Hiraeth

اون موقعی که قطعی اینترنت شده بود و تو بی‌خبری مطلق به سر می‌بردیم، روزهایی بود برای چهلم پدربزرگم رفته بودم همدان. پدرم گفت تو این مدت بهانه خوبی هست به خونه جدید مادربزرگت یه سری بزنی و پیش خودش هم کمی وقت بگذرونی. یه واحد آپارتمان خیلی کوچیک اونم طبقه همکف با در ورودیش که به حیاط باز میشد. وسایلمو تو یه اتاق کوچیک با کلی خرت و پرت که تقریبا فرقی با انباری نداشت گذاشتم. اعتراف میکنم اولش از اون اتاق خیلی بدم میومد . تا اینکه دو سه ساعتی گذشت و پدرم و مادربزرگم برای کاری بیرون رفتن و من تنها موندم اونجا و مشغول درسهام شدم. تا اینکه غروب شد و شروع کردم به قدم زدن تو اتاق. یه سکوت عجیبی داشت احساس کردم این چهار دیواری کوچیک جزوی از این دنیا نیست انگار فقط صدای سو سوی شعله های بخاری گازی کنار دیوار رو میشنیدم و دیگه هیچی . پنجره رو باز کردم؛ برف اومده بود و صداها کیپ شده بود و یه کوچه خلوت که بزور یدونه ماشین ازش رد میشه و پنجره خونه های رو به رو که یکی در میون چراغاشون روشن بود و هیچ صدایی نمیومد. احساس کردم برای اولین بار بعد مدتها دلم میخواد دغدغه ها و ناراحتیامو بذارم کنار و فقط از بودن توی اون اتاق کوچیک لذت ببرم اون لحظه میگفتم کاش همه منو فراموش کنن کسی کاری باهام نداشته باشه میخوام فقط خودم باشم و دنیای ذهنم و درد هایی که برام مرور میشن ولی هیچ اثری فعلا روی روانم ندارن . نمیدونم تونستم حسی که اون چند روز تجربه کردم رو منتقل کرده باشم یا نه ولی وقتی برگشتم خونه، اون اتاق رو یه گوشه ذهنم نگه داشتم تا زمانی که احساس کنم روزگار و آدماش با هیاهویی گوش خراش دارن رو سرم آوار میشن برگردم اونجا و برای لحظاتی دل از همه چیزهایی به اجبار باهاشون کلنجار میرم، بکنم ...

📷

لذت خاصی داره اینکه بتونی جهان رو از زاویه دید هر مکتب فلسفی‌ای، متفاوت نگاه کنی .

این روزا زمان به طرز عجیبی زود می‌گذره حتی خیلی سریعتر از گذشته؛ چشم بهم میزنی میبینی روز تموم شد. راستش خیلیم بد نیست؛ دوست دارم زمان زودتر بگذره و روزها همینطور پشت سرهم بیان و برن. دلیل خاصی هم ندارم و منتظر چیز خاصی نیستم. نمیدونم چرا ولی صرفا دوست دارم زمان سریع بگذره بدون هیچ دلیلی ...

سکوت اینجا رو دوس دارم نمیدونم میتونید متوجه منظورم بشید یا نه

Hey ...