Sᴏʀʀʏ, I'ᴍ Dᴇʟᴜʟᴜ ☻ ᔆᴺ
رفتن به کانال در Telegram
395
مشترکین
+924 ساعت
+227 روز
+7530 روز
آرشیو پست ها
به عضلات سینت قسم اگر اون سکانس بوس رو حذف کنن اون دام دینگ دونگ کله صورتی رو نوازش میکنم🫶🏻
25 سپتامبر, 03:59
26 سپتامبر, ~03:42
پلیس این لاو تا اونموقع دوبار تموم شده رفته
25 سپتامبر, 03:58
25 سپتامبر, ~16:00
نیاز دارم aaa بیاد
یه قسمت پائو های ببینم یه قسمت پلیس این لاوِ یین وار
25 سپتامبر, 03:57
25 سپتامبر, ~16:00
دیدی بالاخره ارای آقا پلیسای گی شروع شد عطا؟
25 سپتامبر, 03:56
26 سپتامبر, ~03:42
دیگه داشتم به این نتیجه میرسیدم که ارست اند اکشن یه افسانهست
25 سپتامبر, 03:55
26 سپتامبر, ~03:42
Repost from N/a
شاید برای خیلیا فقط یک اجرا بود؛ چند دقیقه در ارتفاع، چند حرکت و تمام. اما برای من، ایستادن در جایی بود که همیشه ازش میترسیدم. من از ارتفاع میترسم، اما این بار ترسم رو با خودم بردم بالا. عجیب بود؛ همزمان که از انجامش میترسیدم، از اینکه بالاخره دارم انجامش میدم، لذت میبردم. یه حس عجیبی بود بین ترس و افتخار، بین «نکنه نتونم» و «من واقعاً دارم انجامش میدم». فقط یک چیز مدام ته ذهنم میچرخید: نکنه خرابش کنم؟ نه فقط برای خودم. برای کسی که برام مهمه. برای کسی که نمیخواستم حتی برای یک لحظه ازم ناامید بشه. شاید هیچکس نفهمید پشت اون اجرا چقدر ترسیده بودم. شاید فقط من میدونستم چقدر سخت بود که همزمان با ترسم بجنگم، حواسم به همهچیز باشه و خودم رو نبازم. اما انجامش دادم. و فکر میکنم قشنگترین قسمت ماجرا همین بود؛ اینکه لازم نبود نترس باشم تا بتونم. فقط لازم بود به چیزی که برام مهم بود، بیشتر از ترسم باور داشته باشم. آخرش فقط خوشحال نبودم که اجرا تموم شده. یه جور عجیبی به خودم افتخار میکردم. چون فهمیدم شاید شجاعت، نبودنِ ترس نباشه؛ شاید شجاعت یعنی چیزی برات اینقدر مهم باشه که با وجود ترست، باز هم بخوای بهترینِ خودت باشی.
23 سپتامبر, 09:14
25 سپتامبر, ~03:30
اسکای اگه سلبریتی نمیشد کشاورز بودن خیلی بهش میومد😔
23 سپتامبر, 08:12
25 سپتامبر, ~03:30
