ حالِ خوبش میدونه، اون کسی که کنارش هیچ ترسی به دلت راه نداره. هیچ‌وقت تغییر نکن اگه همچین پناهی هستی.

_این روزا اگه اورثینک دست از سرم برداره، کیفیتِ زندگیم پنج پله صعود می‌کنه!