𝐏

تایپم:

‹ بعد مرگم شعرهایم را بخوان تا بشنوی ، سرگذشتم تلخ‌ تر از درگذشتم بوده است! ›

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد ، حیف است که تو باشیُ مرا غم ببرد!

لبخندت همان جمله‌ای‌ست که هر روز دلم می‌خواهد دوباره بخوانمش ‌ .

دوست دارم لحظه‌های از تو گفتن را؛ از تو خواهم گفت با خشکی، از تو خواهم گفت با دریا، از تو با دیروز گفتم، از تو خواهم گفت با فردا:)!

«قربانِ وجودت، قربان دست‌ها و چشم‌ها و مژه‌های بلندت، قربان آن مهری که تو در دلم نشانده‌ای »

کاش پیر شیم بیخ ریش هم ؛ )!

دلتنگ و پریشانم و دیوانه و مدهوش وزن غزلم چشم تو شد،  قافیه آغوش..!

یادته؟!

راستش را بخواهی من از مرگ نترسیده ام ترسیده ام که زنده بمانم و کسانی را که دوست دارم از دست داده باشم.

دلخوش به نگاه گاه‌گاهت هستم شرمنده‌ی چشم بی‌گناهت هستم پاداش کدام کار خوبم هستی تاوان کدام اشتباهت هستم؟

"فکر! هر آدم عاقلی را دیوانه می‌کند؛"

امن باش این بهترین حسیه که بعد از عشق میتونی به کسی بدی

دل دادم و دل بستم و دلدار نفهمید رسوای جهان گشتم و آن یار نفهمید.

ای قربونش برم🥲

نقطه امنِ من بغلِ توعه🤍.

من‌خیانت‌معشوق‌رادیدم مرگ‌هموطنانم‌را‌دیدم دشمنی‌دوست‌را‌دیدم جنگ،گرانی،تورم‌را‌دیدم چشمانم‌دیگر‌شوق‌دیدن‌ندارد.