𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

🎉 Happy 200 members🙂‍↔️🙂‍↔️🙂‍↔️🙂‍↔️❤️❤️❤️❤️❤️❤️🥹🥹🥹🥹🥹🥹🥹🥹

خوش اومدیددددددددد🙂‍↔️❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 36 از زبان آیلا: چند ثانیه فقط به عکس خیره مونده بودم. اولش چیزی متوجه نشدم. فقط یه عکس قدیمی بود. یا حداقل از دور اینطور به نظر می‌رسید. اخم کردم. دوباره نگاهش کردم. این بار دقیق‌تر. و ناگهان... نفسم بند اومد. «این...» صدام به سختی از گلوم خارج شد. دوباره به تصویر نگاه کردم. بعد به اون شخص. بعد دوباره به عکس. غیرممکن بود. یا شاید فقط نمی‌خواستم باورش کنم. «از کجا آوردیش؟» اون شخص بدون عجله گفت: «این مهم‌ترین سؤال نیست.» «برای من هست.» نگاهم از عکس جدا نمی‌شد. چیزی توی اون تصویر بود. چیزی که نباید اونجا می‌بود. چیزی که هیچ منطقی نداشت. قلبم محکم توی سینه‌ام می‌کوبید. «این واقعی نیست.» برای اولین بار لبخند خیلی کوچیکی زد. «هست.» سرم رو تکون دادم. «نه.» اما حتی خودم هم مطمئن نبودم. دستم رو روی عکس گذاشتم. انگار اگر چند ثانیه بیشتر بهش نگاه می‌کردم، جواب همه سؤال‌هام رو پیدا می‌کردم. یا شاید سؤال‌های بیشتری به وجود می‌اومد. «چرا اینو به من نشون دادی؟» چند لحظه سکوت کرد. بعد آروم گفت: «چون فکر می‌کنم حق داری حقیقت رو بدونی.» «چه حقیقتی؟» اما این بار جواب نداد. همین بیشتر از همه عصبانی‌م کرد. از جام بلند شدم. اون شخص اخم کرد. «آیلا.» کیفم رو برداشتم. «نه.» «اجازه بده توضیح بدم.» «تو از اولش هم هیچ توضیحی ندادی.» برای اولین بار صدای خودم می‌لرزید. نه از ترس. از سردرگمی. «یه عکس نشونم دادی و انتظار داری همه چیزو باور کنم؟» اون چیزی نگفت. و همین باعث شد بیشتر بخوام از اونجا دور بشم. به سمت در رفتم. درست قبل از خروج، صداش رو شنیدم. «وقتی آماده شدی... برگرد.» لحظه‌ای مکث کردم. اما برنگشتم. فقط از کافه بیرون اومدم. با ذهنی که هزار سؤال توش می‌چرخید. و تصویری که هرچقدر سعی می‌کردم فراموشش کنم... از ذهنم بیرون نمی‌رفت.

بریم برای پارت جدید🙂‍↔️

قربونت❤️😭 موفق باشی خوشگلمممممممم🥹🤌🤍✨

به خاطر رمان خفنت ممنونمممم نمیتونم سریال ببینم چون باید برای کنکور بخونم موقع خواب رمان تو رو میخونم حالم بهتر میشه میخوابم کلی خسته نباشییی💋💙

نوچ نوچ نوچ ناراحت شدم ، یعنی نمیخواید باهام حرف بزنید؟💔😭

اگر هستید بیاید حرف بزنیممممم https://t.me/worldstorydream_bot

ری اکشن هاشو 10تا کنید پارت بعدی رو بزارمممم🙂‍↔️

پارت حساسی بود ری اکشن هارو برتکونیداااا🙂‍↔️✨🥹

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 35 از زبان آیلا: چند قدم پشت سرش راه می‌رفتم. هنوز مطمئن نبودم دارم کار درستی می‌کنم یا نه. هر چند ثانیه یک بار با خودم می‌گفتم: «اگه الان برگردم چی؟» ولی هر بار به راه رفتن ادامه می‌دادم. برخلاف چیزی که توی ذهنم تصور کرده بودم، به سمت یه کوچه خلوت یا جای ترسناک نرفت. برعکس. وارد خیابونی شلوغ شد. مردم از کنارمون رد می‌شدن. چند مغازه باز بودن. و همین باعث شد کمی آروم‌تر بشم. شاید زیادی نگران شده بودم. شاید همه چیز عادی بود. شاید... اون شخص جلوی یه کافه ایستاد. بعد در رو باز کرد و کنار رفت. «بفرمایید.» برای چند ثانیه مردد موندم. اما بالاخره وارد شدم. داخل کافه گرم و آرام بود. بوی قهوه توی هوا پیچیده بود. چند نفر مشغول حرف زدن بودن. و هیچ‌چیز غیرعادی به نظر نمی‌رسید. اون روبه‌روی من نشست. برای چند لحظه سکوت بینمون حاکم شد. انگار هردومون منتظر بودیم اون یکی اول حرف بزنه. بالاخره من سکوت رو شکستم. «از کجا اسم میا رو می‌دونستی؟» اون نگاهش رو از پنجره گرفت و به من دوخت. چند ثانیه چیزی نگفت. بعد خیلی آرام جواب داد: «من بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی درباره‌ات می‌دونم.» قلبم فرو ریخت. همون جواب مبهم. همون جوابی که هیچ توضیحی نمی‌داد. «این جواب سؤال من نیست.» لبخند محوی زد. «می‌دونم.» اعصابم کم‌کم داشت به هم می‌ریخت. «پس چرا منو اینجا آوردی؟» این بار لبخندش محو شد. دستش رو داخل کیفش برد. و یک پاکت کاغذی بیرون آورد. پاکت رو روی میز گذاشت. بین ما. نگاهم روی پاکت ثابت موند. «این چیه؟» «دلیل اینکه خواستم ببینمت.» نفسم رو حبس کردم. «یعنی چی؟» اون بدون اینکه جواب بده، پاکت رو به سمت من هل داد. دست‌هام کمی می‌لرزید. اما پاکت رو باز کردم. داخلش چند برگه و یک عکس بود. عکس رو بیرون آوردم. همین که نگاهم به تصویر افتاد... همه چیز متوقف شد. رنگ از صورتم پرید. «این...» صدام درنمی‌اومد. غیرممکن بود. کاملاً غیرممکن. دوباره به عکس نگاه کردم. مطمئن بودم اشتباه می‌بینم. اما نه. اشتباه نمی‌کردم. اون شخص فقط ساکت نگاهم می‌کرد. انگار منتظر واکنشم بود. و من برای اولین بار از لحظه‌ای که از مدرسه خارج شده بودم... واقعاً ترسیدم.

خوش اومدید💋🙂‍↕️

‧꒰ა 📖 سفارش رمان اختصاصی ໒꒱ ‧₊˚ 𖹭 تا حالا دوست داشتی شخصیت‌های موردعلاقه‌ات توی یه رمان مخصوص خودت زندگی کنن؟ یا داستانی داشته باشی که هیچ‌کس جز تو صاحبش نباشه؟ اینجا می‌تونی رمان رویاهات رو سفارش بدی! ✨ 🤍 انتخاب شخصیت‌های دلخواه 🤍 انتخاب ژانر موردعلاقه (عاشقانه، درام، جنایی، معمایی، فانتزی و ...) 🤍 تعیین روابط، اتفاقات و پایان داستان 🤍 امکان حضور شخصیت‌های ساخته‌شده توسط خودت 🤍 طراحی اختصاصی کاراکترها 🤍 سفارش رمان تایپی 📚 🤍 سفارش رمان تصویری 🎨 هر رمان کاملاً مطابق سلیقه و ایده‌های شما نوشته می‌شود؛ از کوچک‌ترین جزئیات شخصیت‌ها تا بزرگ‌ترین اتفاقات داستان، همه‌چیز همان‌طور که شما دوست دارید خواهد بود. ♡ اگر همیشه آرزو داشتی قهرمان داستان خودت باشی، وقتشه رویات رو به واقعیت تبدیل کنی. ✨ ⌞ برای ثبت سفارش و ارتباط با ادمین ⌝ ✦ @Navvaaaaa2345 ✦ @Nene5667kk ᯓ★

ری اکشن هارو ببرید بالا ، مرسییی💋❤️🤝😁

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 34 از زبان آیلا: تا آخرین لحظه امیدوار بودم اتفاقی بیفته که منصرفم کنه. یه تماس. یه پیام از سوفی. یا حتی یکی از معلم‌ها که صدام کنه. هر چیزی. ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. حداقل نه اون اتفاقی که انتظارش رو داشتم. زنگ آخر خورده بود و بیشتر بچه‌ها کلاس رو ترک کرده بودن. من اما هنوز پشت میزم نشسته بودم. گوشیم توی دستم بود. و اون پیام لعنتی هنوز روی صفحه دیده می‌شد. «منتظرتم.» قلبم تند می‌زد. اونقدر تند که نمی‌تونستم روی هیچ چیز دیگه‌ای تمرکز کنم. باید می‌رفتم. این چیزی بود که از اول به خودم گفته بودم. فقط یه ملاقات. فقط چند ساعت. بعدش برمی‌گشتم خونه و همه چیز عادی می‌شد. اما درست وقتی خواستم از جام بلند شم، نگاهم روی دفترم افتاد. چند ثانیه خیره موندم. نمی‌دونستم چرا. فقط یه حس عجیب داشتم. یه حس مبهم. انگار چیزی ته دلم آروم نمی‌گرفت. یه تکه کاغذ از دفترم جدا کردم. خودکار رو برداشتم. و بدون فکر زیاد... اسمم رو گوشه‌ی کاغذ نوشتم. آیلا بهش نگاه کردم. احمقانه بود. کاملاً احمقانه. حتی خودم هم نمی‌دونستم چرا این کارو کردم. شاید از روی استرس. شاید از روی ترس. یا شاید چون یه بخش کوچیک از وجودم می‌خواست ردی از خودش باقی بذاره. کاغذ رو روی میز جا گذاشتم. کیفم رو برداشتم. و از کلاس بیرون رفتم. اون موقع نمی‌دونستم همون تکه کاغذ ساده بعدها توجه کسی رو جلب می‌کنه. راهروهای مدرسه شلوغ بودن. دانش‌آموزها با صدای بلند حرف می‌زدن. می‌خندیدن. برای آخر هفته برنامه می‌ریختن. همه چیز عادی بود. جز من. برای چندمین بار گوشیم لرزید. نگاهش کردم. پیام جدیدی نیومده بود. همون پیام قبلی بود. همون یک جمله. «منتظرتم.» نفسم رو بیرون دادم. و از در مدرسه خارج شدم. هر قدمی که برمی‌داشتم، بیشتر حس می‌کردم دارم وارد چیزی می‌شم که نمی‌شناسمش. اما دیگه برای برگشتن دیر شده بود. یا حداقل خودم اینطور فکر می‌کردم. چند دقیقه بعد به محل قرار رسیدم. جایی که خودش انتخاب کرده بود. نه خیلی شلوغ. نه خیلی خلوت. اول فکر کردم هنوز نرسیده. اما بعد چشمم به یه نفر افتاد. کمی دورتر ایستاده بود. انگار منتظر کسی بود. منتظر من. قلبم محکم توی سینه‌ام کوبید. برای چند ثانیه فقط همونجا ایستادم. اون شخص سرش رو بالا آورد. و برای اولین بار نگاهمون به هم رسید. «آیلا؟» صداش آروم بود. طوری که انگار مدت‌هاست منو می‌شناسه. من فقط سر تکون دادم. تمام جمله‌هایی که توی ذهنم آماده کرده بودم، ناگهان ناپدید شده بودن. چند ثانیه سکوت بینمون موند. بعد لبخند کوچیکی زد. «خوشحالم که اومدی.» و عجیب این بود که... من هم تا همون لحظه خوشحال بودم. بعد خیلی عادی پرسید: «راه سختی داشتی؟» «نه.» سرش رو تکون داد. بعد گفت: «میا امروز بهتره؟» یخ زدم. «چی؟» اون با آرامش گفت: «خواهرت.» قلبم فرو ریخت. من هیچ‌وقت درباره میا باهاش حرف نزده بودم. هیچ‌وقت. لبخندم محو شد. و برای اولین بار... حس کردم چیزی درست نیست. چند ثانیه به صورتم نگاه کرد. بعد خیلی آروم گفت: «بیا.» تکان نخوردم. «کجا؟» نگاهش از صورتم جدا نشد. «قبل از اینکه همه چیز رو توضیح بدم...» مکث کرد. «باید یه چیزی رو ببینی.» و بدون اینکه منتظر جوابم بمونه، برگشت و شروع کرد به راه رفتن. من همونجا ایستاده بودم. با قلبی که حالا دیگه از هیجان نمی‌زد. بلکه از ترس. اما با این وجود... دنبالش راه افتادم.

🎉 Happy 100 members🙂‍↔️🙂‍↔️🙂‍↔️🙂‍↔️❤️❤️❤️❤️❤️❤️🥹🥹🥹🥹🥹🥹🥹🥹